– komputerowa gra sportowa typu crossover, wyprodukowana i wydana w 2007 roku przez Segę na konsolę Wii. W Japonii grę wydało Nintendo. Rok później ukazała się wersja na Nintendo DS. Jest to pierwsza część serii , w której spotykają się postacie z serii firmy Nintendo i Sonic the Hedgehog Segi. To zarazem pierwsza licencjonowana gra typu crossover z bohaterami obu marek. Jako pierwsza oficjalna gra Letnich Igrzysk Olimpijskich 2008 powstała na licencji Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (MKOl), udzielonej za pośrednictwem wyłącznego licencjobiorcy, International Sports Multimedia (ISM).
Mario & Sonic na Wii i DS to zbiór dwudziestu czterech konkurencji wzorowanych na igrzyskach olimpijskich. Gracz wciela się w jedną z postaci z serii Mario lub Sonic the Hedgehog i za pomocą kontrolera Wii Remote naśladuje ruchy sportowców, np. zamach rakietką. W wersji na DS steruje się rysikiem i przyciskami. W obu grach obowiązują zasady i przepisy poszczególnych dyscyplin. Sega przyjęła misję MKOl, polegającą na propagowaniu zasad fair play, i chciała za pomocą swoich postaci zainteresować młodzież igrzyskami olimpijskimi. W duchu tej idei Nintendo pozwoliło Sedze umieścić w grze Mario obok Sonica, którego Sega stworzyła na początku lat 90. XX wieku jako maskotkę mającą rywalizować z Mario.
Krytycy chwalili interakcję między graczami w wersji na Wii i różnorodność konkurencji w obu wersjach. Wersję na Wii krytykowali jednak za złożoność, a wersję na DS za to, że nie zapewnia takiej samej interakcji między graczami. Na targach Games Convention w Lipsku wersja na Wii zdobyła nagrodę dla najlepszej gry na Wii 2007 roku („Best Wii game of 2007”). Sprzedano ponad 10 milionów egzemplarzy Mario & Sonic, a gra zapoczątkowała serię podobnych gier sportowych, wydawanych przy okazji kolejnych igrzysk olimpijskich.
Rozgrywka Mario & Sonic at the Olympic Games to zbiór 24 konkurencji wzorowanych na igrzyskach olimpijskich. W wersji na Wii gracz steruje postacią na ekranie za pomocą czujników ruchu kontrolera Wii Remote i dołączanej do niego przystawki Nunchuk. Ruchy kontrolerem przypominają ruchy zawodnika w prawdziwej dyscyplinie. Na przykład zamach kontrolerem Wii Remote naśladuje rzut młotem, a odciągnięcie kontrolera i przechylenie Nunchuka imituje posługiwanie się łukiem i strzałą. Nunchuk jest niezbędny w łucznictwie, ale w większości konkurencji można z niego nie korzystać. Niektóre konkurencje są bardziej wymagające fizycznie, np. pięć biegów, w których trzeba szybko „bębnić” kontrolerem. Część elementów rozgrywki kontroluje komputer, np. w tenisie stołowym konsola steruje ruchem postaci, a gracz odpowiada za zamach rakietką. Wersja na DS ma taką samą konstrukcję, ale z powodu braku sterowania ruchowego jej konkurencje są znacznie mniej wymagające fizycznie niż na Wii. Zamiast „bębnić” kontrolerem, gracz musi na przykład szybko pocierać ekran dotykowy.
W Mario & Sonic 16 postaci z serii Mario i Sonic the Hedgehog rywalizuje na arenach wzorowanych na obiektach Letnich Igrzysk Olimpijskich 2008 w Pekinie. Areny stylizowano tak, aby pasowały do futurystycznego stylu Sonica i kreskówkowego stylu Mario. Każda grywalna postać ma własne statystyki, które w zależności od konkurencji są jej atutem lub słabością. Postacie podzielono na cztery kategorie: wszechstronne, szybkie, silne i techniczne. W wersji na Wii można też grać postaciami z Mii Channel. W tym kanale konsoli użytkownik może stworzyć Mii, czyli spersonalizowany awatar, który można przenieść do gier obsługujących tę funkcję. W obu grach występują też postacie niezależne, które w niektórych konkurencjach pełnią funkcję sędziów.
Obie wersje gry mają trzy podobne tryby rozgrywki: Circuit, Single Match i Mission. W trybie Circuit gracze rywalizują o najwyższy łączny wynik w ustalonej serii konkurencji albo układają własny cykl zawodów. W trybie Single Match można wybrać pojedynczą konkurencję. Mission to tryb dla jednego gracza, w którym każdy zawodnik ma do wykonania sześć misji przygotowanych specjalnie dla niego. Statystyki postaci nie są w nim jednak tak wyrównane jak w głównej części gry, co utrudnia misje. W trybach Circuit i Single Match wersji na Wii może jednocześnie rywalizować od jednego do trzech dodatkowych graczy, a wersja na DS ma osobny tryb wieloosobowy o nazwie Versus Play. W trybie Versus do czterech osób może rozgrywać konkurencje dzięki łączności bezprzewodowej Nintendo DS. Osoby bez własnego egzemplarza gry mogą skorzystać z funkcji DS Download Play, ale mają wtedy dostęp tylko do sześciu konkurencji i nie mogą grać w trybie Circuit.
Każda z wersji ma też tryb galerii z krótkimi informacjami o igrzyskach olimpijskich. Ciekawostki o igrzyskach, dotyczące ich historii i sportowców, podzielono na pięć kategorii. Każdej z nich odpowiadają minigry, których ukończenie odsłania odpowiedzi na pytania. Po ukończeniu wszystkich poziomów danej kategorii można posłuchać w galerii klasycznej muzyki z obu serii. W obu wersjach są też rankingi, które za pośrednictwem usługi Nintendo Wi-Fi Connection pokazują najlepsze czasy i wyniki w każdej konkurencji.
Konkurencje W trybach Single Match i Circuit dostępne są autentyczne konkurencje olimpijskie. Ściśle odzwierciedlają one zasady i przepisy poszczególnych dyscyplin. Konkurencje w wersji na Wii podzielono na lekkoatletykę, gimnastykę, strzelectwo, łucznictwo, wioślarstwo, sporty wodne, szermierkę i tenis stołowy. Podobne konkurencje różnią się szczegółami rozgrywki. Na przykład dobry start w biegu na 100 metrów ma większe znaczenie niż w dłuższych biegach, ponieważ krótki zryw na początku w mniejszym stopniu decyduje o zwycięstwie na dłuższym dystansie. W sztafetach, takich jak sztafeta 4 × 100 metrów i sztafeta pływacka 4 × 100 metrów, gracze mogą złożyć drużynę z dowolnych czterech postaci.
Oprócz zwykłych konkurencji gra zawiera ich alternatywne wersje, zwane Dream Events. Rozgrywka jest w nich przerysowana w porównaniu ze zwykłymi konkurencjami. Dream Events odbywają się w lokacjach ze starszych gier z serii Mario i Sonic i wykorzystują przedmioty z tych gier. Gracze mogą w nich używać specjalnych umiejętności postaci, a dramatyczne momenty gra pokazuje w zwolnionym tempie.
Wersje na Wii i DS mają w większości te same konkurencje, ale każda z nich zawiera też takie, których brak w drugiej. Wyłącznie w wersji na DS są m.in. skoki do wody z wieży 10 m, kolarstwo i pięć Dream Events: kajakarstwo, boks, koszykówka, skok w dal i skeet.
Produkcja W 2001 roku Sega zrezygnowała z produkcji sprzętu i została producentem gier na platformy innych firm. Nintendo i Sega zaczęły wtedy ściślej współpracować. Pierwszym ważnym wspólnym projektem była gra , którą studio Amusement Vision wyprodukowało w 2003 roku na konsolę GameCube. Obie firmy nieformalnie rozmawiały o grze łączącej postacie Sonica z Segi i Mario z Nintendo. W 2005 roku ujawniono prywatne rozmowy na ten temat między szefem Sonic Team Yūjim Naką a twórcą Mario Shigeru Miyamoto. Pomysłu nie zrealizowano, ponieważ brakowało scenerii, która dodałaby grze „wykrzyknik”.
Pomysł osadzenia maskotek w scenerii olimpijskiej pojawił się mniej więcej rok później, gdy Sega otrzymała licencję na Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008 w Pekinie. Firma przyjęła misję MKOl, polegającą na propagowaniu ducha sportu, i chciała dzięki nowej licencji zainteresować igrzyskami młodzież. Zamiast bardziej realistycznej symulacji postanowiła oprzeć grę sportową na swoich postaciach, które „młodzi ludzie kochają i które są bardzo rozpoznawalne”. Następnie Sega poprosiła Nintendo o zgodę na umieszczenie w grze Mario, co doprowadziło do pierwszego spotkania maskotek obu firm. Nintendo wyraziło zgodę i włączyło się w prace nad grą razem z Segą, aby zapewnić dodatkową kontrolę jakości. Obie firmy uznały, że sportowa rywalizacja w duchu fair play na igrzyskach olimpijskich to idealna sceneria dla maskotek, które niegdyś ze sobą rywalizowały.
Sega i Nintendo oficjalnie zapowiedziały Mario & Sonic we wspólnym komunikacie prasowym 28 marca 2007 roku, a pierwszy pokaz gry odbył się na targach E3 2007. Obie firmy współpracowały także przy produkcji. Grę tworzył głównie dział japońskiego oddziału Segi pod nadzorem Shigeru Miyamoto, starszego producenta gry. Producentami byli Osamu Ohashi z Segi i Hiroshi Sato z Nintendo, reżyserem – Eigo Kasahara z Segi, a muzykę skomponował Teruhiko Nakagawa. W produkcji Mario & Sonic pomagało studio Racjin oraz, według serwisu IGN, TOSE – producent znany z tego, że nie umieszcza swojej nazwy w napisach gier, przy których pracuje. Gra ma oficjalną licencję MKOl, udzieloną za pośrednictwem wyłącznego licencjobiorcy ISM, i jest pierwszą oficjalną grą Letnich Igrzysk Olimpijskich 2008. Prezes Sega Europe powiedział, że początkowo planowano szereg konkurencji, w tym judo, aby jak najpełniej oddać charakter igrzysk. W ostatecznej wersji liczbę konkurencji jednak zmniejszono, a judo pominięto. Prace przebiegły szybciej, niż planowano. W październiku 2007 roku Sega ogłosiła, że przyspieszyła o dwa tygodnie premierę Mario & Sonic at the Olympic Games na Wii, a gra osiągnęła status „gold”.
Wersja na Wii ukazała się w 2007 roku: 6 listopada w Ameryce Północnej, 22 listopada w Japonii i 23 listopada w Australii i Europie. W Korei wydano ją 29 maja 2008 roku. Wersja na DS ukazała się w 2008 roku: 17 stycznia w Japonii, 22 stycznia w Ameryce Północnej, 7 lutego w Australii, 8 lutego w Europie i 26 czerwca w Korei Południowej. W Japonii obie wersje wydało Nintendo pod tytułem , a w Ameryce Północnej, Europie i pozostałych regionach – Sega.
Odbiór Sprzedaż Mario & Sonic at the Olympic Games odniosła sukces komercyjny. W pierwszych miesiącach po premierze czterokrotnie zajęła pierwsze miejsce na brytyjskiej liście sprzedaży gier na wszystkie platformy. Łącznie przez siedem tygodni była najlepiej sprzedającą się grą, w tym przez dwa pierwsze tygodnie po premierze. W ciągu tych siedmiu tygodni sprzedano w Wielkiej Brytanii pół miliona egzemplarzy wersji na Wii. Do czerwca 2008 roku łączna sprzedaż obu wersji w tym kraju osiągnęła 1,2 mln egzemplarzy, dlatego Sega zaczęła planować ponowną promocję gry na tamtejszym rynku. Ostatecznie sprzedaż obu wersji w Wielkiej Brytanii przekroczyła dwa miliony egzemplarzy. Według w grudniu 2007 roku sprzedano w Stanach Zjednoczonych 613 tys. egzemplarzy wersji na Wii, co dało jej miejsce w pierwszej dziesiątce najlepiej sprzedających się gier tego miesiąca. , analityk firmy Electronic Entertainment Design and Research, uznał grę za dobry przykład tego, jak rozpoznawalność marki wpływa na sprzedaż gier na Wii. Na Xbox 360 i PlayStation 3 Sony gry wyższej jakości sprzedają się lepiej, ale Wii jest od tej zależności wyjątkiem. Divnich dodał, że „dla gracza okazjonalnego i towarzyskiego nie miało znaczenia, że gra otrzymała w serwisie Metacritic oceny poniżej 70”. Według niego do sprzedaży gry w USA przyczyniły się rozpoznawalne marki „Mario” i „Sonic”, biorące udział w rozpoznawalnym wydarzeniu – „igrzyskach olimpijskich”.
Do 28 grudnia 2008 roku w Japonii sprzedano 594 157 egzemplarzy wersji na Wii, a do 27 grudnia 2009 roku – 383 655 egzemplarzy wersji na Nintendo DS. Wersja na Nintendo DS była 27. najlepiej sprzedającą się grą w Japonii w 2008 roku. W tym samym roku w Australii zajęła ósme miejsce na liście najlepiej sprzedających się gier, a wersja na Wii – czwarte. W lipcu 2008 roku prezes Sega of America Simon Jeffrey poinformował, że Sega sprzedała na świecie łącznie około 10 milionów egzemplarzy Mario & Sonic, i wyraził zainteresowanie ponowną współpracą z Nintendo przy kolejnej grze z maskotkami obu firm. Księga odnotowała grę jako najlepiej sprzedający się crossover postaci z gier („Best-selling gaming character cross-over”), ze sprzedażą 7,09 mln egzemplarzy na Wii i 4,22 mln na DS.
Recenzje