WCW Monday Nitro (często skracane do Nitro) – amerykański o tematyce wrestlingowej, produkowany przez organizację wrestlingową World Championship Wrestling (WCW). Był emitowany na żywo w poniedziałkowe wieczory przez stację TNT od 4 września 1995 do 26 marca 2001 roku. Powstało 288 odcinków.
Nitro było sztandarowym cotygodniowym programem WCW i bezpośrednio rywalizowało o oglądalność z WWF Monday Night Raw. Rywalizacja obu programów stała się główną częścią okresu określanego jako Monday Night Wars. Nitro wygrywało z Raw w rankingach oglądalności przez 84 kolejne tygodnie w latach 1996–1998. Na antenie programu ukazywano między innymi historię New World Order, przemianę wizerunku Stinga, serię zwycięstw Goldberga oraz dywizję lżejszych i zwykle szybszych zawodników.
Historia Premiera (1995) Właściciel WCW Ted Turner zdecydował o stworzenie programu w poniedziałkowej ramówce TNT, a za przygotowanie jego formatu odpowiadał Eric Bischoff. Nowa tygodniówka miała bezpośrednio konkurować z emitowanym w tym samym czasie programem WWF Monday Night Raw należącym do World Wrestling Federation (WWF).
mały|lewo|alt=Frontowe wejście do centrum handlowego Mall of America|Budynek Mall of America w Bloomington, w którym odbył się pierwszy odcinek Nitro Pierwszy odcinek odbył się 4 września 1995 roku w centrum handlowym Mall of America w Bloomington i trwał godzinę. W programie pokonał Jushina Thundera Ligera, Ric Flair walczył ze Stingiem, a Hulk Hogan pokonał Big Bubbę Rogersa. Największym zaskoczeniem była niezapowiedziana obecność , który poprzedniego wieczoru występował jeszcze na gali WWF, a na zakończenie odcinka wyzwał Hogana do walki o WCW World Heavyweight Championship, czyli główne mistrzostwo WCW.
Nadawanie Nitro na żywo pozwalało WCW szybko reagować na emitowane równolegle, wcześniej nagrane odcinki Raw. Jedną z taktyk Bischoffa było ujawnianie na antenie wyników konkurencyjnego programu, co miało ograniczać zainteresowanie widzów jego nagranymi wcześniej walkami.
18 grudnia 1995 roku , która niedawno odeszła z WWF, pojawiła się na Nitro z należącym do poprzedniej organizacji pasem WWF Women’s Championship i wyrzuciła go do kosza na śmieci.
Dominacja oglądalnościowa (1996–1998) W 1996 roku jednym z ważniejszych wątków fabularnych było pojawienie się dwóch popularnych wrestlerów znanych z konkurencyjnej organizacji WWF. 27 maja Scott Hall wszedł na arenę z widowni i przedstawił się jako przybysz rzucający wyzwanie WCW. 2 tygodnie później dołączył do niego Kevin Nash. Razem stworzyli tag team . 7 lipca na gali Hall i Nash połączyli siły z Hulkiem Hoganem, tworząc stajnię New World Order (nWo). Historia nWo stajni próbującej przejąć kontrolę nad organizacją stała się głównym wątkiem Nitro i jednym z filarów sukcesu programu.
W 1996 roku czas trwania programu zwiększono z jednej do dwóch godzin, a później do trzech godzin. Od lata 1996 roku Nitro cieszyło się wyższą oglądalnością niż Raw przez 84 kolejne tygodnie. W grudniu 1996 roku program był według danych Nielsena najwyżej ocenianym cotygodniowym programem emitowanym w godzinach największej oglądalności w amerykańskiej telewizji kablowej. Oprócz historii nWo, program wyróżniał się rozbudowaną dywizją wagi lekkiej, w której występowali między innymi Rey Mysterio, Eddie Guerrero, i Chris Jericho.
W 1997 roku ważnymi wątkami były mroczna przemiana wizerunkowa Stinga oraz seria zwycięstw debiutującego w WCW Goldberga. 17 listopada Rick Rude pojawił się tego samego wieczoru w transmitowanym na żywo Nitro i nagranym wcześniej Raw, co unaoczniło różnicę między sposobem produkcji obu programów. 29 grudnia Nitro było najchętniej oglądanym programem amerykańskiej telewizji kablowej tego wieczoru.
W styczniu 1998 roku, w okresie wysokiej oglądalności Nitro, WCW uruchomiło drugi rozbudowany program telewizyjny pod nazwą . 6 lipca na Nitro w Georgia Dome w Atlancie, Goldberg najpierw pokonał Scotta Halla, a następnie zwyciężył Hulka Hogana i zdobył pas WCW World Heavyweight Championship. Odcinek obejrzało na miejscu 41 412 widzów, co stanowiło rekord frekwencji samodzielnej gali WCW. Program uzyskał w pomiarze oglądalności wynik 4,9, a emitowane równolegle Raw osiągnęło 4,0.
Utrata przewagi (1998) Wiosną 1998 roku dobiegła końca 84-tygodniowa seria zwycięstw Nitro nad Raw. W drugiej połowie roku program WCW nadal wygrywał w pojedyncze wieczory, jednak zestawienia oglądalności coraz częściej wskazywały przewagę Raw. Konkurencyjne WWF rozwijało wtedy styl, który przeszedł do historii jako Attitude Era, oparty na nowych głównych gwiazdach i bardziej niekonformistycznym podejściu.
Kryzys (1999–2000) 4 stycznia 1999 roku komentator Nitro ujawnił wynik nagranej wcześniej walki w Raw, informując widzów, że Mankind zdobędzie WWF Championship. Część widowni zmieniła kanał, aby zobaczyć zwycięstwo Foleya. Tego samego wieczoru Kevin Nash położył się w ringu po lekkim uderzeniu Hulka Hogana, pozwalając mu zdobyć WCW World Heavyweight Championship w segmencie określanym jako „Fingerpoke of Doom”.
4 stycznia 1999 roku komentator Nitro ujawnił wynik jednej z walk konkurencyjnego programu Raw. Poinformował, że Mankind zdobędzie główne mistrzostwo, WWF Championship. Chciał w ten sposób odwieść widownie od sprawdzenia co dzieje się u konkurencji, ale zamiast tego setki tysięcy widzów przełączyło kanał, aby zobaczyć zwycięstwo Mankinda.
Tego samego wieczoru doszło do niesławnego wydarzenia określanego jako . Rok wcześniej stajnia New World Order (nWo) rozpadła się na rywalizujące frakcje: związaną z Hulkiem Hoganem nWo Hollywood i kierowaną przez Kevina Nasha nWo Wolfpac. Nash tydzień wcześniej na gali pokonał dotąd niepokonanego Goldberga i zdobył główne mistrzostwo, WCW World Heavyweight Championship. 4 stycznia Hogan, który wcześniej ogłosił zakończenie kariery, stanął przeciwko Nashowi w walce o pas. Nash pozwolił Hoganowi lekko uderzyć się palcem w klatkę piersiową, po czym położył się na macie i pozwolił mu się przypiąć. Hogan zdobył w ten sposób mistrzostwo, a upozorowana walka posłużyła do ponownego zjednoczenia nWo. Taka konkluzja konfliktu rozczarowała wielu fanów i spotkała się z szeroką krytyką.
We wrześniu 1999 roku Eric Bischoff został odsunięty od kierowania WCW, a do zespołu kreatywnego dołączyli i .
10 kwietnia 2000 roku Eric Bischoff i ogłosili na Nitro ponowne rozpoczęcie wszystkich głównych wątków fabularnych oraz zwakowanie wszystkich mistrzostw, po czym zorganizowano turnieje mające wyłonić nowych mistrzów.
Zakończenie (2001) Na początku 2001 roku grupa Fusient Media Ventures prowadziła negocjacje w sprawie kupna WCW, a przedsięwzięciem od strony wrestlingowej miał kierować Eric Bischoff. Plan zakładał dalszą emisję programów organizacji na kanałach należących do . W marcu nowy prezes zdecydował o zakończeniu emisji Nitro w TNT oraz w . Decyzja byłą motywowana słabymi wpływami reklamowymi osiąganymi przez wrestling oraz dążeniem koncernu do przyciągnięcia widowni uznawanej przez reklamodawców za bardziej dochodową.
Po utracie gwarantowanych pasm antenowych Fusient wycofało się z negocjacji, a 23 marca World Wrestling Federation Entertainment kupiło nazwę WCW, prawa autorskie, bibliotekę nagrań i kontrakty części zawodników. Ostatni odcinek Nitro odbył się 26 marca 2001 roku w Panama City na Florydzie i zawierał segmenty przeplatane z emitowanym równolegle WWF Monday Night Raw. Booker T pokonał i zdobył pas WCW World Heavyweight Championship, a Sting pokonał Rica Flaira w ostatniej walce programu. Odcinek zakończył się segmentem, w którym Shane McMahon ogłosił, że to on kupił WCW i zamierza kontynuować rywalizację z należącą do jego ojca WWF.
Produkcja WCW Monday Nitro było programem realizowanym na żywo i co tydzień przenosiło się do innego miasta. U szczytu popularności WCW regularnie zapełniało na potrzeby programu areny mieszczące około 20 tysięcy widzów. Tygodniówka początkowo trwała godzinę, następnie dwie godziny, a ostatecznie została rozszerzona do trzech godzin.
Realizacja Nitro była częścią rozbudowanego harmonogramu telewizyjnego WCW. W tygodniach z niedzielną galą pay-per-view część ekipy przygotowywała już arenę na poniedziałkowe Nitro, we wtorki nagrywano program przeznaczony na sobotnią emisję w , a w środy rozpoczynano przygotowania do czwartkowego .
Stałym elementem programu były występy grupy tanecznej , które rozdzielały walki i inne segmenty. Z czasem członkinie zespołu zaczęły uczestniczyć również w ekranowych historiach.
Oglądalność i znaczenie Sukces Nitro przyczynił się do wzrostu znaczenia TNT w amerykańskiej telewizji kablowej. W 1996 roku stacja uzyskała w pomiarze oglądalności średni wynik 2,1 i była najchętniej oglądanym podstawowym kanałem kablowym w Stanach Zjednoczonych, a Nitro było najpopularniejszym cotygodniowym programem emitowanym w godzinach największej oglądalności. 29 grudnia 1997 roku tygodniówka była najwyżej ocenianym programem całej amerykańskiej telewizji kablowej, wyprzedzając między innymi transmisję futbolu akademickiego w ESPN oraz programy poświęcone śmierci Diany, księżnej Walii.
Rywalizacja z Raw, która przeszła do historii jako Monday Night Wars, wpłynęła na sposób produkowania obu tygodniówek. Pracownicy WCW wyrażali później opinię, że ujawnianie wyników nagranego programu konkurencji pomogło skłonić WWF do częstszego prowadzenia transmisji na żywo.
W lipcu 2016 roku wszystkie 288 odcinków Nitro udostępniono w serwisie WWE Network. Pełne odcinki programu, walki i kompilacje były publikowane również na oficjalnym kanale WCW w serwisie YouTube.
Przypisy
Kategoria:Programy wrestlingowe