Mczadi (, ) – tradycyjne gruzińskie placki kukurydziane, spożywane w zachodniej Gruzji jako pieczywo, podobnie jak gomi (potrawa zbliżona do mamałygi). Może również występować jako samodzielne danie.
Placek jest pieczony bez środków spulchniających i ma zwartą, gęstą konsystencję. Podczas jedzenia odłamuje się go rękami.
Przygotowanie Mczadi przyrządza się z mąki kukurydzianej i wody. Może zawierać nadzienie: ser imeretyński albo gotowaną fasolę z dodatkiem cebuli (zwyczajnej lub zielonej) oraz świeżej kolendry i natki pietruszki. W Swanetii rozpowszechnione są mczadi z serem. Jeśli ser jest niesolony, do ciasta dodaje się sól. W Górnej Swanetii takie placki nazywane są czwisztari, natomiast w Dolnej Swanetii – luknari.
Tradycyjnie mczadi piecze się (lub smaży na oleju) w glinianej patelni keci. Obecnie mczadi może być również przygotowywane na żeliwnej patelni, albo na blasze w piekarniku lub piecu.
Mczadi w kulturze Zgodnie ze starą gruzińską tradycją matki przygotowywały dzieciom kukurydziane placki z odciskiem swojej dłoni, zwane „dedis cheli” (, ), które zabierano ze sobą w daleką podróż. Zwyczaj przedstawia scena z krótkometrażowego filmu „Dedis cheli” z 1959 roku w reżyserii Meraba Dżaliaszwiliego, w której matka daje synowi mczadi z odciskiem krzyża, aby ten przekazał je dziewczynie, w której się zakochał.
Mczadi pojawia się również w utworach literackich. Gruziński pisarz Nodar Dumbadze w swojej powieści „Widzę słońce” z 1962 roku, opisuje proces przygotowywania mczadi, a także porównuje go do słońca, księżyca, kamienia młyńskiego i kamienia do ostrzenia.
Poeta Waża Pszawela w swoim „Opowiadaniu bożonarodzeniowym” () opisuje, jak głodny człowiek cieszy się na widok mczadi.
Przypisy
Kategoria:Kuchnia gruzińska Kategoria:Ciasta wytrawne Kategoria:Placki