Kościół w Ventlinge – świątynia należąca do Kościoła Szwecji. Znajduje się w południowej części Olandii. Architektura Kościół składa się z prostokątnej nawy z prezbiterium i rozbudowaną zakrystią od wschodu oraz wieży o szerokości nawy od zachodu. Z południową ścianą nawy łączy się zbrojownia, a na zachód od niej znajduje się portal. Znaleźć tu też można dwie misternie rzeźbione kamienne płyty z XIII lub XIV wieku, z których jedna wbudowana jest w szczyt wschodni, a drugą umieszczono na attyce wieży. Przypuszcza się, że były one częściami nagrobków. Nawa ma sklepienie kolebkowe i duże okna segmentowe.
Kościół został wzniesiony w pierwszej połowie XII wieku. Otrzymał wezwanie św. Wawrzyńca. Był wówczas niewielkim, bezwieżowym kościołem z apsydą, reprezentującym styl romański. Około 1200 roku dobudowano do niego wieżę obronną z kilkoma sklepionymi pomieszczeniami i ceglanymi schodami. W dolnej części schodów stopnie miały kształt trójkąta. Wygląd średniowiecznego kościoła w Ventlinge można zobaczyć między innymi na rycinie Johannesa Haquiniego Rhezeliusa z 1634 roku. Kościół przedstawił również nieznany artysta z końca XVII wieku oraz Petrus Frigelius w 1753 roku. W 1763 roku zamurowano portal po stronie południowej. W 1812 roku kościół został wyremontowany i rozbudowany, przez co zatracono jego średniowieczny charakter. Wykonawcą tych prac był L. Pettersson. Świątynię przebudowano na kościół halowy, w wyniku czego zburzono dotychczasowe prezbiterium z apsydą, przedłużono nawę w kierunku wschodnim, a do wschodniego szczytu dobudowano zakrystię. Nieco później, w 1825 roku, przebudowano górną część wieży i zwieńczono ją latarnią. Emporę wzniesiono w 1828 roku. W 1880 roku dobudowano zbrojownię po stronie południowej, zaprojektowaną przez Otto Augusta Mankella. Po 8 latach renowacji kościół został ponownie otwarty w Adwencie 2014 roku. Wnętrze mały|lewo|Wnętrze kościoła Podczas renowacji na przełomie pierwszej i drugiej dekady XXI wieku, również wnętrze kościoła zostało przebudowane: położono nową podłogę, zastąpiono zamknięte ławki krzesłami, a balustradę otaczającą ołtarz usunięto. Odsłonięte w ten sposób prezbiterium uzyskało miejsce dla chórzystów. W jego centrum stoi nowy, ceglany ołtarz pomurowany w 2014 roku.
Istotniejsze elementy wyposażenia wnętrza:
fresk z XV wieku przedstawiający statek i stojącego na jego rufie mężczyznę, być może św. Olafa, wykonana w 1870 roku przez N. J. Jonssona z Glömminge i zakupiona w 1879 roku, obraz ołtarzowy przedstawiający ukrzyżowanie Jezusa, prawdopodobnie namalowany przez Eckhoffa w 1743 roku, chrzcielnica wykonana w 1969 roku przez Malcoma Åkerberga, – model brygu Erik, zbudowany w latach 20. XX wieku, duży dzwon odlany w 1841 roku przez zakład P & J Mörck, mały dzwon odlany w 1684 roku przez Michela Badera.
W 1885 roku firma Åkerman & Lund zbudowała w Sztokholmie organy z trzema głosami. W 1952 roku ta sama firma skonstruowała organy pneumatyczne. Obecne organy zostały zainstalowane w związku z renowacją w 2014 roku.
Przypisy
Kategoria:Świątynie luterańskie w Szwecji Kategoria:Zabytkowe kościoły w Szwecji Kategoria:Kościoły na Olandii