Władysław Kaliński, ps. „Zubosz” (ur. 22 marca 1891 w Rohatynie, zm. 13 sierpnia 1952 w Londynie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana i Katarzyny ze Szwedów, urodzony 22 marca 1891 w Rohatynie, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii. Uczęszczał do siedmioklasowej szkoły realnej we Lwowie, gdzie w 1912 zdał egzamin dojrzałości. Tam też należał do Związku Strzeleckiego.
Podczas I wojny światowej, 3 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich, gdzie służył w III baonie 3 kompanii 1 pułku piechoty, w składzie I Brygady. Awansował kolejno na chorążego (1 listopada 1916) i podporucznika (1 stycznia 1917). W latach 1915–1916 był trzykrotnie ranny. Za wykazaną postawę podczas walki, 17 maja 1922 odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy, a w uzasadnieniu jego nadania, czytamy m.in.:We wrześniu 1917, po kryzysie przysięgowym, jako obywatel austriacki został wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłano go na front włoski, gdzie otrzymał przydział do 22 pułku piechoty. W kwietniu 1918 zachorował i do listopada tego roku przebywał na leczeniu w Zakopanym oraz w Nowym Targu. Tam też uczestniczył w tworzeniu lokalnych struktur Polskiej Organizacji Wojskowej.
W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu porucznika. Przydzielono go do 5 pułku piechoty Legionów i wraz nim wziął udział w odsieczy Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. W marcu 1919 został przeniesiony do 1 pułku piechoty Legionów, wraz z którym brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, a 10 kwietnia 1920 został ranny pod Wasilkowem. Pełnił kolejno funkcje dowódcy kompanii (listopad 1918 – 7 grudnia 1919), adiutanta sztabowego I Brygady Piechoty Legionów (7 grudnia 1919 – 9 lipca 1920) i dowódcy 1 pułku piechoty Obrony Warszawy (8 sierpnia 1920 – 19 września 1920). W 1919 awansował do stopnia kapitana. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.
Po zakończeniu działań wojennych pełni kolejno funkcje: kierownika Wydziału Wyszkolenia w I Departamencie Broni Głównych Ministerstwa Spraw Wojskowych (19 września 1920 – 21 lipca 1922), dowódcy batalionu w 36 pułku piechoty Legii Akademickiej (21 lipca 1922 – 30 listopada 1922). W okresie od 30 listopada 1922 do 1 października 1924 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1924, po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział do Biura Ścisłej Rady Wojennej na stanowisko kierownika referatu wyszkolenia. 1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 97. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 3 marca 1926 został przeniesiony do Oddziału III Sztabu Generalnego na stanowisko kierownika referatu „Osłona”.
25 czerwca 1927 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 3 Półbrygady Ochrony Pogranicza w Podświlu, a później w Berezweczu. W 1929 dowodzona przez niego jednostka została przeformowana w Pułk KOP „Głębokie”. 23 października 1931 został przeniesiony z KOP do 48 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Stanisławowie na stanowisko dowódcy pułku. 10 grudnia 1931 został awansowany do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 6. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1936 został dowódcą piechoty dywizyjnej 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Poznaniu.
W 1939 został dowódcą 13 Kresowej Dywizji Piechoty i dywizją tą dowodził w trakcie kampanii wrześniowej, początkowo w składzie Armii „Prusy”. Po rozbiciu tej armii przez Niemców z częścią oddziałów przebijał się do Warszawy. Tutaj otrzymał rozkaz dowódcy Armii „Warszawa” odtworzenia 13 Dywizji Piechoty z pozostałych części rozbitych dywizji: 13, 19 Dywizji Piechoty i 29 Dywizji Piechoty oraz Robotniczej Brygady Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy trafił do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w Oflagu VII A Murnau. Po wyzwoleniu w kwietniu 1945 z obozu jenieckiego przez wojska amerykańskie wyjechał do Wielkiej Brytanii i zamieszkał w Londynie, gdzie mieszkał do śmierci. Pochowany został na cmentarzu St. Mary’s.
Był żonaty i miał dwie córki: Barbarę Władysławę (ur. 18 kwietnia 1928) oraz Marię Karolinę (ur. 17 lipca 1930).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7072 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 24 maja 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 10 listopada 1928 „za zasługi na polu organizacji wojska i pracy niepodległościowej”M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 631 Krzyż Walecznych czterokrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 19 marca 1937 „za zasługi w służbie wojskowej” Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa)Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 238.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Brygadierzy Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Dowódcy 13 Kresowej Dywizji Piechoty Kategoria:Dowódcy 48 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych Kategoria:Dowódcy piechoty dywizyjnej 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty Kategoria:Dowódcy pułku KOP „Głębokie” Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Ludzie urodzeni w Rohatynie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Pułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1952 Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej