Georg Pfeiffer (ur. 5 maja 1890 w Wendessen, zm. 28 czerwca 1944 w Mohylewie) – niemiecki generał artylerii, uczestnik I i II wojny światowej, dowódca VI Korpusu Armijnego.
Życiorys Georg Pfeiffer był synem dyrektora cukrowni Karla Jeana Pfeiffer i jego żony Anny Franziski de domo Brendal. W 1908 roku ukończył szkołę, następnie wstąpił do szkoły kadetów. Pfeiffer został przydzielony do 4 Magdeburskiego pułku artylerii pieszej. 22 sierpnia 1910 awansował na stopień podporucznika. Jesienią 1912 roku został przeniesiony do 20 Lęborskiego pułku artylerii pieszej.
I wojna światowa Wybuch I wojny światowej zastał Georga Pfeiffera w szeregach 20 Lęborskiego pap, jednak już w sierpniu 1914 roku został oficerem baterii w 20 rezerwowym pułku artylerii pieszej.
25 lutego 1915 Pfeiffer awansował na stopień porucznika. Od 1917 roku powrócił do 4 Magdeburskiego pułku artylerii pieszej na stanowisko dowódcy baterii. W styczniu 1918 roku awansował na kapitana.
Okres międzywojenny W 1920 Pfeiffer został zwolniony ze służby wojskowej i wstąpił do policji bezpieczeństwa w Brunszwiku. W następnych latach piął się po szczeblach kariery awansując na majora policji (1924) i podpułkownika (1930), od 1935 roku pełnił funkcję szefa sztabu Inspekcji Policji Północnej w Szczecinie pod dowództwem generała majora policji krajowej Karla Streckera.
W październiku 1935, po przeformowaniu Reichswehry w Wehrmacht Pfeiffer został przeniesiony do Wehrmachtu w stopniu podpułkownika. Przydzielono go do sztabu 12 pułku artylerii w Schwerinie, następnie przydzielono mu stanowisko dowódcy 2 dywizjonu w 64 pułku artylerii ciężkiej we Wrocławiu. 1 sierpnia 1936 Pfeiffer awansował na pułkownika. W 1937 roku został dowódcą 23 pułku artylerii w Poczdamie.
II wojna światowa George Pfeiffer, nadal na czele 23 pułku artylerii brał udział w inwazji na Polskę. W październiku został przeniesiony do dowództwa artylerii (niem. Artillerie-Kommandeur, Arko 105). Było to dowództwo szczebla brygadowego, które przy korpusie pełniło rolę doradczą w zakresie rozlokowania artylerii, a także jej wykorzystania. W szeregach Arko 105 brał udział w kampanii francuskiej, podczas której, w czerwcu został awansowany na generała majora. Pod koniec sierpnia zrezygnował ze stanowiska w Arko 105, w zamian został we wrześniu mianowany dowódcą 94 Dywizji Piechoty. Dywizja Pfeiffera od czerwca 1941 brała udział w inwazji na Związek Radziecki. 1 czerwca 1942 roku Pfeiffer został awansowany na stopień generała porucznika. Wraz z 94 Dywizją Piechoty Pfeiffer brał udział w walkach o Stalingrad. Gdy 6 Armia, w skład której wchodziła 94 DP została okrążona przez wojska radzieckie Georg Pfeiffer wraz ze sztabem dywizji został ewakuowany samolotem ze stalingradzkiego kotła. Pierwotnie Pfeiffer miał objąć dowodzenia nad 306 Dywizją Piechoty, ostatecznie został mianowany zastępcą głównodowodzącego 6. Armii poza twierdzą Stalingrad i zakwaterowany w Mrozowsku. 23 grudnia 1942 grupa bojowa Pfeiffer została podzielona na grupy bojowe Tzschöckell, von Burgsdorf, von Mathiesen oraz von Heinemann. Sztab został włączony do 3 Armii Rumuńskiej. W styczniu 1943 grupa Pfeiffera brała udział w prowadzonych przez 4 Armię Pancerną próbach przełamania okrążenia wojsk niemieckich pod Stalingradem, później broniła zachodniego odcinka frontu, opóźniając sowieckie natarcie. W okresie od 30 stycznia do 27 lutego 1943 roku pełnił faktycznie funkcję dowódcy 306 DP. Zniszczona pod Stalingradem 94 DP była odtwarzana w Bretanii, dowództwo nad nią objął ponownie gen. Georg Pfeiffer. Po sformowaniu dywizja została przeniesiona do Włoch, gdzie brała udział w rozbrajaniu tamtejszej armii. Od października 1943 roku 94 DP broniła Linii Gustawa. W styczniu 1944 Pfeiffer przekazał dowództwo generałowi porucznikowi Bernhardowi Steinmetzowi, sam zaś został przesunięty do Führerreserve. Od 5 do 25 stycznia 1944 odbywał kurs szkolenia generalskiego.
10 lutego 1944 roku powierzono mu tymczasowe dowodzenie sztabem XII Korpusu Armijnego, a w marcu ponownie trafił do rezerwy oficerskiej. 1 maja 1944 objął dowodzenie nad VI Korpusem Armijnym. 20 maja został awansowany na generała artylerii. 28 czerwca 1944 o 19:30 w rejonie Mohylewa samochód, w którym znajdował się Pfeiffer został ostrzelany przez radzieckie działo przeciwpancerne, co doprowadziło do śmierci generała. Według innych relacji pojazd został zatrzymany ogniem broni maszynowej, a następnie zaatakowany przy użyciu granatów ręcznych. Według trzeciego scenariusza samochód miał stać się celem ataku lotniczego.
3 lipca 1944 wymieniono go z nazwiska w komunikacie Wehrmachtu: „W ciężkich walkach obronnych dowodzący generałowie – generał artylerii Martinek i generał artylerii Pfeiffer – a także generał broni Schünemann, walczący na czele swoich korpusów, ponieśli śmierć bohaterów, wierni złożonej przysiędze”. Życie prywatne 13 sierpnia 1915 roku Georg Pfeiffer ożenił się w Berlinie z Käthe Klarą Sophie Fleck.
Odznaczenia
Krzyż Żelazny II Klasy (1914) Krzyż Żelazny I Klasy (1914) Szpanga do Krzyża Żelaznego II Klasy (październik 1939) Szpanga do Krzyża Żelaznego I Klasy (lipiec 1940) Krzyż Honorowy dla Walczących na Froncie Złoty Krzyż Niemiecki (16 stycznia 1942) Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942 (2 sierpnia 1942) Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego (15 stycznia 1943) wspomnienie imienne w Komunikacie Wehrmachtu (3 lipca 1944)
Przypisy
Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Oficerowie Armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Uczestnicy walk na froncie wschodnim w II wojnie światowej Kategoria:Bitwa stalingradzka Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Honorowym (III Rzesza) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1944