Służba nadterminowa – w Polsce jedna z form niezawodowej służby wojskowej. Formę tę wykorzystywano zarówno w Wojsku Polskim okresu międzywojennego, jak i po II wojnie światowej. Została prawnie zniesiona z dniem 1 stycznia 2010 r.
Jej zasady opisane były w art. 86 ustawy o powszechnym obowiązku wojskowym ().
Do służby nadterminowej, trwającej od jednego do siedmiu lat, zgłosić się mógł - dobrowolnie - każdy żołnierz służby zasadniczej, który - zgodnie z ustawą - spełniał wszystkie z następujących warunków: uzyskał pozytywne wyniki w szkoleniu; otrzymał pozytywną opinię służbową; nie był karany dyscyplinarnie; w dniu rozpoczęcia pełnienia nadterminowej zasadniczej służby wojskowej nie przekraczał dwudziestu pięciu lat życia; posiadał wykształcenie co najmniej na poziomie szkoły ponadgimnazjalnej; nie był karany sądownie.
Służba nadterminowa pełniona była w zamian za wynagrodzenie stosowne do posiadanego stopnia wojskowego i zajmowanego stanowiska z zachowaniem prawa do wypoczynku i urlopu. Przyjęcie do takiej służby równoważne było z zawarciem przez żołnierza z armią kontraktu zobowiązującego go do pełnienia w wojsku służby przez ustalony w umowie czas.
Pojęcie służby nadterminowej w wojsku stosowane bywa także w innych armiach niż w Polsce, jednak w zależności od obowiązujących tam przepisów oznaczać może zupełnie inne zasady. W szczególności na przykład w Stanach Zjednoczonych obowiązuje , pozwalająca armii przedłużyć termin pełnienia służby przez żołnierza poza podpisany przez niego kontrakt nawet wbrew jego woli.
Kategoria:Służba wojskowa w Polsce