Zamek Heeswijk (niderl. Kasteel Heeswijk) – zamek na wodzie znajdujący się w holenderskiej wsi , w gminie Bernheze. Przebudowany i rozbudowany w latach 1871–1877 w stylu neogotyckim.
Historia Około 1050 roku na bagnach w dolinie rzeki Aa wzniesiono drewnianą rezydencję typu motte otoczoną fosą. Pierwszym znanym z imienia właścicielem zamku był Almericus, który rezydował tu pod koniec XII wieku. W XIII wieku Agnes van Heeswijk wyszła za Walravena van Bentheima, odtąd gmach należał do rodu van Bentheimów. W latach 1371, 1372 i 1398 warownia służyła jako schronienie okolicznym mieszkańcom podczas najazdów wojsk Geldrii na Księstwo Brabancji, któremu podlegał Heeswijk. Wzniesiono wówczas nowe, ceglane mury i baszty. W XV wieku zamek został zakupiony przez Willema van der Aa, a w XVI wieku należał do rodów i . W 1555 roku rozpoczęto budowę przedzamcza.
W 1629 roku warownia została zdobyta przez książąt orańskich i w następnych latach przekształcona w wiejską rezydencję. W 1672 roku, podczas wojny Francji z koalicją, zamek został kwaterą główną wojsk Ludwika XIV. W XVIII wieku gmach znalazł się w rękach rodziny Van der Hoeven, a następnie baronów Speelmanów. W 1794 roku stał kwaterą francuskiego generała Jeana-Charles’a Pichegru.
W 1835 roku Speelmanowie sprzedali budynek gubernatorowi Brabancji Północnej , który wraz z synami w latach 1871–1877 przebudował go w stylu neogotyckim. W 1974 roku zmarł baron Willem Van den Bogaerde van Terbrugge, a w 1983 roku wdowa po nim, Albertine, przekazała opiekę nad zamkiem fundacji. W 1995 rozpoczęto restaurację budynku, który udostępniono zwiedzającym jako muzeum.
Galeria
Przypisy
Zamek Heeswijk Kategoria:Zamki w Holandii Kategoria:Architektura neogotycka w Holandii