Mikołaj Wysocki (ros. Николай Павлович Высоцкий; ur. 1831 w Newlu, zm. w 1907 w Petersburgu) – inżynier cywilny, specjalista w zakresie kolejnictwa działający na terenie Rosji.
Życiorys Ukończył gimnazjum w Woroneżu (1845)Барановский Г. В. Юбилейный сборник сведений о деятельности бывших воспитанников Института гражданских инженеров (Строительного училища) 1842—1892. СПб 1893, c. 70-71 a następnie Szkołę Budowlaną Ministerstwa Komunikacji (późniejszy Instytut Inżynierów Cywilnych) w Petersburgu (1852), gdzie uzyskał tytuł inżyniera i prawo o rangi XII klasyKsięga pamiątkowa Inżynierów Cywilnych Polaków wychowanków Instytutu Inżynierów Cywilnych w Petersburgu, Warszawa 1937, s. 25, 33, 38, 42, 47, 48, 73. Po studiach przydzielony do Gubernialnej Komisji Budowlanej i Drogowej w Witebsku na stanowisko pomocnika architekta ds. nadzoru nad robotami; w listopadzie 1855 roku mianowano go architektem tejże komisji. W 1862 został skierowany do pracy w Głównym Zarządzie Komunikacji i Budowli Publicznych, a następnie otrzymał zezwolenie na objęcie stanowiska w zarządzie głównym Towarzystwa Kolei Rosyjskich. W marcu 1865 roku zarząd Towarzystwa wysłał go z misją do Prus, Belgii, Francji i Austrii w celu zapoznania się z układem warsztatów, systemami ogrzewania, infrastrukturą do obsługi ruchu towarowego i pasażerskiego Do 1868 roku pełnił funkcję architekta i kierownika XIII odcinka Kolei Petersbursko-Warszawskiej, po czym przeniesiono go do Petersburga, gdzie objął kierownictwo I wydziału tej samej linii kolejowej. Jednocześnie, jako członek Cesarskiego Rosyjskiego Towarzystwa Technicznego, kierował petersburską szkołą początkową, w której nauczał również rysunku i kreślenia (1869–1879). Po przekształceniu placówki w kolejową szkołę zawodową zasiadał w jej radzie jako przedstawiciel Głównego Towarzystwa Kolei Rosyjskich (1879–1885). W latach 1876–1877 opracował instrukcje dla nadzorców torowych i kierowników ekip roboczych, a także przepisy dotyczące sygnalizacji, użytkowania drezyn oraz innych kwestii.
Prace:
projekty i budowa więzień w miastach Newel, Lepel i Dyneburg (1852–1862); projekty i budowa dworów w majątkach Zadubrowie, Zarytowo i Wyszki (1852–1862); projekty i budowa kilku mostów drewnianych w guberni witebskiej. (1852–1862); projekty i budowa domów mieszkalnych w Witebsku i Dyneburgu (1852–1862); projekt i nadbudowa trzeciej kondygnacji barokowej dzwonnicy w monastyrze św. Trójcy w Markowie pod Witebskiem (1858–1861)Marta Boberska, Wojciech Boberski, Monaster Świętej Trójcy w Markowie pod Witebskiem, "Biuletyn Historii Sztuki" t. LXXXIII, nr 4, 2021, s. 963; budowa tartaku parowego Tomasowa w Łudze (1862–1872); projekt i budowa piwnic i magazynów przy gorzelni w w Łudze (1862–1872); budynek stacyjny, domy mieszkalne i budynki gospodarcze na stacji Lisino (1862–1872); parowozownia na stacji Tosno (1862–1872); projekt i budowa reprezentacyjnego dworca kolejowego, wieży ciśnień, oranżerii a także gazowni i parowozowni wachlarzowej na 18 parowozów na stacji kolejowej Wierzbołowo (1867–1872); projekt i budowa warsztatów kolejowych i parowozowych, ukończenie dworca pasażerskiego wraz z peronami na stacji Kowno, budowa estakady na wybrzeżu Niemna. (1862–1872); projekty budynków dworców pasażerskich w Dyneburgu i Odessie (1869–1879) w obu przypadkach jego projekty zostały wyróżnione drugą nagrodą; stacja przeładunkowa na 833. wiorście od Petersburga (1872–1882); warsztat naprawy parowozów, murowana łaźnia dla pracowników (według projektu inżyniera-architekta Salmonowicza) oraz przebudowa tymczasowego drewnianego budynku pasażerskiego na budynek mieszkalny na stacji w Dynenburgu (1872–1882); murowany kościół katolicki NMP w mieście Prele, gubernia witebska (1872–1882); prywatne rezydencje: Łatkina, Czesnokowa i Kolumbowa w Petersburgu (1872–1882); prywatna rezydencja Tomasowa w Carskim Siole (1872–1882); przebudowa ambulatorium przy Szkole Prawniczej (według projektu architekta Lwowa)(1872–1882); projekty budynków sądowych m.in. w Mohylewie, Grodnie, Wilnie i Kownie (1872–1882); skład drewna Tarasowa w Gatczynie (1872–1882); kamienica Łopatkina w Petersburgu (1873)Доходный дом Н. В. Лопаткина - Citywalls [dostęp 18.09.2026]; kamienica należąca do Korwina-Krukowskiego przy ulicy Dekabristowa w Petersburgu (1886–1888)); kilka pomników nagrobnych i kaplic na cmentarzach Ławry Aleksandra Newskiego oraz Monasteru Nowodziewiczego w Petersburgu (1882–1892)Новодевичье кладбище - ВОСКРЕСЕНСКИЙ НОВОДЕВИЧИЙ МОНАСТЫРЬ [dostęp 18.09.2026]; domy podmiejskie z budynkami gospodarczymi i szklarniami dla Mielnikowa w Petersburgu (1882–1892); opracowanie systemu zwijających się zasłon, zabezpieczających tory kolejowe od zasp śnieżnych (1882–1892).
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1831 Kategoria:Zmarli w 1907 Kategoria:Absolwenci Instytutu Inżynierów Cywilnych cesarza Mikołaja I Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Rosyjscy architekci