Klasztor Polling (niem. Kloster Polling) – dawny klasztor benedyktynów, a następnie kanoników regularnych znajdujący się w niemieckiej gminie Polling. Od 1892 roku kompleksem opiekują się siostry dominikanki.
W dawnej kolegiacie przechowywany jest krucyfiks, czczony jako cudowny, wykonany najpóźniej w IX wieku i przyozdobiony w XIII wieku romańską dekoracją.
Historia Klasztor został założony ok. 753 roku jako opactwo benedyktynów. Legendarnym założycielem klasztoru jest książę Tassilo III, lecz XI-wieczna kronika mnicha Gottschalka wymienia klasztor jako fundację rodu Huosich. Placówkę została zlikwidowana w X wieku przez księcia Arnulfa.
W 1010 roku Henryk II Święty ustanowił kompleks siedzibą kapituły, którą w XII wieku przekształcono we wspólnotę kanoników regularnych. Od ok. 1160 roku był to klasztor podwójny. Kanoniczki około 1300 roku opuściły Polling i przeniosły się do Benediktbeuern, gdzie przyjęły regułę benedyktyńską. W 1298 roku konsekrowano kolegiatę, którą w latach 1416–1420 odbudowano po pożarze w stylu gotyckim. Na początku XVI wieku prepozyt Johannes Zinngießer zainicjował budowę biblioteki, refektarza i prefektury i przebudował kościół w stylu późnogotyckim. Z czasów tej przebudowy pochodzi figura Madonny dłuta , datowana na rok 1526. W latach 1621–1628 świątynię przebudowano w stylu renesansowym wg projektu Jörga Schmuzera. W 1708 roku klasztor przystąpił do Kongregacji Laterańskiej. W 1714 roku rozpoczęto kolejną przebudowę kompleksu, a w latach 1761–1766 kolegiacie nadano rokokowy wystrój.
Klasztor zlikwidowano w 1803 roku, w okresie sekularyzacji. Zbiory biblioteki częściowo trafiły do Bawarskiej Biblioteki Państwowej i Uniwersytetu w Landshut, lecz większość woluminów przeznaczono na makulaturę. Kolegiatę przekształcono w kościół parafialny, a resztę kompleksu sprzedano braciom Mayerom, którzy rozebrali wschodnie skrzydło i założyli fabrykę jedwabiu w budynku prepozytury. Fabryka działała jedynie kilka lat. W 1877 roku majątek zakupił Michael Schweighart, który w 1892 roku sprzedał klasztor dominikankom z Donauwörthu. Zakonnice założyły tutaj szkołę żeńską i żłobek. Uczelnia została zamknięta przez nazistów w 1941 roku, którzy urządzili tutaj miejsce ewakuacji dzieci i kolegium nauczycielskie dla kobiet. 17 kwietnia 1942 cztery dzwony kościoła zostały zarekwirowane na cele wojenne. W ostatnich dniach II wojny światowej mieścił się tutaj szpital polowy, a do 1952 roku kompleks zamieszkiwali węgierscy uchodźcy.
W październiku 1946 dominikanki reaktywowały działalność szkoły. 31 sierpnia 1947 ks. dziekan Philipp Rauh poświęcił sześć nowych dzwonów. Uczelnię zamknięto w 1972 roku, a do 1987 roku zakonnice prowadziły tu ośrodek rekonwalescencyjny dla dzieci. W następnych latach kompleks stał się siedzibą instytucji edukacyjnej prowadzonej przez diecezję Augsburga. W 2001 roku założono tu hospicjum. W 2004 roku w kościele zainstalowano trójmanuałowe, 42-głosowe organy, wykonane przez austriackie przedsiębiorstwo .
Galeria
Przypisy
Klasztor Kategoria:Klasztory w Bawarii Kategoria:Zabytkowe klasztory w Niemczech Kategoria:Klasztory i kościoły dominikańskie w Niemczech Kategoria:Dawne klasztory benedyktyńskie