Manuel Perez, także Emanuel Perez (ur. 28 grudnia 1878 w Nowym Orleanie, zm. w 1946 tamże) – amerykański kornecista i lider zespołów, związany z wczesnym jazzem nowoorleańskim. Należał do cenionych muzyków nowoorleańskich orkiestr dętych i tanecznych; od 1903 do rozwiązania w 1930 kierował , a około 1901–1912 prowadził także Imperial Orchestra.
Życiorys Z zawodu był wytwórcą cygar. Od 12. roku życia pobierał klasyczne lekcje gry na kornecie i działał w nowoorleańskich orkiestrach dętych oraz tanecznych. Według własnej relacji już w 1898 wykonywał na kornecie ragtime.
W 1900 dołączył do Onward Brass Band, którą prowadził od 1903 do rozwiązania zespołu w 1930. Pod jego kierownictwem orkiestra została silnie utożsamiona z dostojnym, klasycznym stylem gry Pereza i była uważana przez znaczących muzyków wczesnego jazzu za jedną z najbardziej spójnych i porywających nowoorleańskich orkiestr dętych. W połowie lat dwudziestych XX wieku Perez zaczął używać wobec niej nazwy Imperial Brass Band.
Równolegle około 1901–1912 kierował Imperial Orchestra, pięcio- do siedmioosobowym zespołem tanecznym grającym na podstawie pisanych aranżacji. Grupa była ceniona przez wczesnych muzyków jazzowych za dopracowane wykonania; w jej składzie występowali m.in. , , George Filhe, skrzypek , Billy Marrero, Adolphe Alexander Sr. i Jean Vigne.
W latach 1916–1918 Perez prawdopodobnie przebywał w Chicago, gdzie prowadził pięcioosobowy zespół w Arsonia Café. W składzie tej grupy grali m.in. , Eddie Atkins i . Po powrocie do Nowego Orleanu w 1918 występował latem na statku SS Capitol, a w latach dwudziestych XX wieku prowadził orkiestry taneczne w klubach i salach tanecznych miasta, m.in. w Oasis Cabaret i Pythian Temple Roof Gardens. Z działalności muzycznej wycofał się w 1937.
Styl i znaczenie Perez uchodził za jednego z najlepszych kornecistów nowoorleańskich orkiestr dętych występujących podczas parad. Ceniono jego szerokie melodie, wyraźny atak i piękne brzmienie. Podkreślał znaczenie czytania nut a vista i precyzji wykonawczej w orkiestrach dętych; uważał też, że gra w takich zespołach jest pod tym względem bardziej wymagająca niż gra jazzowa.
Choć cenił grę z pisanych aranżacji, zatrudniał również dobrych improwizatorów, w tym młodego Joego Olivera, później znanego jako King Oliver. Jako muzyk taneczny sam także potrafił improwizować. Był również cenionym nauczycielem; do jego prywatnych uczniów należeli , , i .
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy trębacze jazzowi Kategoria:Amerykańscy bandliderzy jazzowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowym Orleanie Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Zmarli w 1946