mały Sieć Lightning Network (LN) to protokół płatności kryptowalutowych drugiej warstwy, działający w oparciu o aktywa cyfrowe wykorzystujące technologię blockchain, w tym Bitcoin. Celem sieci jest umożliwienie szybkich transakcji między uczestniczącymi w niej węzłami. W tym celu wykorzystuje ona system peer-to-peer (P2P) w celu ułatwienia realizacji mikropłatności za pośrednictwem dwukierunkowych kanałów płatniczych.
Historia
Sieć Lightning po raz pierwszy zwróciła uwagę opinii publicznej w lutym 2015 roku, kiedy to Joseph Poon i Thaddeus Dryja opublikowali projekt koncepcyjny tej sieci. Jednak dopiero w 2017 roku społeczność Bitcoin wprowadziła do sieci Bitcoin zmianę znaną jako Segregated Witness (w skrócie SegWit), która umożliwiła wdrożenie rozwiązań drugiej warstwy, w tym opisanej sieci Lightning.
Trzy główne implementacje sieci Lightning to Lightning Network Daemon (LND) firmy Lightning Labs, Core Lightning (CLN) firmy Blockstream oraz Eclair firmy ACINQ. Czwartą bibliotekę implementacyjną, Lightning Development Kit (LDK), utrzymuje firma Spiral, spółka zależna
Andreas Antonopoulos określa Lightning Network jako protokół płatniczy drugiej warstwy. Kanały płatnicze umożliwiają uczestnikom wzajemne przekazywanie środków bez konieczności upubliczniania wszystkich transakcji w łańcuchu bloków. Otwierając kanał, uczestnicy muszą zablokować określoną kwotę w łańcuchu bloków (transakcja finansowania).
Strony transakcji korzystają z sieci Lightning Network, otwierając kanał płatniczy i przekazując (blokując) środki do odpowiedniego łańcucha bloków warstwy 1 (np. bitcoin) w ramach inteligentnego kontraktu. Następnie strony dokonują dowolnej liczby transakcji poza łańcuchem w sieci Lightning Network, które aktualizują wstępny podział środków w kanale, bez nadawania do łańcucha bloków. Gdy strony zakończą sesję transakcyjną, zamykają kanał płatności, a inteligentny kontrakt rozdziela zablokowane środki zgodnie z zapisem transakcji.
Główne zalety sieci Lightning Network
Według zwolennika bitcoina sieć Lightning Network ma kilka zalet w porównaniu z transakcjami realizowanymi w łańcuchu bloków:
Precyzja – Według Andreasa Antonopoulosa niektóre implementacje sieci Lightning Network umożliwiają dokonywanie płatności o wartości mniejszej niż satoshi, czyli najmniejsza jednostka w podstawowej warstwie bitcoina.
Prywatność – Płatności w sieci Lightning mogą być kierowane przez wiele kolejnych kanałów, gdzie każdy operator węzła będzie mógł zobaczyć płatności w swoich kanałach, ale nie będzie w stanie zobaczyć źródła ani miejsca docelowego tych środków, jeśli nie są one sąsiadujące.
Szybkość – czas rozliczenia transakcji w sieci Lightning Network wynosi mniej niż minutę i może trwać zaledwie kilka milisekund.
Dla porównania, czas potwierdzenia w łańcuchu bloków bitcoina wynosi średnio dziesięć minut.
Przepustowość transakcji – nie ma zasadniczych ograniczeń co do liczby płatności na sekundę, które mogą być realizowane w ramach protokołu. Liczba transakcji jest ograniczona jedynie przepustowością i szybkością każdego węzła.
W marcu 2026 r. sieć Lightning Network miała ponad 17 000 publicznych węzłów (nodów) i około 40 000 publicznych kanałów płatniczych, a całkowita przepustowość sieci wynosiła około 4900 BTC.
Przypisy