Jakub Romanowicz (ur. 15 października 1878 w Wilnie, zm. 7 sierpnia 1964 w Warszawie) – polski Tatar, muzułmanin, działacz religijny i społeczny, zastępca muftiego RP w latach 1925–1938 oraz przewodniczący Najwyższego Kolegium Muzułmańskiego w latach 1947–1955Selim Chazbijewicz – Jakub Romanowicz 1878–1964 w „Przeglądzie Tatarskim” (nr 3 (11) rok 1432/2011 (III)) s. 6–7.
Życiorys thumb|240px|Grób Jakuba Romanowicza na Muzułmańskim Cmentarzu Tatarskim w Warszawie Był synem Romualda Romanowicza, zawodowego oficera armii cesarsko-rosyjskiej oraz Amelii z domu Jakubowskiej. Wśród jego rodzeństwa był między innymi gen. Aleksander Romanowicz.
W 1896 ukończył szkołę kadetów w Połocku, a następnie podjął służbę w szeregach elitarnego pułku dragonów Lejb Gwardii w Peterhofie. Ukończył również Mikołajewską Szkołę Kawalerii. W 1901 bezskutecznie starał się o przyjęcie do Akademii Sztabu Generalnego. W został awansowany na 1902 na porucznika, natomiast w 1906 na sztabskapitana.
Podczas I wojny światowej brał udział w kampanii w Prusach Wschodnich, a następnie na Litwie. W 1915 brał udział w kampanii pod dowództwem gen. Brusiłowa przeciw armii austro-węgierskiej. 22 października 1915 został awansowany na podpułkownika i przeniesiony do 4 Huzarskiego Mariupolskiego Pułku im. Cesarzowej Elżbiety Pietrownej. 9 maja 1917 został mianowany pułkownikiem i objął dowództwo tego pułku.
W trakcie organizacyjnego kongresu Muzułmańskiego Związku Religijnego w RP z grudnia 1925 był jednym z trzech kandydatów na stanowisko muftiego. Na muftiego został ostatecznie wybrany Jakub Szynkiewicz, zaś Jakub Romanowicz został wybrany na zastępcę muftiego, odpowiadając za sprawy organizacyjne. Brał aktywny udział w pracach nad uregulowania statusu prawnego polskich muzułmanów. Funkcję zastępcy muftiego sprawował do 1938 kiedy doszło do reorganizacji Muzułmańskiego Związku Religijnego w RP i likwidacji stanowiska zastępcy muftiego.
Okres II wojny światowej spędził w Wilnie, gdzie był dwukrotnie aresztowany przez NKWD w okresie okupacji sowieckiej.
Po wojnie osiadł w Zalesiu, a następnie w Warszawie. Brał udział w reaktywacji Muzułmańskiego Związku Religijnego i w 1947 został pierwszym przewodniczącym Najwyższego Kolegium Muzułmańskiego, które było organem zarządzającym MZR (likwidacji uległo stanowisko muftiego).
Zginął 7 sierpnia 1964 w Warszawie, w wyniku wypadku drogowego. Został pochowany na Muzułmańskim Cmentarzu Tatarskim.
Wybrane odznaczenia Order Świętej Anny 3 stopnia z mieczami, Order Świętej Anny 4 stopnia z napisem „za odwagę”, Order Świętego Stanisława 2 stopnia z mieczami
Bibliografia autorska Lejb-draguny doma i na wojnie (1929)
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani z Warszawą Kategoria:Ludzie związani z Wilnem Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Pochowani na Muzułmańskim Cmentarzu Tatarskim w Warszawie Kategoria:Polscy duchowni muzułmańscy Kategoria:Polacy pochodzenia tatarskiego Kategoria:Polskie ofiary wypadków drogowych Kategoria:Muzułmański Związek Religijny w Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Urodzeni w 1874 Kategoria:Zmarli w 1964