John Ching Hsiung Wu (również John C. H. Wu; chiń. trad.: 吳經熊; pinyin: Wú Jīngxióng; ur. 28 marca 1899 w Ningbo, zm. 6 lutego 1986 w Tajpej) – chiński intelektualista, prawnik i pisarzAngiola, Emanuele. Christian Faith and Cultures. John Wu's Model 基督信仰與文化：吳經熊的模式. Rozprawa doktorska, Fu Jen Catholic University, Tajpej 2025.Lu, T. John C.H. Wu: A Prodigy in Synthesizing East and West and a Prophet for the Evangelization of China, 2021..
Pisał głównie w językach chińskim i angielskim na temat jurysprudencji, filozofii prawa, literatury chińskiej, filozofii i religii oraz duchowości chrześcijańskiejAlford, W.P., Yuanyuan, S. „Law Is My Idol”: John C.H. Wu and the Role of Legality and Spirituality in the Effort to „Modernise” China, Essays in Honour of Wang Tieya, 1994.Stout, H.S. The Art of Dialogue and Proclamation: A Case Study with John C.H. Wu (1899-1986), 2023.. Tłumaczył chińskie klasyki na język angielski, a także Psalmy i Nowy Testament na klasyczny język chińskiWesołowski, Z. „A Chinese Tunic for Christ”: John Wu's Translation of the New Testament, 哲學與文化, 2025.. Jego dzieła zostały przetłumaczone na kilkanaście językówLindblom, J.A. John C.H. Wu and the evangelization of China, Logos: A Journal of Catholic Thought and Culture, 2005.. Konwertyta na katolicyzm, pełnił funkcję ambasadora Republiki Chińskiej przy Stolicy Apostolskiej i wykładał na wielu uniwersytetachWu, John C. H. Beyond East and West. Sheed and Ward, 1951 (wznowienie 2018)..
Życiorys Urodził się w 1899 roku w Ningbo w prowincji Zhejiang, w tradycyjnej chińskiej rodzinie. W 1905 roku rozpoczął edukację u prywatnego konfucjańskiego nauczyciela. W latach 1908–1911 uczęszczał do szkoły podstawowej. Od 1911 roku, oprócz klasycznej edukacji, uczył się także języka angielskiego i nauk przyrodniczych.
W 1916 roku ożenił się z Li Youti. W tym samym roku rozpoczął naukę w Shanghai Baptist College, gdzie zaprzyjaźnił się z przyszłym poetą i pisarzem Xu Zhimo. Zimą 1916 roku obaj zapisali się na Wydział Prawa Narodowego Uniwersytetu Peiyang w Tiencinie. We wrześniu 1917 roku Wu i Xu podjęli studia prawnicze na Uniwersytecie Soochow, założonym w 1900 roku przez amerykańskich misjonarzy metodystycznych. Zimą przyjął chrzest w obrządku metodystycznym. W 1918 roku urodził się jego pierwszy syn. W czerwcu 1920 roku uzyskał tytuł licencjata (bakałarza) w dziedzinie prawa.
W sierpniu 1920 roku rozpoczął studia w zakresie prawa międzynarodowego i porównawczego na Uniwersytecie Michigan, gdzie w czerwcu 1921 roku uzyskał stopień doktora nauk prawnychXiuqing, L. John C.H. Wu at the University of Michigan school of law, Journal of Legal Education, 2008.. W marcu 1921 roku opublikował swój pierwszy artykuł prawniczy pt. Readings from Ancient Chinese Codes. W tym samym roku rozpoczął korespondencję z sędzią Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych Oliverem Wendellem Holmesem Jr.
W 1921 roku otrzymał stypendium na Uniwersytecie Paryskim, a w 1922 roku na Uniwersytecie Berlińskim, gdzie studiował prawo u neokantowskiego filozofa prawa Rudolfa Stammlera. W 1923 roku otrzymał stypendium na Uniwersytecie Harvarda.
Jesienią 1924 roku zaczął wykładać prawo na Wydziale Prawa Porównawczego Uniwersytetu Soochow. W styczniu 1927 roku został sędzią Sądu Tymczasowego w Szanghaju, który zajmował się sprawami międzynarodowymiPapers of John C. H. Wu, MSS 122, Seton Hall University.. W kwietniu 1927 roku został dziekanem Wydziału Prawa Porównawczego. W 1928 roku opublikował swoją pierwszą książkę, Juridical Essays and Studies. W sierpniu 1928 roku został mianowany pełniącym obowiązki prezesa Sądu Tymczasowego w Szanghaju.
W grudniu 1929 roku został zaproszony do wygłoszenia wykładów im. Rosenthala na Wydziale Prawa Northwestern University w Chicago. W 1930 roku otrzymał stypendium na Wydziale Prawa Uniwersytetu Harvarda. Został tam również zaproszony jako wykładowca prawa porównawczego, ale ze względu na stan zdrowia żony musiał wrócić do Szanghaju.
W 1930 roku odrzucił ofertę posady sędziego w Sądzie Najwyższym rządu nacjonalistycznego Chin i rozpoczął prywatną praktykę prawniczą. W 1931 roku został doradcą Rady Miejskiej Szanghaju. W styczniu 1933 roku wszedł w skład Yuanu Ustawodawczego, porzucając praktykę prawniczą. Został wiceprzewodniczącym Komisji ds. Opracowania Konstytucji Republiki Chińskiej kierowanej przez Sun Fo, syna Sun Jat-sena.
W 1935 roku wraz z Lin Yutangiem, Wen Yuanningiem i Quan Zenggu założył anglojęzyczny miesięcznik T’ien Hsia Monthly, skupiający się głównie na literaturze chińskiej.
W 1937 roku, po długim okresie duchowych poszukiwań, wstąpił do Kościoła katolickiego, przyjmując chrzest warunkowy w kaplicy Uniwersytetu Aurora w SzanghajuLindblom, John A. From Law to Light. Searching for Truth Worthy of Your Heart, ChinaSource, 8 listopada 2024.. Decydujące znaczenie dla jego nawrócenia miała lektura autobiografii św. Teresy z Lisieux pt. Dzieje duszy.
W styczniu 1938 roku, w związku z trwającą wojną chińsko-japońską, wraz z rodziną uciekł do Hongkongu. W styczniu 1940 roku, dzięki niewytłumaczalnemu uzdrowieniu jego rocznej córki, przypisywanemu wstawiennictwu św. Teresy z Lisieux, cała jego rodzina przeszła na katolicyzm. Świętej tej zadedykował esej The Science of Love (Nauka miłości), przetłumaczony na kilkanaście języków.
W czerwcu 1942 roku, w ucieczce przed Japończykami, schronił się z rodziną w Guilin, gdzie rozpoczął tłumaczenie Księgi Psalmów na klasyczny język chiński na osobiste zlecenie Czang Kaj-szeka. Następnie przetłumaczył Nowy Testament. Zimą 1944 roku przeniósł się z rodziną do Chongqing. Od 25 kwietnia do 26 czerwca 1945 roku uczestniczył jako chiński doradca w Konferencji Narodów Zjednoczonych w San Francisco.
mały|John Ching Hsiung Wu (吳經熊) w stroju ambasadora przy figurze Matki Bożej. Został mianowany na to stanowisko we wrześniu 1946 r. W tym samym roku przeniósł się do Szanghaju. We wrześniu 1946 roku został mianowany posłem pełnomocnym (ambasadorem) Republiki Chińskiej przy Stolicy Apostolskiej. W styczniu 1947 roku zamieszkał z rodziną w Rzymie, pozostając tam do czerwca 1949 roku.
W lipcu 1949 roku przeniósł się do Honolulu, obejmując stanowisko profesora wizytującego w dziedzinie filozofii i literatury chińskiej na Wydziale Religii afiliowanym przy Uniwersytecie Hawajskim. W latach 1950–1951 napisał autobiografię zatytułowaną Beyond East and West, która doczekała się tłumaczeń na wiele językówPieszak, E. Wschód i Zachód. Johna Ching-hsiung Wu droga do współ-milczenia, Idea. Studia nad strukturą i rozwojem pojęć, 1999.. Jesienią 1951 roku został mianowany profesorem na Wydziale Prawa Seton Hall University w New Jersey. W 1953 roku opublikował książkę o duchowości chrześcijańskiej The Interior Carmel, a w 1955 roku książkę o prawie naturalnym Fountain of Justice. W 1957 roku reprezentował Republikę Chińską w Stałym Trybunale Arbitrażowym w Hadze. W 1958 roku wydał podręcznik Cases and Materials on Jurisprudence. W 1959 roku, po nagłej chorobie, zmarła jego żona Teresa. Mieli łącznie 14 dzieci.
W 1961 roku opublikował angielskie tłumaczenie klasycznego dzieła chińskiego Tao Te Ching (Daodejing). Jesienią 1961 roku rozpoczął nauczanie w Instytucie Studiów Dalekowschodnich na Seton Hall University. W 1963 roku wydał tomik wierszy, napisanych własnoręcznie z wykorzystaniem kaligrafii, poświęcony zmarłej żonie. W latach 60. zaprzyjaźnił się z japońskim znawcą buddyzmu zen Daisetsu Teitarō Suzukim oraz z amerykańskim mnichem trapistą i pisarzem Thomasem Mertonem, z którym prowadził ożywioną korespondencję. W 1965 roku Merton zadedykował mu swoją książkę The Way of Chuang Tzu. W tym samym roku Wu opublikował zbiór esejów Chinese Humanism and Christian SpiritualityLindblom, John A. John C. H. Wu on the Incarnation of the Word of God, ChinaSource, 21 stycznia 2025.. Od jesieni 1966 roku prowadził roczny kurs poświęcony zen w College of Chinese Culture w Tajpej. W 1967 roku wydał książkę The Golden Age of Zen.
W czerwcu 1967 roku ożenił się w Tajpej z Agnes Zhu Wenyin, a jesienią 1968 roku na stałe przeniósł się na Tajwan, gdzie został mianowany profesorem, stałym prezesem honorowym i dyrektorem programu studiów doktoranckich na Wydziale Filozofii College of Chinese Culture. W kwietniu 1969 roku został wybrany do Komitetu Centralnego Kuomintangu, a w 1971 roku mianowano go starszym doradcą prezydenta. W 1971 roku wydał Sun Yat-sen: The Man and His Ideas, a w 1972 roku The Four Seasons of T'ang Poetry. W 1975 roku opublikował po chińsku duchowy profil Czang Kaj-szeka. W sierpniu 1979 roku przekazał oryginalny rękopis swojego tłumaczenia Nowego Testamentu i Psalmów do zbiorów Komitetu Historycznego Kuomintangu. W tym okresie redagował zbiory swoich esejów i nadzorował ich tłumaczenia na język chiński.
6 lutego 1986 roku, po długiej chorobie, Wu zmarł w Tajpej w wieku 87 lat. Jego uroczysty pogrzeb był koncelebrowany przez ponad 80 księży i biskupów. Wzięli w nim udział wysocy dostojnicy państwowi, gwardia prezydencka i orkiestra wojskowa, a trumnę przykryto flagą państwową. Został pochowany na cmentarzu katolickim w Tajpej.
Dzieła Poniżej znajduje się chronologiczne zestawienie pierwszych wydań książek autorstwa Johna C. H. Wu: Juridical Essays and Studies (Szanghaj: Commercial Press, 1928) The Legal Systems of Old and New China: A Comparison (Chicago, 1930) 法律哲學研究 (Szanghaj: 上海法學編譯社, 1933) The Art of Law and Other Essays Juridical and Literary (Szanghaj: Commercial Press, 1936) 約法釋義 (współautorstwo: 金鳴盛) (Szanghaj: 會文堂新記書局, 1936) The Science of Love: A Study of the Teachings of Therese of Lisieux (Hongkong: Catholic Truth Society, 1940) Gedanken während des Haareschneidens (Wiedeń: Amandus-Edition, 1946) Du Confucianisme au Catholicisme (Rzym: Pontificia Università Gregoriana, 1948) Dom Lou: Sa vie spirituelle (Brugia: Desclée De Brouwer, 1949) Beyond East and West (Nowy Jork: Sheed and Ward, 1951) The Interior Carmel: The Threefold Way of Love (Nowy Jork: Sheed & Ward, 1953) Fountain of Justice: A Study in the Natural Law (Nowy Jork: Sheed and Ward, 1955) Justice Holmes: A New Estimate (Filadelfia: Brandeis Lawyers Society, 1957) Cases and Materials on Jurisprudence (St. Paul: West Publishing, 1958) 懷蘭集 (Taizhong: 光啟出版社, 1963) Chinese Humanism and Christian Spirituality (Nowy Jork: St. John University Press, 1965) 中西文化論集 (et al.) (Tajpej: 國防研究院/中華大典編印會, 1966) The Golden Age of Zen (Tajpej: National War College, 1967) 中西文化之比較 (Tajpej: 新中國出版社, 1968) Sun Yat-sen: The Man and His Ideas (Tajpej: Commercial Press, 1971) 哲學與文化 (Tajpej: 三民書局, 1971) The Four Seasons of T'ang Poetry (Tokio: Charles E. Tuttle, 1972) 蔣總統的精神生活 (Tajpej: 華欣文化事業中心, 1975) Jurisprudence: A Treatise, Richly Illustrated with Cases and Readings (Tajpej: Hwakang Bookstore, 1976) 中國法學論著選集 (red. 刁榮華) (Tajpej: 漢林出版社, 1976) 法學論文選譯集 Essays on Legal and Political Philosophy (red. 洪玉欽) (Tajpej: 中國文化學院, 1978) Joy in Chinese Philosophy (Tajpej: National Chengchi University, 1979) 法律哲學研究 (red. 許章潤) (Pekin: 清華大學出版社, 2003) 吳經熊裁判集與霍姆斯通信集 (red. 孫偉) (Pekin: 中國法制出版社, 2010) 吳經熊法學文選 (red. 李冬松) (Pekin: 中國政法大學出版社, 2012)
Tłumaczenia autorskie Lao Tzu's The Tao and Its Virtue (Szanghaj: T'ien Hsia Monthly, 1940) 我的主日彌撒經書 (Hongkong: 公教真理學會, 1946) 聖詠譯義初稿 (Szanghaj: 商務印書館, 1946) 新經全集 (Hongkong: 公教真理學會, 1949) Lao Tzu Tao Teh Ching (Jamaica: St. John University Press, 1961) 吳譯聖詠手抄本 (red. 施家仁安堂) (Tajpej: 聖書印版, 1974) 聖詠譯義 (Tajpej: 臺灣商務印書館, 1975) 吳譯宗徒經書手抄本 (red. 施家仁安堂) (Tajpej: 施家仁, 1991) 吳譯四福音手抄本 (red. 施家仁安堂) (Tajpej: 中華聖母堂, 1991)
Prace zredagowane 法學文選 (współautorstwo: 華懋生) (2 tomy) (Szanghaj: 會文堂新記書局, 1935) An Anthology of Contemporary English Prose (współautorstwo: M. C. Liang 樑淼章) (3 tomy) (Szanghaj: Commercial Press, 1935) 中華民國六法理由判解匯編 (增訂本) (6 tomów) (Szanghaj: 會文堂新記書局, 1936) 中國制憲史 (współautorstwo: 黃公覺) (2 tomy) (Szanghaj: 商務印書館, 1937) 中華民國六法理由判解匯編 (6 tomów) (Aktualizacja: 郭衛) (Szanghaj: 會文堂新記書局, 1937)