Strategia stabilna ewolucyjnie – to taka strategia w grze ewolucyjnej, która jest odporna na inwazję osobników stosujących strategię odmiennąA.Łomnicki, Ekologia ewolucyjna,PWN,2013, rozdział 5.1.(epub).. Współautor koncepcji, John Maynard Smith, opisywał ją jako "strategię, która po utrwaleniu się wśród wszystkich członków populacji, uniemożliwia rozprzestrzenianie się w drodze doboru naturalnego mutacji, powodujących przyjęcie innej strategii"Za: D.Futuyama, Ewolucja,WUW,2008, s.329 i n..
Założenie badania różnych strategii jest fakt, że są one stosowane przez co najmniej dwa różne osobniki konkurujące o niepodzielny fragment zasobów, taki jak miejsce na gniazdo, samica, pokarm. Wygraną jest zysk w dostosowaniu w wyniku zdobycia tego fragmentu zasobów.
W analizie konkurencji wewnątrzgatunkowej strategię stabilną ewolucyjnie zaproponowali John Maynard Smith i George R. Price.
Strategie w grze w cykora Macierz wygranych osobników stosujących strategię agresora (A) i ustępującego (U)(W) – wartość wzrostu dostosowania w wyniku wygrania konfliktu; S – wartość spadku dostosowania w efekcie przegrania konfliktu) AUAW/2-S/2WU0W/2 Strategia agresora Ponieważ agresorzy w starciu ze sobą mają równe szanse, to w połowie przypadków każdy z nich wygrywa W jednostek dostosowania, równocześnie w połowie przypadków przegra ponosząc stratę S. Zatem zmiana dostosowania wynosi W/2-S/2.
Strategia ustępującego Osobnik ustępujący przy spotkaniu z agresorem nic nie wygrywa, ale też nie traci, bo nie podejmuje walki (zmiana dostosowania równa 0). Przy spotkaniu dwóch ustępujących osobników, konflikt rozwiązywany jest przez przypadek (każdy z nich ma 50% szansę wygranej), ponadto nie dochodzi do walki, więc W/2.
Strategia legalisty Największa możliwa wygrana to wygrana agresora z ustępującym: pełny zysk W i żadnych strat. Dlatego w razie konfliktu najlepiej zastraszyć przeciwnika, by nie podjął walki. Dlatego każdemu uczestnikowi konfliktu zależy, by nie dać się zastraszyć, ale też i nie wdawać się w konflikt z silniejszym, bo nie daje to szans na wygraną. Strategia legalisty jest następująca: jeśli jesteś pierwszy na jakimś terytorium lub przy zasobie, zachowuj się jak agresor, jeśli jesteś drugi, ustępuj. Strategia legalisty podważa tezę, że do utrzymania prawa własności potrzebna jest zorganizowana społeczność, wymiar sprawiedliwości i organy ściganiaArgasiński, K. 2009. Metody teorii gier ewolucyjnych. Kosmos 58: 452. Dane empiryczne dowodzą, że strategia legalisty jest powszechna w przyrodzieŁomnicki, A. 1987. Strategia ewolucyjnie stabilna. Kosmos 36: 357-374..
Inne strategie Oprócz strategii agresora (jastrzębia – "zawsze atakuj i walcz ile sił"), ustępującego (gołębia – "zawsze uciekaj zaatakowany"), legalisty (dżentelmena – "walcz, gdy cię napadną") wyróżniono wśród m.in. wilków jeszcze np. strategie chuligana – "atakuj kogo popadnie i uciekaj zaatakowany" – oraz tzw. dżentelmena z wyskokami – "zachowuj się jak legalista, ale od czasu do czasu atakuj losowo wybranego przeciwnika".
Zastosowanie w innych dziedzinach Idea SSE to ważna koncepcja mająca zastosowanie w ekologii behawioralnej, psychologii ewolucyjnej, matematycznej teorii gier i ekonomii, jak również w innych dziedzinach, takich jak antropologia, filozofia i nauki polityczne.
Zobacz też
Konrad Lorenz Agresja gra w cykora teoria gier równowaga Nasha William Donald Hamilton
Przypisy
Bibliografia H. Krzanowska i in., Zarys mechanizmów ewolucji. PWN, Warszawa 2002,
Jan Kozłowski, Anizogametyczność, hermafrodytyzm, rozdzielnopłciowość i ewolucyjnie stabilny stosunek płci, [w:] Kosmos - Problemy Nauk Biologicznych, Polskie Towarzystwo Przyrodników im. Kopernika, 1998, t. 47, s. 175-182
Linki zewnętrzne Michael D. Breed, Evolutionarily Stable Strategies, Animal Behavior 2003
Kategoria:Ewolucjonizm Kategoria:Teoria gier