Pałac w Rybokartach – zabytkowy pałac, znajdujący się we wsi Rybokarty w gminie Gryfice, w powiecie gryfickim (województwo zachodniopomorskie).
Historia i architektura Pałac został wzniesiony przypuszczalnie w 3. ćwierci XVIII wieku z inicjatywy ówczesnego właściciela Rybokart, Karla Eligiusa von Edling. Powstał na miejscu wcześniejszego, pochodzącego z początku XVII wieku dworu szlacheckiego. Pierwotnie była to dwukondygnacyjna, częściowo podpiwniczona rezydencja w stylu barokowym, sytuowana na rzucie prostokąta o wymiarach 28 × 14 m. Nakryto ją dachem mansardowym. Z tej fazy budowy zachowały się do dziś kamienno-ceglane, sklepione kolebkowo piwnice.
W 2. połowie XIX wieku ówczesny właściciel Ferdinand von Lettow, nawiązując do wzorów angielskich, polecił przebudować pałac w stylu neogotyckim. Budowlę wydłużono o jedną oś w kierunku północnym, dostawiając tam trzykondygnacyjną, czworoboczną wieżę. Przy elewacji frontowej dobudowany został arkadowy portyk wsparty na słupach, zaś przy elewacji zachodniej ganek z tarasem. Podziały elewacji zaznaczono lizenami zakończonymi wieżyczkami, połączonymi ze sobą attyką imitującą krenelaż. Na fasadzie pałacu umieszczono zachowany do czasów współczesnych herb rodziny von Lettow.
W 1901 roku pałac przeszedł na własność Fritza Röchlinga, który dokonał jego dalszej rozbudowy w stylu neogotyckim. Budowlę poszerzoną w kierunku południowym o dodatkową oś i aneks, mieszczący klatkę schodową. Dodano też dodatkowe neogotyckie detale na fasadzie i w wystroju wnętrz, m.in. podkreślając osie elewacji frontowej i ogrodowej pseudoryzalitami. Podwyższono też strop nad parterem, wymieniając dach z mansardowego na czterospadowy. Przebudowano również wieżę, urządzając w jej przyziemiu reprezentacyjny hol, a do jej południowej ściany dobudowano wieżyczkę z klatką schodową. Około 1914 roku do elewacji północnej dobudowano nowe skrzydło z czworoboczną wieżą, gdzie urządzono kuchnię. W 1916 roku w pałacu założono instalację elektryczną.
Pałac przetrwał nienaruszony okres II wojny światowej. W latach 1962–1974 w jego wnętrzach mieściła się szkoła podstawowa, później opuszczony ulegał stopniowej dewastacji. W 1992 roku obiekt został sprzedany w ręce prywatne. W latach 2002–2005 wykonany został remont pałacu, z adaptacją na cele hotelowe i restaurację.
We wnętrzach pałacu zachowały się elementy dawnego wyposażenia: część neobarokowej dekoracji rzeźbiarskiej i sztukatorskiej klatki schodowej, fragment neorenesansowej dekoracji salonu z wejściem z formie serliany oraz plafon z iluzjonistycznym malowidłem berlińskiego artysty Alberta Wirtha.
Przypisy
Kategoria:Zabytki w powiecie gryfickim Kategoria:Pałace w województwie zachodniopomorskim Pałac Kategoria:Architektura neogotycka w województwie zachodniopomorskim