Języki oceaniczne (języki wschodnioaustronezyjskie) – podrodzina języków austronezyjskich, którymi posługuje się około 2–2,5 mln rdzennych mieszkańców wysp Oceanii. Do głównych zespołów języków oceanicznych zaliczają się języki mikronezyjskie i języki polinezyjskie. Poszczególnymi językami tej grupy posługuje się zazwyczaj kilka-kilkadziesiąt tysięcy osób, zamieszkujących wyspę lub archipelag. Do najczęściej używanych należą języki: fidżyjski (300 tys. – blisko spokrewniony z polinezyjskimi), samoański (235 tys.) oraz maoryski, tahitański, tonga i tolai (po 100 tys.).
R. Blust (1978) stwierdził, że są najbliżej spokrewnione z językami halmahersko-zachodnionowogwinejskimi, które to tworzą równoległą gałąź rodziny austronezyjskiej.
Klasyfikacja języków oceanicznych: języki austronezyjskie języki malajsko-polinezyjskie języki malajsko-polinezyjskie centralno-wschodnie języki malajsko-polinezyjskie wschodnie języki oceaniczne (2,2 mln) języki mikronezyjskie (170 tys.) yap (5 tys.) karoliński (5 tys.) kiribati (gilbertański) (70 tys.) kusajski (4 tys.) marszalski (25 tys.) nauruański (6 tys.) ngatik ponape (20 tys.) chuuk (30 tys.) ulithi języki wschodniofidżyjsko-polinezyjskie języki wschodniofidżyjskie fidżyjski (350 tys.) języki polinezyjskie (1 mln) hawajski (2 tys.) mangarewa maoryski (100 tys.) markiski (5 tys.) niue (10 tys.) rapanui rarotonga samoański (235 tys.) tahitański (100 tys.) tokelau (1,7 tys.) tonga (100 tys.) tuamotu (10 tys.) tuvalu (8 tys.)
Przypisy