Helicops angulatus – gatunek wodnego węża z rodziny połozowatych (Colubridae), należący do podrodziny ślimaczarzy (Dipsadinae) i plemienia Hydropsini. Jest szeroko rozprzestrzeniony w północnej i środkowej Ameryce Południowej oraz na Trynidadzie.
Systematyka Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego został opisany w 1758 roku przez Karola Linneusza w 10. edycji fundamentalnej pracy Systema Naturae jako Coluber angulatus. W późniejszych opracowaniach umieszczano go niekiedy w rodzajach Natrix i Uranops, a obecnie zaliczany jest do rodzaju Helicops. Holotyp NRM 17, samica o długości 600 mm. Nie wyróżnia się podgatunków.
Etymologia Helicops: helix, ἑλικος helikos „spirala, zwój, skręt, muszla ślimaka”; ωψ ōps, ωπος ōpos „oblicze, wygląd”. angulatus: „kąt, róg”, „zaopatrzony w”; nazwa ta odnosi się do kątów jego głowy, do romboidalnego znaku na karku lub do obecności wyraźnych kilów (tj. pionowych kresek) na łuskach grzbietowych, które nadają wygląd wielu kątów.
Morfologia Helicops angulatus jest krępo zbudowanym wężem wodnym o grubym ciele i wyraźnie zwężonym ogonie. Oczy i nozdrza położone są wysoko na głowie, co ułatwia oddychanie podczas zanurzenia. Ubarwienie grzbietu jest brązowe lub szarobrązowe z ciemnymi poprzecznymi przepaskami; brzuch jaśniejszy, często z plamami. Łuski grzbietowe są silnie kilowane.
Wymiary: +SamiecSamicaDługość całkowita (mm) do 686 do 735Rzędy łusek grzbietowych 17–20Tarczki brzuszne 103–123Tarczki podogonowe 60–86
Występowanie Gatunek szeroko rozpowszechniony w północnej i środkowej części Ameryki Południowej. Występuje w dorzeczach Amazonki i Orinoko, w Brazylii, Kolumbii, Wenezueli, Gujanie, Surinamie, Gujanie Francuskiej, Ekwadorze, Peru, Boliwii oraz na Trynidadzie.
Ekologia i zachowanie Helicops angulatus zasiedla wolno płynące rzeki, rozlewiska, jeziora, stawy, kanały irygacyjne oraz zalewane tereny nadrzeczne. Preferuje wody o mulistym dnie i gęstej roślinności przybrzeżnej. Aktywny głównie o zmierzchu i w nocy; większość czasu spędza w wodzie lub w jej bezpośrednim sąsiedztwie.
Odżywia się przede wszystkim rybami i płazami, w tym kijankami i dorosłymi żabami m.in. takich gatunków jak Boana boans, Boana geographica, Osteocephalus taurinus, Scinax ruber, Adenomera hylaedactyla, Allobates femoralis, Rhinella margaritifera, Rhinella marina. Jest drapieżnikiem, który dostosowuje się do sezonowej dostępności ofiar. Gatunek jest żyworodny. Gatunek ten pada ofiarą innych węży m.in. Eunectes murinus, Drepanoides anomalus, Clelia clelia i Drymarchon corais.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Helicops angulatus został zaliczony do kategorii najmniejszej troski (LC, ). Ma szeroki zasięg występowania, stabilną populację i występuje na obszarach chronionych. Główne zagrożenia obejmują degradację siedlisk wodnych, zanieczyszczenie wód oraz lokalne tępienie przez człowieka.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Połozowate Kategoria:Gady Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza Kategoria:Fauna Boliwii Kategoria:Fauna Brazylii Kategoria:Fauna Ekwadoru Kategoria:Fauna Gujany Kategoria:Fauna Gujany Francuskiej Kategoria:Fauna Kolumbii Kategoria:Fauna Peru Kategoria:Fauna Trynidadu i Tobago Kategoria:Fauna Wenezueli