Klondyke Kate, właśc. Jayne Porter (ur. 10 maja 1962 w Stoke-on-Trent) – brytyjska wrestlerka aktywna zawodowo w latach 1977–2011. W latach 80. XX wieku była jedną z najbardziej rozpoznawalnych brytyjskich wrestlerek dzięki występom w programie oraz walkom zarówno przeciwko kobietom, jak i mężczyznom. 5 razy zdobyła mistrzostwo British Women's Championship.

Życiorys Porter zainteresowała się wrestlingiem jako dziecko, oglądając z rodziną program . Pierwszy pokaz na żywo zobaczyła w wieku 11 lat w sali w Stoke-on-Trent. W 1977 roku jako nastolatka pojechała do , gdzie w barze Horseshoe obejrzała walkę wrestlera występującego pod pseudonimem The Mighty Chang. Gdy The Mighty Chang wypadł z ringu i zakrwawił jej białą sukienkę, Porter poszła ze skargą do promotora Bobby’ego Barrona, a przy okazji przekonała go, żeby przyjął ją na treningi. W czasie jednej z pierwszych prób wrestler Tony Francis wykonał na niej manewr body slam, po którym złamała kostkę. Po 6 tygodniach wróciła na treningi w prowizorycznym ringu ustawionym na betonowej podłodze.

W 1977 roku zadebiutowała w walce tag teamów, używając pseudonimu ringowego Big Bertha. Bobby Barron nadał jej później pseudonim Klondyke Kate, wcześniej używany przez wrestlerkę Hellcat Haggerty. Odgrywała postać pochodzącej z Jukonu córki członka Królewskiej Kanadyjskiej Policji Konnej. Występowała jako heel, kreując walki przede wszystkim na konfrontacji z publicznością i wykorzystywaniu przewagi fizycznej. Ponieważ trenowała głównie z mężczyznami i podejmowała otwarte wyzwania widzów, od początku kariery walczyła zarówno przeciwko kobietom, jak i mężczyznom.

W wieku 16 lat samotnie wyjechała do Nigerii na walkę przeciwko amerykańskiej wrestlerce. W 1982 roku promotor wysłał ją i Busty Keegan na 6-tygodniową trasę organizacji w Japonii, w ramach której Klondyke Kate wystąpiła na 36 galach w ciągu 40 dni. Często walczyła w tag teamach, m.in. u boku . Jej 2 pojedynki solowe przeciwko Jaguar Yokocie zakończyły się podwójnym wyliczeniem poza ringiem. Po powrocie do Wielkiej Brytanii regularnie występowała dla organizacji wrestlingu British Wrestling Federation i . Williams został jej agentem przy kolejnych zagranicznych trasach.

W latach 80. XX wieku należała do nielicznej grupy brytyjskich wrestlerek rozpoznawalnych przez widownię programu telewizyjnego , w którym występowała jako menedżerka i wrestlerka walcząca wyłącznie przeciwko mężczyznom. Na galach poza telewizją mierzyła się m.in. z i , stając się jedną z nielicznych brytyjskich wrestlerek regularnie uczestniczących w walkach typu Intergender. Ze względu na podobieństwo kreacji scenicznych często podróżowała z , z którym łączyła ją bliska przyjaźń. W części brytyjskich miast i hal kobiecy wrestling był wówczas zakazany lub wymagał odrębnej licencji, lecz promotorzy czasem organizowali jej walki mimo grożących kar, ponieważ przyciągała dużo widzów. W kwietniu 1987 roku wzięła udział w walce drużynowej kobiet w Royal Albert Hall w Londynie, którą Porter określała jako pierwszy legalnie zorganizowany kobiecy pojedynek wrestlingowy w brytyjskiej stolicy.

7 grudnia 1988 roku w Leamington Spa pokonała Nicky Monroe w finale turnieju o mistrzostwo British Women's Championship. Jej przygotowania do pojedynku zostały pokazane w odcinku Raging Belles programu dokumentalnego , emitowanego przez BBC Two. W latach 1983–2001 łącznie 5 razy zdobyła British Women's Championship. Ostatnie odnotowane zdobycie tytułu nastąpiło 20 czerwca 2001 roku w Barking.

W kolejnych latach pracowała z przedstawicielkami młodszego pokolenia, m.in. z , Nattie Neidhart, Paige i . Knight wspominała, że przez 4 lata niemal codziennie walczyła przeciwko Klondyke Kate, ponieważ w brytyjskim wrestlingu działało wówczas niewiele zawodniczek na odpowiednim poziomie. Porter kontynuowała występy do grudnia 2011 roku, mimo przewlekłych urazów kolan, stóp, łokcia i dłoni. Końcowy etap kariery obejmował serię walk przeciwko jej córce, występującej pod pseudonimem Connie Steele.

Po zakończeniu kariery Porter pozostała związana z wrestlingiem, pomagając przy galach w ośrodkach wypoczynkowych i doradzając początkującym wrestlerkom na podstawie przesyłanych przez nie nagrań. Pracowała także z młodzieżą znajdującą się w trudnej sytuacji i była matką zastępczą.

W 2016 roku znalazła się wśród dawnych gwiazd zaproszonych na nagranie specjalnego odcinka , gdzie obserwowała pierwszą kobiecą walkę w historii programu między Viper a Alexis Rose. Wydarzenie, jak mówiła, odnowiło jej zainteresowanie oglądaniem wrestlingu. W 2018 roku organizacja wprowadziła ją do swojej galerii sław.

Styl Jej styl opierał się na wolniejszym tempie, bójce, silnych uderzeniach, rzutach oraz wykorzystywaniu przewagi siły i masy ciała. Sama Porter podkreślała, że jej największym atutem była praca z publicznością i kreowanie widowiska, a nie techniczna złożoność walk. Wizerunek dopełniały mocny makijaż, skórzane elementy stroju i łańcuchy, które wprowadziła zainspirowana amerykańskimi wrestlerami.

Ataki widzów Sceniczna kreacja agresywnej antagonistki wywoływała skrajne reakcje widzów. W Aberdeen jeden z kibiców zaatakował ją nożem, przecinając nerw w kciuku. W innym incydencie igła wbita przez widza w pośladek trafiła w nerw kulszowy i doprowadziła do hospitalizacji. Porter wspominała również o gaszeniu na niej papierosów i uderzeniach przedmiotami przez widzów.

Życie prywatne Porter była związana z wrestlerem , z którym miała syna. Jej córka rozpoczęła później karierę wrestlerską jako Connie Steele, mimo że matka początkowo próbowała odwieść ją od tego zawodu.

W 2002 roku jej małżeństwo się rozpadło. Porter wiązała to z częstymi wyjazdami i obciążeniami związanymi z wrestlingiem.

Zdrowie Porter mówiła, że w czasie kariery zmagała się z depresją i zaburzeniami lękowymi. Sama mówiła, że pewność siebie postaci Klondyke Kate znikała po zejściu z ringu. Według własnej relacji doświadczyła około 6 poronień, które wiązała z kontynuowaniem występów wrestlerskich w czasie nierozpoznanych ciąż. O ciąży zakończonej narodzinami syna dowiedziała się dopiero około 2 tygodni przed porodem, po upadku na brzuch w trakcie walki. Do występów wróciła po kilku tygodniach od urodzenia syna.

W okresie poprzedzającym zakończenie kariery ważyła około 178 kg, chorowała na cukrzycę i miała poważne problemy z poruszaniem się. Po zakończeniu występów przeszła zabieg z użyciem balonu żołądkowego. Później przeszła bypass żołądkowy. Łącznie schudła o niemal połowę wcześniejszej masy ciała.

Mistrzostwa i osiągnięcia

British Women's Championship – 5 razy

Galeria sław (2018)

Przypisy

Kategoria:Brytyjskie wrestlerki Kategoria:Urodzeni w 1962