Nesocerus – rodzaj pluskwiaków z rodziny bezrąbkowatych i podrodziny Eurymelinae, jedyny z monotypowego plemienia Nesocerini.
Morfologia Piewiki osiągające rozmiary od małych do średnich.
Głowa ma szagrynowane ciemię i boczne szwy czołowe sięgające aż do przyoczek. Brak jest poprzecznego żeberka między ciemieniem a twarzą; przejście między tymi okolicami głowy ma w profilu zaokrąglony zarys.
W widoku grzbietowym przednia krawędź przedplecza nie wystaje przed oczy, a jego powierzchnia jest szagrynowana. Episternity przedtułowia są niewielkie i w większej części lub całości skryte pod policzkami. Przednie skrzydło ma dwie komórki przedwierzchołkowe i szeroki wyrostek graniczący z trzema komórkami wierzchołkowymi. Tylne skrzydło ma żyłkę radialną R2+3 rozciągającą się wzdłuż krawędzi kostalnej, nasadowo od żyłki R4+5. Makroskopowe szczecinki wierzchołkowe na tylnym udzie są tylko dwie i tworzą parę.
Odwłok samca ma grzbietobrzusznie spłaszczoną i na brzusznym brzegu zaopatrzoną w kilka wydatnych szczecinek makroskopowych płytkę subgenitalną. Dziesiąty segment jest luźno połączony z pygoforem. Nieprzyłączony do płytki subgenitalnej, pozbawiony bocznego płata stylus ma dogrzbietowo zakrzywiony wierzchołek. Trzonek konektywy jest bardzo krótki, wskutek czego jest ona U-kształtna do V-kształtnej. Edeagus ma zwykle chudy, rurkowaty trzon, krótkie i szerokie w widoku bocznym preatrium, wykształconą apodemę grzbietową oraz wierzchołkowo lub przedwierzchołkowo umieszczony gonopor.
Rozprzestrzenienie Rodzaj endemiczny dla Madagaskaru.
Taksonomia i ewolucja Takson ten wprowadzony został w 1966 roku przez Paula H. Freytaga i Williama J. Knighta na łamach „Annales de la Société Entomologique de France”. Nadana nazwa rodzajowa stanowi połączenie greckiego νῆσος, oznaczającego wyspę, z nazwą rodzaju Idiocerus. Gatunkiem typowym autorzy ci wyznaczyli opisanego w tej samej publikacji N. spurus. W 2011 roku Sindhu M. Krishnankutty i Christopher H. Dietrich dokonali rewizji omawianego taksonu, opisując większość jego znanych gatunków.
Rodzaj ten początkowo klasyfikowano w podrodzinie Idiocerinae. W 2020 roku przeniesiony on został przez Xue Qingquana, Christophera H. Dietricha i Zhang Yalina do nowego, monotypowego plemienia Nesocerini w podrodzinie Eurymelinae na podstawie wyników morfologiczno-molekularnych analiz filogenetycznych.
Do rodzaju zalicza się 37 opisanych gatunków:
Według uzyskanego przez Xue i innych chronogramu Nesocerus zajmuje pozycję siostrzaną dla Idioceroidini, a linie ewolucyjne tych taksonów rozeszły się około 104 mln lat temu w kredzie. Według innych uzyskanych przez ten zespół kladogramów Nesocerus zajmuje jednak pozycję siostrzaną względem kladu tworzonego przez Chiasmodolini, Chileanoscopini, Balocerini, Eurymelini, Kopamerrini, Megipocerini i Idiocerini.
Przypisy
Kategoria:Bezrąbkowate