Szare eminencje zachwytu – wiersz Mirona Białoszewskiego napisany w końcu 1952 roku do przysłowiowej szuflady. Umieszczony w jego debiutanckim tomiku Obroty rzeczy.
Treść i budowa Wiersz składa się z dwóch strof: pierwsza poświęcona jest łyżce durszlakowej, druga staremu kaflowemu piecowi.
Szare eminencje zachwytu to wiersz białyMiron Białoszewski, Szare eminencje zachwytu, [w:] Obroty rzeczy. Rachunek zachciankowy. Mylne wzruszenia. Było i było, t. 1, Warszawa 2016, s. 55. Jest przykładem liryki bezpośredniej, w której podmiot liryczny za pomocą czasownika w pierwszej osobie liczby pojedynczej wyraża swoje emocje. Utwór zawiera hiperbolizację, neologizmy, metaforę i apostrofę.
Recepcja Szare eminencje zachwytu to obok Podłogo, błogosław! najbardziej znany wiersz Mirona Białoszewskiego z cyklu poezji rupieci.
Przypisy
Kategoria:Twórczość Mirona Białoszewskiego