Castelletto di Miramare (niem. Gartenhaus) – XIX-wieczna rezydencja położona w parku otaczającym Zamek Miramare w Trieście, we włoskim regionie Friuli-Wenecja Julijska. Budynek został wzniesiony dla arcyksięcia Maksymiliana Habsburga jako tymczasowe miejsce zamieszkania na czas budowy głównego zamku. Jego forma stanowi pomniejszone nawiązanie do architektury Miramare.
Historia Castelletto powstało w latach 1856–1858 według projektu austriackiego architekta Carla Junkera. Maksymilian i jego żona Charlotta Belgijska korzystali z budynku jako okresowej rezydencji w latach 1859–1860, do czasu ukończenia zamku Miramare. Do wyposażenia przeniesiono część mebli i dekoracji z wynajmowanej wcześniej przez arcyksięcia triesteńskiej Villa Lazarovich.
Od końca 1866 do początku 1867 roku w Castelletto przebywała Charlotta, która po powrocie z Meksyku znajdowała się pod opieką lekarzy. W latach 30. XX wieku, podczas pobytu w Miramare rodziny sabaudzkiej z linii Aosta, w budynku urządzono ekspozycję części wyposażenia zamkowego. W 1989 roku, po przeprowadzeniu prac adaptacyjnych, umieszczono w nim centrum informacyjne rezerwatu morskiego Miramare.
Architektura Budynek reprezentuje architekturę eklektyczną i ma rzut zbliżony do czworoboku. Jego bryłę uzupełniają taras, pergola przy wejściu oraz niewielka wieża wyższa o jedną kondygnację od pozostałych części obiektu. Ściany wykonano z otynkowanego piaskowca, natomiast obramienia i detale architektoniczne z białego kamienia pochodzącego z okolic Vrsaru. Wnętrze obejmuje niewielką liczbę stosunkowo prosto urządzonych pomieszczeń; dekoracje piętra nawiązują do wystroju Villa Lazarovich.
Castelletto znajduje się w części parku zwróconej w stronę zatoki i miejscowości Grignano. Przed budynkiem rozciąga się regularnie ukształtowany parter ogrodowy z fontanną, a w jego pobliżu znajdują się dawne szklarnie zespołu Miramare.
Przypisy
Kategoria:Zabytki Triestu Kategoria:Architektura eklektyczna we Włoszech Kategoria:Budynki oddane do użytku w 1858