mały|Przód VT 1-2 mały|GVT 04 1–2 (w skrócie: VT, co oznacza „nośnik doświadczalny”) – dwa niemieckie prototypy dwudziałowych bezwieżowych czołgów podstawowych . Od początku lat 70. XX wieku wiele zachodnioniemieckich firm pracowało nad projektami koncepcyjnymi następcy Leoparda 1. Projekt ten nosił nazwę 3 (KPz 3). Projekt KPz 3 był tymczasowo wspólnym projektem brytyjsko-niemieckim, dopóki Wielka Brytania się nie wycofała, ponieważ chciała czołg z wieżąHilmes, Rolf (January–February 2001). "Modern German Tank Development, 1956–2000". Niemcy opracowali już Leoparda 2 i dlatego nie widzieli potrzeby budowy kolejnego konwencjonalnego czołgu. Jedną z zaangażowanych firm była MaK, która rozwijała VT 1-1 i VT 1-2 . Program testów zakończył się dowodem na to, że dwudziałowy czołg bezwieżowy można stworzyć przy wystarczającym nakładzie pracy technicznej, ale miał on wady zarówno w praktycznym, jak i taktycznym zastosowaniu"Bundesamt für Wehrtechnik und Beschaffung".
Historia Pierwszy czołg VT, VT 1-1, został zbudowany w 1974 roku przez Maschinenbau Kiel (MaK). Rok później wyprodukowano drugi czołg VT, VT 1-2. Do dalszych testów mobilności i koncepcji czołgu z dwoma działami głównymi, pięć (GVT) zaprojektowano i zbudowano w latach 1975 i 1976.Sign in the Panzermuseum Munster
Projekt VT 1-1 bazował na skróconym podwoziu wycofanego z produkcji czołgu MBT-70. Ponieważ czołg nie posiadał automatu ładowania, do jego obsługi potrzebna była czteroosobowa załoga. Wszystkie czołgi VT w pewnym stopniu wzorowały się na tradycyjnej konstrukcji niemieckich Jagdpanzerów, takich jak powojenny Kanonenjagdpanzer.
VT 1–2 posiadał silnik z turbodoładowaniem, który był w stanie osiągnąć stałą moc 1500 KM, a w krótkich okresach 2400 KM. Załoga czołgu składała się z trzech osób siedzących z przodu, a kierowca znajdował się pomiędzy dowódcą a strzelcem. Przeprowadzono porównanie z Leopardem 2, które wykazało, że czołg VT 1–2 nie będzie miał żadnych znaczących zalet w porównaniu z Leopardem 2. Silnik Leoparda 2 nie definiował koncepcji i dlatego mógł zostać zastąpiony mocniejszym 12-cylindrowym silnikiem VT 1–2, jeśli zaszłaby taka potrzebaKrapke, s.25. Leopard 2 miał również wysokie prawdopodobieństwo trafienia pierwszym pociskiem, dzięki zaawansowanemu systemowi kierowania ogniem, który odpowiada lub nawet przewyższa obliczone prawdopodobieństwo trafienia pierwszym pociskiem z dwóch dział.
Czołgi VT zostały zaprojektowane w celu: osiągnięcia wyższej efektywności broni dzięki krótszemu czasowi reakcji, większemu prawdopodobieństwu trafienia i zabicia dzięki użyciu dwóch dział w konstrukcji kazamatowej. bycia bardziej mobilnym dzięki zastosowaniu mocniejszego silnika i nowego zawieszenia, a jednocześnie zaoszczędzić na wadze dzięki braku wieży. osiągnięcia wyższego poziomu przeżywalności dzięki zmniejszeniu przedziału załogi, zastosowaniu ciężkiego pancerza przedniego i znacznie niższej sylwetki.
Pomysł polegał na tym, że czołg miał zbliżać się do wroga zygzakiem ( , podobnie jak narciarz zjeżdżający z górki)Ogorkiewicz, Richard (2015). Tanks:100 Years of Evolution. Osprey Publishing. s. 196. ISBN 978-1-4728-0670-3.. Cel byłby wybierany przez komputer celowniczy, strzelec naciskałby spust, a broń wystrzeliłaby automatycznie w momencie, gdy lufa znalazłaby się na celu podczas kolejnej zmiany kierunku.
VT 1-1 był uzbrojony w dwa gwintowane działa 105 mm, ładowane ręcznie. VT 1–2 miałby dwa gładkolufowe działa kalibru 120 mm z 6 nabojowym system automatycznego ładownia. GVT-y nie były wyposażone w armaty, zamiast tego zamontowano dwa symulatory działa. Do symulacji walki wykorzystywano laserowe symulatory ognia Talissi. Gazy pędne wytwarzano za pomocą działa kalibru 20 mm zamontowanego na dachu.
Warianty VT 1-1 – 105 mm działa gwintowane z ręcznym ładowaniem, oparte na niemiecko-amerykańskim czołgu KPz 70 /MBT-70Foss, Christopher F., ed. (1982). Jane's Armour and Artillery 1982–83 (3rd ed.). London: Jane's Publishing Company. p. 14. ISBN 0-7106-0747-4.. VT 1–2 – 120 mm gładkolufowe działa z automatycznym ładowaniem i ulepszonym silnikiem. GVT 01 – GVT 05
Zobacz też M50 Ontos – niszczyciel czołgów z sześcioma bezodrzutowymi działami M40 Typ 60 – niszczyciel czołgów uzbrojony w dwa działa kal. 105 mm karabiny bezodrzutowe mm Stridsvagn 103 – bezwieżowy czołg podstawowy z tej samej epoki
Przypisy
Bibliografia Krapke, Paul-Werner (2004). Leopard 2 sein Werden und seine Leistung (Po niemiecku). BoD – Books on Demand. ISBN 3-8334-1425-1.
Kategoria:Czołgi