Hypoxys stysi – gatunek pluskwiaka z podrzędu różnoskrzydłych i rodziny tarczówkowatych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2021 roku przez Marię Th.S. Mendoncę, Benedita M. Nunesa i Josego A.M. Fernandesa na łamach „Acta Entomologica Musei Nationalis Pragae”. Miejsce typowe znajduje się w Coronie, w Surinamie. Epitet gatunkowy nadano na cześć Pavla Štysa.
Morfologia Pluskwiak o ciele długości od 15,3 do 18,1 mm i szerokości od 9,9 do 11,4 mm. Głowa pozbawiona jest czarnych znaków na nadustku i płytkach żuwaczkowych. Kolor czułków jest brązowy, a ich drugi człon jest dłuższy od trzeciego. Przedplecze ma żółtą krawędź przednio-boczną, czarne punktowanie oraz brązowy do czarnego pasek w tyle, dochodzący do samej tylnej krawędzi. W przedniej połowie tarczki występują skąpe punkty na ciemnych kropkach. Listewki brzeżne odwłoka są jednolicie zielone. Spód ciała jest zielony z żółtym środkiem i czarnymi kropkami na sternitach i pleurytach. Wyrostek zapiersia ma na przedzie wykrojenie, w które chowa się czwarty i niemal cały trzeci człon kłujki.
Samiec ma pygofor o rozwiniętych, dowewnętrznie zakrzywionych, wyostrzonych kątach tylno-bocznych, z którymi na grzbietowej krawędzi sąsiadują małe, okrągłe wypustki. Górny wyrostek genitaliów jest wydłużony, zakrzywiony, trójpłatowy, pośrodku wklęśnięty, równoległy do grzbietowej krawędzi i niemal sięgający szczytu kąta tylno-bocznego; część wewnętrzną ma rozdwojoną na parę palcowatych wypustek, a zewnętrzną języczkowatą. Paramera podzielona jest na kwadratowy, zwrócony ku krawędzi grzbietowej pygoforu płat przedni i mały, zaokrąglony płat boczny. Proktiger cechuje się prawie pięciokątną powierzchnią tylną i wyposażony jest w koronę z gęstych szczecinek w bocznym zagłębieniu. Niemal osiągające poziom kątów tylno-bocznych pygoforu wypustki krawędzi brzusznej są duże, wyostrzone i szeroko wykrojone brzuszno-bocznie.
U samicy w przeciwieństwie do podobnego H. amyoti laterotergity dziewiątego segmentu odwłoka wierzchołkami leżą wyraźnie poniżej poziomu kątów jego siódmego segmentu i nieznacznie wykraczają poza wyobrażoną linię łączącą szczyty laterotergitów ósmego segmentu. Laterotergity ósmego segmentu mają szczyty położone wyraźnie powyżej poziomu szczytów siódmego segmentu odwłoka. Genitalia samicy mają walwifery ósmego segmentu z ząbkowatymi, ku tyłowi zwróconymi kątami tylno-bocznymi i ząbkowatymi, sięgającymi walwiferów segmentu dziewiątego kątami wewnętrznymi.
Rozprzestrzenienie Owad neotropikalny, znany z Gujany Francuskiej oraz dystryktów Coronie i Sipaliwini w Surinamie.
Przypisy
Kategoria:Tarczówkowate Kategoria:Pluskwiaki Gujany Francuskiej Kategoria:Pluskwiaki Surinamu Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2021 roku