Kazimierz Otłowski (ur. 25 czerwca 1933 w Węgrzynowie, zm. 22 czerwca 2018) – polski funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej w stopniu pułkownika, w latach 1981–1982 komendant komendy wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej (KWMO) w Radomiu, a w latach 1983–1990 dyrektor Biura Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej.
Życiorys Był synem Franciszka i Marii. W latach 1953–1954 kształcił się w Dwuletniej Szkole Oficerskiej funkcjonującej przy Centrum Wyszkolenia Milicji Obywatelskiej w Słupsku. 15 grudnia 1954 roku, rozpoczął służbę w Milicji Obywatelskiej, którą wykonywał do 31 maja 1979 roku. 1 czerwca 1979 roku objął stanowisko zastępcy komendanta odpowiedzialnego za pion służby milicyjnej w Komendzie Stołecznej MO w Warszawie; funkcję tę pełnił do 17 marca 1981 roku. Następnie, od 18 marca 1981 do 14 maja 1982 roku, kierował Komendą Wojewódzką MO w Radomiu.
Od 15 maja 1982 do 25 maja 1983, posiadając stopień pułkownika, wykonywał zadania zastępcy komendanta Akademii Spraw Wewnętrznych w Warszawie. Następnie, począwszy od 26 maja 1983 roku, objął kierownictwo Biura Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej w Warszawie, pełniąc tę funkcję do lipca 1990 roku; w źródłach wskazywana jest data 12 lub 31 lipca 1990 roku.
Uznanie za wkład w prowadzenie czynności związanych z dochodzeniem w sprawie Grzegorza Przemyka zaowocowało przyznaniem mu nagrody w dniu 2 września 1984 roku. Pierwotna strategia procesowa zakładała obarczenie winą za śmierć nastolatka personelu medycznego, konkretnie sanitariuszy przewożących go z jednostki milicji do szpitala. Rozprawa z 1984 roku, oparta na zeznaniach uzyskanych w sposób niedozwolony, zakończyła się wyrokiem skazującym dla pracowników karetki oraz lekarki Barbary Makowskiej-Witkowskiej, która w wyniku tej decyzji była pozbawiona wolności przez okres trzynastu miesięcy.
Po 1989 roku uchylono poprzednie rozstrzygnięcia prawne i ponownie otwarto przewód sądowy w tej sprawie. W ramach tych postępowań Kazimierzowi Otłowskiemu postawiono zarzut usiłowania dewastacji materiałów archiwalnych dokumentujących przebieg śledztwa w ostatnich latach dekady lat 80. Sąd Wojewódzki w Warszawie, orzekając 4 kwietnia 1997 roku, uznał go za winnego i wymierzył sankcję 1,5 roku więzienia, warunkowo zawieszając jej wykonanie na trzyletni czas próby. Wyrok ten został jednak podważony w 1998 roku przez Sąd Apelacyjny w Warszawie, który wydał orzeczenie uwalniające podsądnego od przypisywanej mu winy. Ostateczne zakończenie drogi prawnej nastąpiło w 1999 roku przed Sądem Najwyższym; organ ten, po rozpatrzeniu sprawy, zdecydował o podtrzymaniu wcześniejszego uniewinnienia byłego oficera MO.
Zmarł 22 czerwca 2018 w wieku 85 lat. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie.
Przypisy
Kategoria:Pułkownicy Milicji Obywatelskiej Kategoria:Zmarli w 2018 Kategoria:Urodzeni w 1933 Kategoria:Pochowani na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie