The Thaumaturge – izometryczna, fabularna gra RPG o bogatej narracji, wyprodukowana przez polskie studio Fool’s Theory i wydana przez 11 bit studios. Gra działa w oparciu o technologię Unreal Engine 5. Akcja gry osadzona jest w 1905 roku w Warszawie, będącej pod panowaniem Imperium Rosyjskiego, gdzie realia historyczne przenikają się z elementami urban fantasy i słowiańskiego folkloru. Gracz wciela się w postać Wiktora Szulskiego, tytułowego taumaturga, który po latach wygnania powraca do stolicy, aby rozwikłać zagadkę śmierci ojca oraz okiełznać ezoteryczne byty zwane salutorami, wykorzystując je do manipulowania ludźmi i walki.
Gra została wydana 4 marca 2024 roku na platformy Microsoft Windows, PlayStation 5 oraz Xbox Series X/S.
Fabuła Akcja gry The Thaumaturge osadzona jest w 1905 roku w Warszawie, znajdującej się pod panowaniem Imperium Rosyjskiego. Przedstawione uniwersum to wizja alternatywnej historii łącząca realia epoki z elementami urban fantasy, w której obok ludzi egzystują ezoteryczne istoty zwane salutorami – byty inspirowane folklorem i legendami, m.in. słowiańskimi oraz żydowskimi. Miasto ukazane jest jako kulturowy tygiel targany niepokojami społecznymi, zamieszkiwany przez polskie mieszczaństwo, żydowskich kupców oraz rosyjskich żołnierzy i urzędników caratu.
Historia rozpoczyna się na Zakaukaziu, gdzie główny bohater, Wiktor Szulski, poszukuje ratunku dla swojego zdrowia psychicznego i fizycznego. Wiktor jest taumaturgiem – osobą obdarzoną rzadkim darem dostrzegania i okiełznywania salutorów, co pozwala mu manipulować ludźmi oraz wykorzystywać moce demonów w walce. Po spotkaniu z Grigorijem Rasputinem, który pomaga mu zapanować nad jego mocami, bohater po latach wygnania i podróży powraca do rodzinnej Warszawy.
Głównym motorem napędowym fabuły jest zagadka nagłej i tajemniczej śmierci ojca Wiktora oraz kwestia rodzinnego spadku w postaci tajemniczego grymuaru. Wiktor, zmagając się z własną skazą Dumy, musi stawić czoła przeszłości oraz uwikłać się w skomplikowaną sieć intryg politycznych i kryminalnych. Podczas śledztwa bohater wykorzystuje swoje nadprzyrodzone zdolności percepcji, aby odkrywać sekrety ukryte w przedmiotach i ludzkich emocjach, poznając prawdę o motywach napotkanych osób.
W toku wydarzeń gracz wchodzi w interakcje z różnorodnymi postaciami, w tym z autentycznymi osobami historycznymi, takimi jak car Mikołaj II czy wspomniany Rasputin, a także z fikcyjnymi bohaterami reprezentującymi warszawski półświatek i elity. Istotnym elementem świata przedstawionego jest relacja taumaturgów z ich skazami (takimi jak pycha czy gniew), które przyciągają niebezpieczne salutory.
Narracja gry kładzie nacisk na moralnie niejednoznaczne wybory, które mają wpływ na przebieg historii oraz jej zakończenie. Decyzje podejmowane przez gracza kształtują losy Wiktora oraz wpływają na to, w jaki sposób poradzi on sobie z trawiącymi go i miasto problemami.
Rozgrywka The Thaumaturge jest izometryczną grą RPG, kładącą silny nacisk na narrację oraz mechaniki detektywistyczne, łączącą cechy gry przygodowej z taktyczną walką. Rozgrywka koncentruje się na eksploracji pieczołowicie odwzorowanych dzielnic Warszawy z 1905 roku, prowadzeniu rozmów z postaciami niezależnymi oraz rozwiązywaniu śledztw poprzez wyszukiwanie poszlak i wyciąganie wniosków z emocjonalnych śladów ukrytych w przedmiotach. Mechanika ta, oparta na percepcji, pozwala odkrywać sekrety mieszkańców i popychać fabułę do przodu, często wymagając od gracza łączenia faktów bez prowadzenia „za rękę”.
Gracz kieruje Wiktorem Szulskim, który w bezpośrednich starciach korzysta z konwencjonalnych środków (jak pięści czy rewolwer), jednak kluczowym elementem jest taktyczny system walki turowej oparty na zarządzaniu osią czasu. System ten pozwala graczowi przewidywać ataki wrogów i manipulować kolejnością tur, wybierając między atakami szybkimi a wolniejszymi, lecz potężniejszymi. Istotną rolę odgrywa mechanika „skupienia” przeciwnika – jego przełamanie wprowadza wroga w stan podatności na silniejsze ciosy. Starcia nie wymagają refleksu, lecz strategicznego planowania i doboru odpowiednich działań.
Fundamentalnym elementem rozgrywki są salutory, ezoteryczne byty inspirowane folklorem (m.in. słowiańskim), które gracz musi poskromić i przyłączyć do swojej kolekcji; mechanika ta jest przyrównywana do znanej z serii Pokémon. Pozwalają one na użycie unikalnych zdolności w walce – przykładowo Upyr leczy bohatera, Lelek przełamuje skupienie wroga, a Bukavac nakłada negatywne statusy. Dodatkowo gracz może wykorzystywać salutory poza walką do manipulowania innymi postaciami w dialogach, wpływając na ich umysły poprzez oddziaływanie na ich skazy charakteru.
Postęp w grze wiąże się z rozwojem postaci poprzez drzewka umiejętności podzielone na cztery wymiary: Serce, Umysł, Czyn i Słowo. Inwestowanie punktów w te kategorie odblokowuje nie tylko nowe ulepszenia bojowe, lecz jest również niezbędne do odczytywania bardziej zaawansowanych tropów podczas śledztw oraz odblokowywania nowych opcji dialogowych. W grze nie występuje klasyczny ekwipunek wpływający na statystyki ani system handlu; ubiór pełni funkcję wyłącznie kosmetyczną. Unikalnym mechanizmem jest zarządzanie własną „skazą” bohatera (np. Dumą), której karmienie poprzez wybory dialogowe może otwierać nowe, często ryzykowne ścieżki fabularne.
Odbiór gry The Thaumaturge spotkał się z przeważnie pozytywnym, choć umiarkowanym przyjęciem krytyków, którzy docenili unikalny klimat i ambitną narrację, wytykając jednocześnie problemy techniczne. Grę określono mianem „nieoszlifowanego diamentu” oraz inteligentnego RPG w cieniu upadającego imperium, chwaląc intrygującą historię i system moralny. W recenzjach powszechnie podkreślano pieczołowite odwzorowanie Warszawy z 1905 roku, uznając miasto i jego historyczno-kulturowe tło za jeden z najsilniejszych punktów produkcji.
Pozytywnie oceniono system walki turowej z wykorzystaniem salutorów, chwaląc taktyczne możliwości łączenia ataków bohatera i demonów. Doceniono również mechanikę śledztw opartą na percepcji i manipulacji skazami charakteru postaci niezależnych, co zdaniem recenzentów dodawało głębi narracji. Wyróżniano świetnie rozpisane postacie, wciągający scenariusz i liczne nawiązania do polskiej kultury.
Krytyka dotyczyła w dużej mierze warstwy technicznej i wizualnej. Recenzenci zwracali uwagę na przestarzałą oprawę graficzną, sztywne animacje postaci oraz problemy z optymalizacją i doczytywaniem tekstur. Część krytyków wskazywała na powtarzalność rozgrywki i monotonię walk w późniejszych etapach gry, a także na iluzoryczność niektórych wyborów.
Udźwiękowienie okazało się sprawą sporną. Podczas gdy zachodnie media chwaliły anglojęzyczny dubbing za autentycznie brzmiące akcenty, polscy recenzenci krytykowali brak rodzimej ścieżki dźwiękowej oraz nienaturalnie brzmiącą „angielszczyznę” w ustach warszawiaków.
Według agregatora Metacritic gra uzyskała średnią ocen 74/100 punktów, opartą na 58 recenzjach krytyków.
Przypisy
Kategoria:Gry komputerowe z 2024 roku Kategoria:11 bit studios Kategoria:Gry na platformę PlayStation 5 Kategoria:Gry na platformę Windows Kategoria:Gry na platformę Xbox Series X/S Kategoria:Komputerowe gry fabularne