James Emory Boyd (ur. 18 lipca 1906 w Tignall, zm. 18 lutego 1998 w Carrollton) – amerykański fizyk, matematyk i . W latach 1957–1961 był dyrektorem Engineering Experiment Station (obecnie ), w latach 1961–1971 prezydentem (obecnie University of West Georgia), a w latach 1971–1972 pełniącym obowiązki prezydenta Georgia Institute of Technology. Wcześniej, jako badacz stacji, przyczynił się do rozwinięcia głównego nurtu jej działalności – finansowanych przez badań i rozwoju w dziedzinie elektroniki. Wraz z i odegrał ważną rolę w założeniu przedsiębiorstwa Scientific Atlanta. Jako prezydent West Georgia College rozbudował uczelnię i w 1963 roku przeprowadził pokojową integrację rasową kampusu. Kierując tymczasowo Georgia Tech, zajął się sporem wokół próby przejęcia Engineering Experiment Station przez poprzedniego prezydenta uczelni, , oraz sprawą trenera futbolu amerykańskiego Buda Carsona, którego absolwenci chcieli odwołać z powodu słabych wyników.
Wczesna kariera Wykształcenie Boyd urodził się 18 lipca 1906 roku jako syn Emory’ego Fortsona i Rosy Lee z domu Wright w Tignall, małym miasteczku przy wschodniej granicy stanu Georgia. Miał dwóch braci, Johna i Ellisa, oraz siostrę Sophię. W 1927 roku uzyskał licencjat z matematyki na Uniwersytecie Georgii, gdzie należał do stowarzyszenia honorowego Phi Beta Kappa. W 1928 roku otrzymał tytuł Master of Arts z matematyki na Uniwersytecie Duke’a. W latach 1928–1930 był wykładowcą fizyki na Uniwersytecie Georgii. W 1930 roku rozpoczął studia doktoranckie na Uniwersytecie Yale, gdzie w latach 1930–1931 pracował jako asystent, a w latach 1931–1933 był stypendystą Loomisa. Doktorat z fizyki uzyskał na Yale w 1933 roku, na podstawie rozprawy zatytułowanej Scattering of X-Rays by Cold-Worked and by Annealed Beryllium. W rozprawie tej Boyd opisał skutki przepuszczania promieniowania przez próbki sproszkowanego, obrobionego na zimno oraz wyżarzonego berylu o różnej wielkości cząstek. Eksperyment wykazał, że kryształy berylu są „raczej niedoskonałe”, że wyżarzanie nie powoduje „żadnej istotnej zmiany” w sieci krystalicznej berylu, a wyznaczony masowy współczynnik absorpcji berylu był zbliżony do wartości teoretycznej obliczonej z empirycznego wzoru Comptona.
W 1933 roku Boyd został mianowany kierownikiem Wydziału Matematyki i Nauk Ścisłych w West Georgia College. W 1935 roku dołączył do kadry Georgia Institute of Technology jako adiunkt fizyki. 2 czerwca 1934 roku poślubił Elizabeth Reynolds Cobb, córkę i Hirama Felixa Cobba. James i Elizabeth mieli dwoje dzieci: córkę Betty Cobb Boyd (ur. 26 sierpnia 1939) i syna Jamesa Fortsona Boyda (ur. 9 października 1942). Po wybuchu II wojny światowej Boyd wstąpił w 1942 roku do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, gdzie w stopniu porucznika, a później komandora podporucznika, służył w i prowadził badania nad radarem. W latach 1945–1946 był komandorem porucznikiem w Biurze Szefa Operacji Morskich, gdzie pracował nad radarem i elektroniką.
Badacz i przedsiębiorca thumb|Główny budynek Engineering Experiment Station, na zdjęciu z ok. 1951 roku W 1946 roku Boyd wrócił do Wydziału Fizyki Georgia Tech i tamtejszej Engineering Experiment Station (Stacji Doświadczalnej Inżynierii). Jako zastępca kierownika projektu (a po odejściu Franka Lawrence’a – jako jego kierownik) pracował nad finansowanym przez Korpus Lotniczy Armii Stanów Zjednoczonych projektem badającym propagację mikrofal. W jego ramach prowadził dalekosiężne eksperymenty w warunkach bezpośredniej widoczności między Georgia Tech a górą w północnej Georgii. W 1947 roku był współautorem opracowania Propagation Studies of Electromagnetic Waves, które zaowocowało serią powiązanych kontraktów badawczych, w tym dużym zamówieniem Biura Uzbrojenia Marynarki na radarowe kierowanie ogniem. W 1948 roku Boyd otrzymał tytuł profesora fizyki. Do 1950 roku Boyd, komandor porucznik rezerwy Marynarki Wojennej, pomógł zorganizować w Atlancie jednostkę rezerwy badawczej Marynarki. Zbierała się ona na kampusie Georgia Tech, a w jej skład wchodzili oficerowie z Georgia Tech i z aglomeracji Atlanty. W latach 50. Boyd awansował do stopnia komandora i dowodził tą jednostką aż do odejścia z Georgia Tech.
W 1950 roku Boyd został pierwszym kierownikiem nowo utworzonego Wydziału Fizyki Engineering Experiment Station (obecnie Georgia Tech Research Institute). Ściągnął tam swojego dawnego studenta, Glena P. Robinsona. W 1952 roku Boyd, Robinson, dyrektor stacji Gerald Rosselot i czterech innych pracowników stacji założyli przedsiębiorstwo Scientific Associates (obecnie Scientific Atlanta, część koncernu Cisco Systems), wnosząc łącznie 700 dolarów kapitału początkowego na produkcję i sprzedaż anten opracowanych w stacji. Jej kierownictwo uważało bowiem, że Georgia Tech nie powinien angażować się w działalność wytwórczą. Część osób uważała zaangażowanie pracowników stacji w prywatne przedsiębiorstwo za konflikt interesów, a władze Georgia Tech zażądały od nich wyboru między uczelnią a Scientific Atlanta. Wiceprezydent Georgia Tech postawił przed takim wyborem Rosselota, który przeszedł następnie do przedsiębiorstwa Bendix. Robinson pozostał w Scientific Atlanta. Boyd zachował stanowisko w Georgia Tech, a zarazem miejsce w radzie dyrektorów przedsiębiorstwa, w której zasiadał przez 25 lat. Według Robinsona „dr Boyd jest właściwie uważany za założyciela Scientific Atlanta”.
Administrator Dyrektor Engineering Experiment Station thumb|upright|Reaktor badawczy im. Neely’ego, zbudowany m.in. dzięki wpływowi Boyda W 1954 roku Boyd awansował na stanowisko zastępcy dyrektora ds. badań Engineering Experiment Station. Dyrektorem stacji był od 1 lipca 1957 roku do 1961 roku. W okresie pracy w Georgia Tech napisał artykuł o roli ośrodków badawczych w instytutach technologicznych, w którym dowodził, że badania powinny być zintegrowane z kształceniem. Sam realizował tę zasadę, angażując studentów studiów licencjackich w codzienne prace badawcze. Boyd był znany z rekrutowania pracowników zdolnych zarówno do nauczania, jak i do prowadzenia liczących się badań. Jego wpływy bywały na tyle duże, że potrafił przeforsować decyzje wbrew woli , dyrektora Szkoły Fizyki: na przykład w 1954 roku skutecznie zatrudnił fizyka mimo zdecydowanego sprzeciwu Howeya.
Pod kierownictwem Boyda Engineering Experiment Station zdobyła tak wiele kontraktów związanych z elektroniką, że w 1959 roku utworzono osobny Wydział Elektroniki, który zajął się radarem i telekomunikacją. W 1955 roku prezydent Georgia Tech powołał Boyda na przewodniczącego uczelnianego Komitetu Nauk Jądrowych. Komitet zarekomendował utworzenie laboratorium radioizotopów oraz budowę dużego reaktora badawczego. Laboratorium, zdolne przyjmować, przechowywać i przetwarzać materiały promieniotwórcze, oddano do użytku 7 stycznia 1959 roku. ukończono w 1963 roku. Działał on do 1996 roku. W 1961 roku na stanowisku dyrektora zastąpił Boyda , wcześniej dyrektor Szkoły Inżynierii Lądowej Georgia Tech.
Prezydent West Georgia College Boyd został trzecim prezydentem West Georgia College w 1961 roku, po śmierci Williama H. Rowa na zawał serca. Najbardziej znany jest z pokojowej kampusu (bez oczekiwania na nakaz sądowy) w 1963 roku, gdy zaprosił do studiowania w college’u młodą czarnoskórą kobietę, Lillian Williams. Uzyskała ona ostatecznie dwa dyplomy z pedagogiki, a w 1985 roku otrzymała najwyższe wyróżnienie uczelni, Founder’s Award. W maju 1964 roku Boyd zaprosił Roberta F. Kennedy’ego na uroczystość poświęcenia kaplicy kampusowej jako Kennedy Chapel, nazwanej na cześć brata Roberta, prezydenta USA Johna F. Kennedy’ego, zamordowanego w listopadzie 1963 roku. Podczas wizyty Robert Kennedy promował , debatowaną wówczas w Senacie Stanów Zjednoczonych.
Boyd znacząco rozwinął college podczas swojej kadencji, zarówno pod względem liczby osób, jak i różnorodności kierunków. Liczba studentów wzrosła z 1089 w chwili jego przybycia w 1961 roku do 5503 w 1970 roku, ostatnim roku jego kadencji. W 1959 roku dostępne były dwa kierunki dyplomowe i pięć programów. W roku akademickim 1969–1970 było ich już siedem i 45. Liczba absolwentów wzrosła z 94 w 1961 roku do 741 w 1969 roku. Pierwsze programy magisterskie uruchomiono w 1967 roku. Tylko w 1969 roku zatrudniono 80 nowych pracowników naukowych – więcej, niż wynosiła ich łączna liczba dekadę wcześniej. Wzniesiono kilka nowych budynków, w tym dziewięć akademików i pięć gmachów dydaktycznych. W 1966 roku zniesiono godzinę policyjną dla studentek starszych lat, a w latach 1968–1969 zorganizowano na kampusie bractwa i stowarzyszenia studenckie. W 1970 roku Boyd został pierwszym wicekanclerzem do spraw rozwoju akademickiego, z mocą od chwili powołania jego następcy () w 1971 roku.
Prezydent Georgia Tech thumb|James E. Boyd przemawiający w Georgia Tech Niespełna miesiąc po objęciu przez Boyda funkcji wicekanclerza ówczesny prezydent Georgia Tech Arthur G. Hansen podał się do dymisji. Kanclerz George L. Simpson mianował Boyda pełniącym obowiązki prezydenta Georgia Institute of Technology – funkcję tę sprawował od maja 1971 do marca 1972 roku.
Engineering Experiment Station Na wybór Boyda na tymczasowego prezydenta wpłynęło jego wcześniejsze doświadczenie jako administratora akademickiego i dyrektora Engineering Experiment Station oraz jego stałe członkostwo w radzie dyrektorów stacji. Kanclerz liczył, że to połączenie pomoże rozwiązać narastający spór o to, czy Engineering Experiment Station powinna zostać włączona do jednostek akademickich Georgia Tech, aby poprawić konkurencyjność obu podmiotów w ubieganiu się o pieniądze federalne. Stacja cieszyła się znacznym i rosnącym wsparciem stanu Georgia oraz jego Industrial Development Council, która opracowywała produkty i metody oraz świadczyła pomoc techniczną dla przemysłu stanu. Jednak po części dzięki staraniom Boyda i poprzedniego dyrektora stacji, Geralda Rosselota, placówka coraz bardziej polegała na federalnym finansowaniu badań nad elektroniką. W 1971 roku finansowanie zarówno jednostek akademickich Georgia Tech, jak i stacji zaczęło słabnąć wskutek gwałtownego spadku środków stanowych oraz cięć w federalnym finansowaniu nauki, badań i edukacji po zakończeniu boomu związanego z wyścigiem kosmicznym. Podobne instytucje, takie jak , Stanford Research Institute czy , przetrwały ten kryzys, doskonaląc się w pozyskiwaniu kontraktów badawczych.
„Śmiałym i kontrowersyjnym” rozwiązaniem problemów obu podmiotów, proponowanym przez poprzednika Boyda, Arthura G. Hansena, było całkowite włączenie stacji do jednostek akademickich Georgia Tech. Na papierze znacząco zwiększyłoby to deklarowane finansowanie badań Georgia Tech (skoro całość prowadzono by przez jednostki akademickie) oraz poszerzyło możliwości i pomoc finansową dla doktorantów. Innym, mniej nagłaśnianym powodem był fakt, że Georgia Tech uzyskałby dostęp do funduszu rezerwowego organizacji kontraktowej, wartego ponoć ponad milion dolarów. Dziekanowi , , powierzono „reorganizację” stacji. Oficjalnie zadanie Stelsona polegało jedynie na zarekomendowaniu planu reorganizacji, lecz administracja wyraźnie zmierzała do ścisłej integracji Georgia Tech i stacji. , ówczesny dyrektor stacji, uznał ten krok za naruszenie statutu placówki, ustanowionego przez w 1919 roku. Twierdził przy tym, że Georgia Tech nie ma uprawnień do połączenia obu instytucji. Pracownicy i przedstawiciele biznesu związani ze stacją odwołali się do oraz do gubernatora Georgii (i przyszłego prezydenta USA) Jimmy’ego Cartera (samego absolwenta Georgia Tech). Spór znalazł oddźwięk zarówno w piśmie , jak i w dzienniku .