Po ucieczce z Bolechowa służył w Polskiej Organizacji Wojskowej w Lublinie, a następnie wyjechał do Warszawy, gdzie rozpoczął studia na Wydziale Leśnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.
W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i pełnił służbę w kompanii garnizonowej Stacji Zbornej. 25 lipca 1920 został przydzielony do 236 ochotniczego pułku piechoty, a następnie do 202 ochotniczego pułku piechoty na stanowisko dowódcy 3 kompanii. Wyróżnił się 29 i 30 lipca 1920 w walce z bolszewikami pod wsią Ugowo, w której dowodził kompanią złożoną z rozbitków róźnych pułków.
W grudniu 1920 został przeniesiony do batalionu zapasowego 2 pułku piechoty Legionów, w styczniu 1921 do batalionu zapasowego 21 pułku piechoty, a 1 kwietnia tego roku do 49 pułku piechoty w Kołomyi na stanowisko dowódcy kompanii. Od 1 maja do 1 sierpnia 1921 był odkomenderowany do Centrum Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów w charakterze słuchacza kursu dowódców batalionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1525. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Buczacz na stanowisko oficera instrukcyjnego.