Witold Leopold Stanisław Parysiewicz (ur. 15 listopada 1907 w Sosnowcu, zm. 6 maja 1967 w Warszawie) – polski inżynier górniczy, dr. hab. inż. prof. nadzw. Politechniki Śląskiej w Gliwicach.
Życiorys Urodził się w rodzinie górniczej jako syn Stanisława (1877–1963). W 1926 r. zdał maturę w Gimnazjum w Chrzanowie (obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica), po czym rozpoczął studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie, które ukończył w 1933 r. Po studiach do wybuchu II wojny światowej pracował w kopalni „Wujek” w Katowicach, początkowo jako zwykły górnik, następnie na stanowisku sztygaraBarbara Janda (oprac.), Prof. dr hab. inż. Witold Leopold Stanisław Parysiewicz. Matura 1926 [w:] Przyczynek do nauki polskiej absolwenci Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Staszica w Chrzanowie, s. 11–12 [dostęp 2026-04-28].. W czasie strajku w kopani w 1937 r. był jedynym inżynierem, który utrzymywał kontakt ze strajkującą załogą.
Podczas okupacji niemieckiej w Krakowie pracował jako konduktor tramwajowy, później jako technik budowlany na kolei.
Po wojnie wrócił na kopalnię, został nawet jej dyrektorem (1946–1949). W okresie powojennym bardzo aktywnie działał na rzecz uruchamiania kopalń węgla kamiennego oraz konsolidacji środowiska górniczego. W 1945 r. wszedł w struktury tymczasowego komitetu organizacyjnego reaktywowanego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Górniczego.
Pracował jako główny inżynier górniczy w Przedsiębiorstwie Budowy Zakładów Górniczych w Mikołowie (1949–1950), dyrektor techniczny Przedsiębiorstwa Budowy Zakładów Przemysłu Węglowego „Wschód” w Mikołowie (1950–1952), dyrektor Biura Projektów Nowych Kopalń w Gliwicach (1955–1964). Uczestniczył w powstawaniu i budowie nowych kopalń: „Kościuszko Nowa”, „Wesoła”, „Ziemowit”, „Nowy Wirek”, „Julian”, „1 Maja”. W latach 1952–1953 pracował w przedsiębiorstwie „Metrobudowa” na stanowisku inżyniera, zajmując się budową warszawskiego metra.
Równocześnie prowadził działalność naukową. Od roku akademickiego 1955/1956 objął kierownictwo Katedry Górnictwa I, a od 1964 do 1967 r. kierował Katedrą Eksploatacji Złóż na Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. W 1959 r. został docentem. Stopień doktora uzyskał w 1962 r. na podstawie rozprawy pt. Zależności kątowych głównych kierunków (osi) transportu kopalni. W 1965 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Politechniki Śląskiej. Pełnił także funkcję dziekana Wydziału Górniczego (1965–1967).
W pracy naukowej zajmował się zagadnieniami eksploatacji złóż, podsadzania wyrobisk i projektowania kopalń, a także tematyką wstrząsów i tąpań. W dziedzinie zwalczania zagrożeń tąpaniami był wybitnym specjalistą. W tej tematyce opublikował ok. 50 artykułów w czasopismach polskich i zagranicznych. W swoim dorobki ma także prace Wstrząsy i tąpania w kopalniach węgla kamiennego, Tąpania w kopalniach, Struktura kopalni węgla. Roboty udostępniające i przygotowawcze. Kierował ponadto opracowywaniem systemu podziemnej eksploatacji węgla w Polsce.
Był też członkiem Rady Naukowej Głównego Instytutu Górnictwa, Rady Programowej Wydawnictw Górniczych i Komitetu Górnictwa PAN, Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego.
Zmarł nagle w Warszawie, pochowany na cmentarzu w Gliwicach.
Ordery i odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 1947 „za zasługi w pracy zawodowej”., 1954 „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy zawodowej w dziedzinie przemysłu węglowego”.) Medal Górnictwo w 1000-lecie Państwa Polskiego
Nagrody
Nagroda Ministra Szkolnictwa Wyższego indywidualna stopnia II (1965)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (1944–1989) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy inżynierowie górniczy Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1967