thumb|Niemieckie bombowce Heinkel He 111 nad kanałem La Manche (1940) Kanalkrankheit (pol. „choroba kanałowa”) – forma nerwicy frontowej, która zaczęła pojawiać się latem 1940 roku wśród niemieckich pilotów podczas bitwy o Anglię w czasie II wojny światowej. Dla załóg Luftwaffe, operujących na granicy zasięgu bojowego, wyskakiwanie ze spadochronem nad Anglią oznaczało pewne schwytanie, podczas gdy skoki ze spadochronem nad kanałem La Manche często kończyły się śmiercią z wychłodzenia lub utonięciem.
Opis Wielu niemieckich pilotów cierpiało na skurcze żołądka lub nie mogło jeść. W miarę trwania walk liczba samolotów zawracających do okupowanej Francji z powodu przegrzania silników, niskiego ciśnienia oleju lub awarii przyrządów stale rosła. Piloci cierpieli na tajemnicze ataki zapalenia wyrostka robaczkowego lub znajdowali inne sposoby, aby dostać się do izby chorych. W rzeczywistości te dolegliwości medyczne i awarie sprzętu były objawami przewlekłego stresu, spowodowanego skrajnym zmęczeniem. Nie istniała polityka odpoczynku i regeneracji dla niemieckich pilotów myśliwców. Oczekiwano od nich, że będą kontynuować loty, dopóki nie zostaną schwytani, zabici lub awansowani.
, as myśliwski Luftwaffe, wspominał pod koniec sierpnia:
, pilot Junkersa Ju 88, napisał w swoim dzienniku 25 sierpnia:
Werner Karl z elitarnej eskadry , napisał:
Werner Karl został zestrzelony i wzięty do niewoli wkrótce potem, 2 września 1940 roku.
Samotne niemieckie samoloty walczące o powrót do Francji były łatwym łupem dla brytyjskich myśliwców. Niemcy nazywali ich „leichenfledderer” – atakującymi trupy. Morale wśród niemieckich załóg systematycznie spadało, ponieważ brytyjski opór nie wygasł. 11 września pilot bombowca z dywizjonu wyskoczył ze spadochronem po ataku myśliwców. Jego obserwator, porucznik F. Zimmerman, zmuszony był przejąć stery uszkodzonego samolotu i z powodzeniem wylądował awaryjnie w Dieppe.
Problemy te pogłębiał wewnętrzny konflikt dotyczący strategii i taktyki. Myśliwce Messerschmitt Bf 109 były szybsze niż brytyjskie Supermarine Spitfire i Hawker Hurricane, zwłaszcza w locie nurkowym, i dysponowały lepszym uzbrojeniem. Jednak presja na obronę bombowców w bliskiej eskorcie spowodowała, że ta przewaga została zaprzepaszczona. Piloci myśliwców byli sfrustrowani, a morale zaczęło spadać. „Rozkazując nam latanie w bliskiej eskorcie” – wspominał niemiecki pilot myśliwski Günther Rall – „nasza Grupa została w zasadzie podana na tacy najskuteczniejszym i najbardziej zdeterminowanym przeciwnikom powietrznym, z jakimi Luftwaffe do tej pory się zmierzyła”.
Zobacz też zespół stresu pourazowego
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Zaburzenia nerwicowe Kategoria:Bitwa o Anglię Kategoria:Wyrażenia niemieckie Kategoria:Luftwaffe