Rozpucz strużynowiec (Liparus germanus) – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Molytinae. Zamieszkuje Europę.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1758 roku przez Karola Linneusza w dziesiątym wydaniu Systema Naturae pod nazwą Curculio germanus.
Morfologia thumb|left|Imago, widok z boku thumb|left|Imago, widok od spodu Chrząszcz o ciele długości od 12 do 16 mm, ubarwionym lśniąco czarno, gdzieniegdzie z łatkami z żółtych, włosowatych łusek.
Ryjek jest mniej więcej tak długi jak przedplecze. Głowa ma obrzeżone oczy. Czułki są smukłe, dłuższe niż u podobnego L. transsilvanicus, o biczyku z członami od trzeciego do szóstego tak szerokimi jak długimi lub nieznacznie szerszymi niż dłuższymi, a członie ostatnim stożkowatym.
Przedplecze jest po bokach zaokrąglone i bywa od tak szerokiego jak długiego do wyraźnie szerszego niż dłuższego; od środka ku podstawie zwężone jest słabiej niż u podobnego rozpucza lepiężnikowca i w przeciwieństwie do niego ma łukowato wygiętą tylną krawędź. Żółte łuski włosowate tworzą na przedpleczu dwie wzdłużne przepaski boczne, czasem pośrodku przerwane, parę małych plamek bocznych poniżej tych przepasek oraz szereg wzdłuż krawędzi tylnej, mniej lub bardziej rozlegle pośrodku przerwany. Punktowanie na przedpleczu jest bezładnie rozmieszczone i dwojakie – występują duże, płytkie punkty o dnie widocznym w widoku górnym oraz rzadko rozproszone punkty drobne. Pokrywy są stosunkowo krótkie, o wykrojonej krawędzi przedniej, zaokrąglonych bokach i silnie rozwiniętej rzeźbie. Występują na nich liczne plamki z włosowatych łusek, zwykle umieszczone w bardzo płytkich wciskach. Śródpiersie jest między biodrami skośnie ku przodowi pochylone.
Odnóża przedniej pary mogą mieć ząb na udach dobrze rozwinięty, zredukowany lub praktycznie nieobecny, nigdy jednak nie jest on spiczasty. Golenie tejże pary mają wewnętrzne krawędzie drobno, ziarenkowato ząbkowane lub karbowane.
Spód odwłoka ma plamki z żółtych łusek po bokach pierwszego i drugiego z widocznych sternitów. U samca cechuje się on ponadto wgłębieniem w części przedniej oraz dużym dołkiem pośrodku ostatniego z widocznych sternitów.
Ekologia i występowanie thumb|Posilający się osobnik Owad ten preferuje stanowiska wilgotne i chłodne, chętnie na terenach górskich. Zasiedla ziołorośla, zarośla, wilgotne łąki, pobrzeża rzek, strumieni i potoków, skraje lasów, polany i leśne drogi. Larwy żerują na korzeniach lepiężnika różowego. Postacie dorosłe odżywiają się liśćmi i kwiatami lepiężników, barszczów i dzięgla leśnego. Aktywne owady dorosłe obserwuje się od kwietnia do lipca lub sierpnia.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Liechtensteinu, Austrii, Włoch, Polski, Czech, Węgier, Ukrainy, Mołdawii, Słowenii, Chorwacji oraz Bośni i Hercegowiny. W Polsce podawany jest tylko z nielicznych stanowisk na zachodzie i południu kraju; najczęstszy jest w Sudetach Zachodnich.
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza