U-207 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej.

Wyporność U-Boota wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton pod wodą, a jego główną bronią było 14 torped o kalibrze 533 mm, wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni maksymalną prędkość 17,7 węzła, jej zasięg przy prędkości 10 węzłów wynosił 8500 Mm.

Okręt został zwodowany 24 kwietnia 1941 roku w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii, a 7 czerwca 1941 roku wcielono go do służby w Kriegsmarine. Pływając w składzie 7. Flotylli U-Bootów U-207 odbył jeden patrol bojowy, podczas którego zatopił dwa statki o łącznej pojemności 9727 BRT. U-Boot został zatopiony bombami głębinowymi 11 września 1941 roku w Cieśninie Duńskiej przez brytyjskie niszczyciele.

Projekt i budowa

Jednostki typu VIIC były kolejnym ewolucyjnym ulepszeniem najliczniej budowanych w Niemczech okrętów typu VII. Poprzednik – typ VIIB – miał niewystarczający zasięg i za mało miejsca pod pokładem, by można było zainstalować sonar. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in. zwiększoną grubością blach kadłuba sztywnego (z 16 do 18,5 mm, co zwiększyło maksymalną głębokość zanurzenia z 200 metrów do 250–280 metrów), przedłużeniem kadłuba o 60 cm i kiosku o 30 cm oraz powiększeniem zbiorników paliwa o 5,4 m³, co poprawiło zasięg. Powiększone rozmiary pozwoliły na instalację aktywnego sonaru , który uzupełniał pasywny Gruppenhorchgerät (GHG). Do zakończenia wojny do służby weszło 568 okrętów typu VIIC.

U-207 zamówiono 16 października 1939 roku. Został zbudowany w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii jako jeden z 58 okrętów typu VIIC zamówionych w tej wytwórni. U-207 otrzymał numer stoczniowy 636 (Werk 636). Stępkę okrętu położono 14 sierpnia 1940 roku, a zwodowany został 24 kwietnia 1941 roku.

Dane taktyczno-techniczne thumb|left|Wnętrze przedziału silników wysokoprężnych U-207 był średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 67,1 metra, szerokość 6,2 metra i zanurzenie 4,74 metra. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 9,6 metra. Wykonany ze stali pancernej CM 351 o grubości 18,5 mm kadłub sztywny miał 50,5 metra długości i 4,7 metra szerokości. Podzielony był grodziami na sześć przedziałów wodoszczelnych: (od dziobu): I – przedział torpedowy ze sterami głębokości oraz GHG, II – przedział akumulatorów wraz z pomieszczeniami załogi, magazynem amunicji i toaletą, III – centrala z pomieszczeniem wielofunkcyjnym (mieszczącym drugą baterię akumulatorów, pomieszczenia załogi i kambuz), IV – przedział silników spalinowych, V – przedział silników elektrycznych, VI – rufowy przedział torpedowy ze sterami kierunku i głębokości. Kadłub ciśnieniowy otoczony był kadłubem lekkim wykonanym z blach o grubości 4–8 mm. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 769 ton, a w zanurzeniu 871 ton.

Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne Krupp-Germaniawerft F46 z doładowaniem o łącznej mocy 3200 KM przy 470-490 obr./min, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym prądu stałego AEG GU 460/8-276 o łącznej mocy 560 kW (750 KM) przy 295 obr./min. Dwa wały napędowe obracały dwie śruby, zapewniając maksymalną prędkość 17,7 węzła na powierzchni i 7,6 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 8500 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym (3250 Mm przy prędkości maksymalnej) oraz 80 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą (130 Mm przy 2 węzłach). Zbiorniki mieściły 113,47 tony paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów AFA 33 MAL 800 W po 62 ogniwa każda, o łącznej pojemności 9160 Ah, masie 62 tony i czasie rozładowania 20 godzin. Dopuszczalna głębokość zanurzenia okrętu wynosiła 100 metrów, a głębokość zgniecenia 250–280 metrów.

Okręt wyposażony był w pięć wyrzutni torped o kalibrze 533 mm (cztery na dziobie i jedną rufową), z łącznym zapasem 14 torped (wymiennie okręt mógł przenosić 26 min typu TMA lub 39 min typu TMB). Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 88 mm SK C/35 L/45, z zapasem amunicji wynoszącym 220–250 naboi oraz pojedyncze działko przeciwlotnicze kalibru 20 mm C/38 L/65. Jednostka wyposażona też była w pasywny sonar GHG i aktywny , a do obserwacji służyły dwa peryskopy Zeissa: bojowy i nocny.

Załoga okrętu składała się z czterech oficerów oraz 40 podoficerów i marynarzy.

Służba U-207 został wcielony do służby w Kriegsmarine 7 czerwca 1941 roku. Dowództwo okrętu objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) , dowodzący wcześniej U-34. U-Boot otrzymał numer poczty polowej M 43 387. Do 30 czerwca załoga jednostki przechodziła szkolenie w składzie 7. Flotylli U-Bootów, operując z Kilonii.

Pierwszy rejs bojowy i utrata okrętu 24 sierpnia 1941 roku U-207 wyszedł z Trondheim, udając się na swój pierwszy wojenny patrol na Ocean Atlantycki. W dniach 27 sierpnia – 11 września okręt wchodził w skład wilczego stada . 11 września o godzinie 02:45 na wschód od przylądka Farvel okręt storpedował płynący w konwoju zbudowany w 1928 roku brytyjski parowiec „Stonepool” o pojemności 4803 BRT, który przewoził ładunek 7000 ton zboża, 528 ton owsa i ciężarówki o masie 115 ton na trasie Montreal – Sydney – Avonmouth. Jednostka zatonęła na pozycji , a z przebywających na jej pokładzie 49 osób zginęły 42 (kapitan Joseph Hewitson Nicholson, 33 członków załogi i ośmiu artylerzystów). Sześciu członków załogi i jeden artylerzysta zostali uratowani przez kanadyjską korwetę . Pięć minut później wystrzelone przez U-Boota torpedy trafiły także w zbudowany w 1919 roku brytyjski parowiec „Berury” o pojemności 4924 BRT, transportujący ładunek 2100 ton drobnicy z przez Sydney do Belfastu. Ciężko uszkodzony statek został dobity ogniem artyleryjskim przez okręty eskorty na pozycji . W wyniku ataku zginął jeden marynarz, a pozostali (kapitan, 36 członków załogi i czterech artylerzystów) zostali podjęci przez korwety HMCS „Kenogami” i .

Tego samego dnia po południu płynący na powierzchni na trasie konwoju okręt został wykryty przez należący do RAF Coastal Command samolot. W jego kierunku ruszyły natychmiast brytyjskie niszczyciele i , które o godzinie 15:00 nawiązały z odległości 7 Mm kontakt z U-Bootem. Okręt podwodny wykonał alarmowe zanurzenie, jednak niszczyciele zlokalizowały go za pomocą ASDICu. W wyniku przemyślanego ataku bombami głębinowymi U-207 został zatopiony na południowy wschód od Angmagssalik (na pozycji ). Wraz z okrętem zginęła cała, licząca w tym rejsie 41 osób załoga. Z powodu braku na powierzchni morza śladów po ataku, zniszczenie U-207 zostało przyznane załogom niszczycieli przez Admiralicję dopiero po zakończeniu wojny.

Podsumowanie działalności bojowej U-207 odbył jeden patrol bojowy, spędzając w morzu 19 dni. W jego trakcie zatopił dwa statki o łącznej pojemności 9727 BRT, na pokładach których zginęły 43 osoby. Pełne zestawienie strat przedstawia poniższa tabela:

+ Lista zatopionych jednostek Data Nazwa Państwo Tonaż Los jednostki 11 września 1941 „Stonepool” 4803 zatopiony 11 września 1941 „Berury” 4924 zatopiony RAZEM zatopione: 2

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Niemieckie okręty podwodne typu VII zatopione podczas II wojny światowej Kategoria:Niemieckie okręty podwodne zatopione bombami głębinowymi Kategoria:Okręty podwodne typu VIIC Kategoria:Okręty zbudowane we Friedrich Krupp Germaniawerft Kategoria:Statki i okręty zatopione na Oceanie Atlantyckim