Stanisław Zieliński (ur. 16 października 1894 w Jezierzanach, zm. po 1939) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Edwarda i Marii z Suszkiewiczów urodzony 16 października 1894 w Jezierzanach, w ówczesnym powiecie buczackim Królestwa Galicji i Lodomerii. Był starszym bratem Józefa (1899–1946), kapitana pilota Wojska Polskiego. Uczęszczał do c. k. Gimnazjum w Buczaczu, gdzie w 1914 zdał egzamin dojrzałości. Jako uczeń gimnazjum był członkiem „Zarzewia”, Polskich Drużyn Strzeleckich i drużyny skautowej.

W sierpniu 1914 wstąpił do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu do III batalionu 1 pułku piechoty Legionów Polskich. W tym samym roku został ranny nad Pilicą. W marcu 1915, po powrocie ze szpitala, został przeniesiony do I batalionu 2 pułku piechoty. W jego szeregach walczył w kampanii bukowińskiej i bessarabskiej. Później został przydzielony do Dywizyjnego Zakładu Sanitarnego, a następnie do Głównego Urzędu Zaciągu do Wojska Polskiego na stanowisko komendanta Urzędu Zaciągu w Piasecznie. 10 sierpnia 1917 został skierowany na 6. Kurs Wyszkolenia w Zambrowie. Od września 1917 do lutego 1918 służył w Polskim Korpusie Posiłkowym w Bolechowie. Po ucieczce z Bolechowa służył w Polskiej Organizacji Wojskowej w Lublinie, a następnie wyjechał do Warszawy, gdzie rozpoczął studia na Wydziale Leśnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.

W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i pełnił służbę w kompanii garnizonowej Stacji Zbornej. 25 lipca 1920 został przydzielony do 236 ochotniczego pułku piechoty, a następnie do 202 ochotniczego pułku piechoty na stanowisko dowódcy 3 kompanii. Wyróżnił się 29 i 30 lipca 1920 w walce z bolszewikami pod wsią Ugowo, w której dowodził kompanią złożoną z rozbitków róźnych pułków.

W grudniu 1920 został przeniesiony do batalionu zapasowego 2 pułku piechoty Legionów, w styczniu 1921 do batalionu zapasowego 21 pułku piechoty, a 1 kwietnia tego roku do 49 pułku piechoty w Kołomyi na stanowisko dowódcy kompanii. Od 1 maja do 1 sierpnia 1921 był odkomenderowany do Centrum Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów w charakterze słuchacza kursu dowódców batalionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1525. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Buczacz na stanowisko oficera instrukcyjnego. Od 15 kwietnia do 15 czerwca 1923 był odkomenderowany do Centralnej Wojskowej Szkoły Gimnastyki i Sportów w Poznaniu w charakterze słuchacza oficerskiego kursu gimnastyczno-sportowego. 11 czerwca 1923 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Czortków na stanowisko oficera instrukcyjnego. Z dniem 1 stycznia 1924 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie na stanowisko referenta Przysposobienia Wojskowego w Oddziale III Wyszkolenia. W maju 1925 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Powiat na stanowisko oficera instrukcyjnego. W marcu 1926 został przeniesiony do 19 pułku piechoty we Lwowie na stanowisko oficera Przysposobienia Wojskowego. Później został wyznaczony na stanowisko obwodowego komendanta PW 19 pp. W marcu 1929 został przesunięty na stanowisko dowódcy kompanii, a 1 lutego 1930 na stanowisko pełniacego obowiązki dowódcy batalionu. W 1930 ukończył czteromiesięczny kurs w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie, a po powrocie do pułku znów pełnił obowiązki dowódcy batalionu. W marcu 1931 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do batalionu KOP „Skałat”. W następnym miesiącu został przydzielony do Dowództwa Brygady KOP „Wołyń” w Łucku na stanowisko komendanta Rejonu Przysposobienia Wojskowego. W kwietniu 1935 został przeniesiony z KOP do 19 pp. W 1937 lub 1938, w tym samym stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów administracji (grupa administracyjna). W marcu 1939 pełnił służbę w 6 Okręgowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego we Lwowie na stanowisku kierownika referatu. W czasie kampanii wrześniowej walczył w obronie Lwowa, jako dowódca Ochotniczego Batalionu Obrony Lwowa, zorganizowanego z członków Związku Strzeleckiego, kadetów Korpusu Kadetów Nr 1 i harcerzy

Był żonaty z Ireną z Bielskich, z którą miał córkę Wandę Zofię (ur. 1926) i syna Edwarda Andrzeja (ur. 1930). Posiadał 50 mórg ziemi kupionych za posag żony w Lubieniu Wielkim.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3597 Krzyż Niepodległości – 17 marca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Srebrny Krzyż Zasługi – 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Przypisy

Uwagi

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Gimnazjum Buczackiego Kategoria:Członkowie Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie” Kategoria:Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich Kategoria:Dowódcy batalionów 19 Pułku Piechoty Odsieczy Lwowa Kategoria:Kapitanowie administracji II Rzeczypospolitej Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Obrońcy Lwowa (1939) Kategoria:Obwodowi komendanci Przysposobienia Wojskowego (1928–1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 49 Huculskiego Pułku Strzelców Kategoria:Polscy skauci Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Żołnierze Legionu Wschodniego Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Dywizji Ochotniczej (wojna polsko-bolszewicka) Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego Kategoria:Nieznana data śmierci