Mezoskamieniałości (ang. mesofossils) – skamieniałości o wielkości pośredniej między makroskamieniałościami (skamieniałościami widocznymi gołym okiem) a mikroskamieniałościami (widocznymi jedynie pod mikroskopem).
Mezoskamieniałości w paleobotanice
Definicja Terminu „mezoskamieniałości” używa się głównie w paleobotanice. Do mezoskamieniałości roślinnych należą fragmenty kutykul, organy rozmnażania (nasiona, kwiaty, megaspory, masy pyłku, zarodnie) i inne fragmenty roślin o wielkości od 0,2 do 2 mm. Mezoskamieniałości kredowych okrytozalążkowych Szczególnie istotną rolę mezoskamieniałości odgrywają w badaniu wczesnych okrytozalążkowych. Możliwość szczegółowej analizy budowy kopalnych kwiatów pozwala na umieszczanie znalezisk w obrębie systemu naturalnego, co często nie jest możliwe na podstawie liści – najczęstszego rodzaju makroskamieniałości – ze względu na ich daleko posuniętą homeomorfię (wytwarzanie bardzo podobnych struktur u organizmów blisko niespokrewnionych). Uwzględnienie mezoskamieniałości pozwoliło na stwierdzenie, że we wczesnej kredzie dominującą rolę wśród okrytozalążkowych odgrywały grupy wtedy zróżnicowane, a dziś reliktowe, na przykład Chloranthaceae.
Pierwsze tego rodzaju mezoskamieniałości – zwęglone kwiaty i owoce – odkryli w kredowych (santońskich i kampańskich) osadach w okolicach miejscowości Åsen niedaleko Bromölli w Skanii Annie Skarby i Nils-Erik Ross. Później w opracowywaniu takich mezoskamieniałości wyspecjalizowała się . Bardzo bogate są wczesnokredowe mezoflory z Portugalii. W Polsce tego typu mezoskamieniałości znaleziono w górnej kredzie niecki północnosudeckiej.
Mezoskamieniałości w paleozoologii Przykładem mezoskamieniałości zwierzęcych są zwapniałe końcówki szczypiec skorupiaków z rodziny . Niektóre mezoskamieniałości opisane pierwotnie jako roślinne, na przykład Palaeoaldrovanda (podobna do aldrowandy), okazały się być jajami owadów.
Przypisy
Kategoria:Skamieniałości