Zdobycie Sint Maarten – zakończona sukcesem inwazja hiszpańska holenderskiej kolonii na Sint Maarten w 1633 roku.
Zagrożenie posiadłości i transportu hiszpańskiego w Ameryce środkowej przez okręty innych nacji (czego najbardziej drastycznym przykładem było zdobycie hiszpańskiej floty skarbowej przez Holendrów w zatoce Matanzas w 1628) spowodowało, że Hiszpanie bardzo niechętnie spoglądali na wszelkie nowe, obce placówki. Jedną z nich była kolonia na Sint Maarten, którą Holendrzy założyli w 1631. Ustanowili tam niewielki fort i rozpoczęli eksploatację soli z lokalnych salin. Holenderski fort znajdował się na niewielkim cyplu w zatoce w południowej części wyspy. Brzeg zatoki stanowiła długa mierzeja, za którą znajdowały się solne panwie; miał 22 działa, a jego położenie czyniło atak bardzo trudnym.
W czerwcu 1633 flota hiszpańska (24 okręty wojenne i 30 transportowców) otrzymała zadanie, by po drodze do kontynentalnej Ameryki opanować Sint Maarten i założyć tam stałą placówkę. Płynąc z Europy bez doświadczonych pilotów, początkowo 22 czerwca przypłynęli do Saint-Barthélemy, biorąc ją omyłkowo za Sint Maarten; dwa dni później armada przybyła na właściwą wyspę. Hiszpanie wysłali parlamentariuszy, żądając kapitulacji, które to żądanie zostało odrzucone. Wówczas hiszpańskie okręty rozpoczęły ostrzał fortu, na co Holendrzy odpowiedzieli ogniem, zabijając siedmiu marynarzy.
Hiszpanie wysadzili desant ok. 1300 ludzi na plaży i wspięli się na wzgórza, odcinając fort od reszty wyspy. 6 hiszpańskich żołnierzy zmarło z pragnienia, a dwóch zginęło podczas bójki o wodę. Pierwszy atak nie przyniósł powodzenia, więc 28 czerwca wyładowano dodatkowo dwa lekkie działa. W chwili ataku załogę fortu stanowiło 100-150 Holendrów; oprócz znajdowały się w nim dwie holenderskie kobiety z małym dzieckiem, 40 czarnych niewolników, wśród których było ok. 10 kobiet i grupa brazylijskich Indian, wykorzystywanych jako robotnicy przy budowie umocnień. W czasie ośmiodniowych walk Hiszpanie próbowali kilku szturmów, w jednym z nich został ranny dowódca ekspedycji, . Dla wzmocnienia oblężenia, Hiszpanie przewieźli na ląd cztery cięższe armaty. Ostatecznie dowódca holenderski zdecydował się na kapitulację; Hiszpanie zgodzili się oszczędzić załogę; Straty oblegających wyniosły 26 ludzi, obleganych – ośmiu. C.F. Duro (a za nim D. Marley) twierdzi natomiast, że oblężenie przeżyło 62 Holendrów i 15 niewolników, co dawało by łączną liczbę zabitych na ok. 130. Dodatkowo, Hiszpanie przechwycili kilka małych jednostek, które dowoziły na Sint Maarten słodką wodę, której na wyspie nie było.
Hiszpanie odbudowali fort, wyposażając go w nowe działa, w miejsce poprzednich i zostawili garnizon liczący 250 ludzi. Przez jakiś czas pozostawili też na maszcie holenderską flagę. Dzięki temu podstępowi udało im się pochwycić 20-30 niewielkich statków, które przybywały na wyspę, by ładować sól. Największy z nich miał ładunek wyceniony na ok. 50 tys. dukatów.
Garnizon odparł holenderski atak w 1644, ale ostatecznie został ewakuowany w 1648 roku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bitwy w historii Holandii Kategoria:Bitwy w historii Hiszpanii Kategoria:Historia Sint Maarten Kategoria:Bitwy w 1633