Parafia pw. Świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny i Podwyższenia Krzyża Świętego w Ozorkowie należąca do dekanatu ozorkowskiego, archidiecezji łódzkiej, metropolii łódzkiej. Siedziba i kościół parafialny znajdują się w Ozorkowie przy pl. Jana Pawła II.
Historia Parafię erygowano w roku 1660, natomiast w Słowniku Geograficznym Królestwa Polskiego data utworzenia parafii w Ozorkowie nie została podana, określona jako niewiadoma. Podawano również datę 1794 r., jak i argumenty, jakoby parafia nie mogła powstać przed 1807 r, opierając się m.in. na opisie kościoła z 1811 r. oraz braku wiarygodnych dokumentów.
XVI wiek Według rejestru podatkowego z 1552 r. oraz rejestru poborowego w 1576 roku, Ozorków znajdował się w granicach parafii Solca Wielka. Wieś znajdowała się wtedy na pograniczu porośniętej puszczą wysoczyzny oraz nizinnej pradoliny o zabagnionych rozlewiskach Bzury. Liczyła dwa łany powierzchni, z dwoma zagrodnikami, dwoma osadnikami, młynem i karczmą.
XVII wiek Prawdopodobnie pod koniec XVI wieku, Mikołaj Szczawiński, kasztelan brzeziński i łęczycki, uposażył kościół i klasztor, o czym informuje napis na pomniku grobowym:
Pomimo to, ufundowanie klasztoru w Ozorkowie w owym czasie nie doszło do skutku, z przyczyn nie sprecyzowanych. Jednak według innej wersji, zapisów dotyczył jednak fundacji kościoła i klasztoru w Łęczycy w 1603 r.:
Według zapisu z 1654 r. Jan Szymon Szczawiński, właściciel Ozorkowa, nakazał wybudować kościół murowany z cegły, jako kaplicę dworską. Dzięki temu nie musiał przemieszczać się do parafialnego kościoła w Solcy Wielkiej, który do owego czasu, był najbliżej położonym kościołem, a dojazd bywał uciążliwy z powodu wpływu warunków atmosferycznych na ówczesne drogi. Według podań, miało się to stać po ocaleniu podczas polowania na dziki.
Pierwotny kościół zachował się jako prezbiterium i część nawy głównej obecnego (w XXI w.) kościoła. Na ten cel, na dobrach Strzeblew jako darowiznę zabezpieczono 5 tys. ówczesnych zł, a także przekazano place pod budowę kościoła, szkołę, budynki parafialne, grunty uprawne, ogrody, dwóch zagrodników i kilka przywilejów. Żona Szczawińskiego, Regina z Sierakowskich, wraz z córką Barbarą Donicellą, wzbogaciła zapis fundacji. Realizacja została zahamowana na skutek wojny polsko-szwedzkiej. Budowę kościoła zrealizowano po śmierci J. S. Szczawińskiego, staraniem jego żony.
Uroczystej konsekracji kościoła dokonał biskup Jan Różycki, biskup chełmski, 15 kwietnia 1668 roku. Po lewej stronie znajdował się dom z ogrodem i polem uprawnym plebanii.
XIX wiek mały|Kościół parafialny w XIX wieku W 1807 r. za sprawą starań Ignacego Starzyńskiego, do Ozorkowa zaczęli napływać koloniści. Wpierw głównie ewangelicy, następnie, gdy rozwinął się przemysł, rzymskokatoliccy migranci z okolicy. W 1816 r., Ozorków otrzymał prawa miejskie i powstawał ośrodek przemysłu włókienniczego. Miasto się rozwijało, wzrosła liczba wiernych parafii. Naonczas kościół wymagał prac remontowych lub przebudowy. Do tego czasu przetrwał bez większych zmian.
Według wykazu hipotecznych dóbr ziemskich z 9 maja 1820 r., posiadanych przez Ignacego Starzyńskiego, parafii w Ozorkowie przysługiwało 13 720 ówczesnych złotych polskich dziesięciny rocznej. Sąsiedniej parafii w Solcy Wielkiej zapisano 30 ówczesnych złotych polskich. Dofinansowywano również klasztor Norbertanek i kapitułę w Łęczycy.
W połowie XIX wieku parafia prowadziła szkołę niedzielno-robotniczą, gdzie m.in. ksiądz proboszcz Starzyński uczył religii w niedzielę, a Urząd Miasta utrzymywał nauczyciela tkactwa, historii, polskiego i rachunków. Katolicy stanowili w tym czasie najmniej liczną i najbardziej ubogą grupę wyznaniową.
Oficjalny remont kościoła rozpoczął się w 1883 r. Niewielka zamożność parafian nie pozwoliła na wcześniejsze prace. W 1887 roku (lub 1885) wydłużono nawy, zbudowano wieżę, dobudowano kaplicę, Wymieniono obraz „Świętej Rodziny” na obraz „Świętego Józefa z dzieciątkiem Jezus”, a nad ołtarzem głównym umieszczono obraz „św. Katarzyny”.
XX wiek Okres I wojny światowej Pod koniec I wojny światowej, w 1918 r., żołnierze niemieccy rozebrali zarekwirowali organy kościelne, pomimo odmowy proboszcza. Skutkiem tego szemranie mieszkańców miasta, jakoby miało się to stać za zezwoleniem duchownych, urosło do tego stopnia, że aż Konsystorz Generalny Archidiecezji Warszawskiej wystosował pismo, w którym zaprotestował przeciw tym pomówieniom.
Okres II RP Podczas wojny polsko-bolszewickiej, na terenie parafii znajdował szpital wojskowy – zmarłych żołnierzy pochowano na parafialnym cmentarzu.
W 1920/1921 r. powstał Domu Zgromadzenia Sióstr Urszulanek w Ozorkowie, jako trzecia placówka tego Zgromadzenia.
Po odzyskaniu niepodległości po I wojnie światowej, nastąpiły liczne inwestycje w celu upiększenia świątyni oraz pomieszczeniu licznych, przybywających tłumnie wiernych, którzy nie mieścili się w dotychczasowym, ciasnym wnętrzu świątyni.
W 1925 r. zelektryfikowano kościół oraz otrzymano nowe dzwony. W 1930 r. zamontowano nowe organy w kościele. W okresie 1932–1934, dokonano rozbudowy kościoła: wybudowano dwie nawy, kaplicę (wg zapisu na stronie kurii – dwie), a także zakrystię i skarbiec. Ponadto powstała wikariatka i kino parafialne i zakupiono teren pod nowy cmentarz.
Dnia 14 maja 1932 r. skradziono dwie platerowane puszki z tabernakulum w kościele parafialnym.
W 1936 r. budowano salę parafialną (w której następnie skupiało się życie kulturalne i religijne parafii), przy powstaniu której pomagały dziewczęta z Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej. 3 sierpnia tegoż roku wyruszyła kilkusetosobowa pielgrzymka na Jasną Górę.
W 1937 r., doszło do kolejnego konfliktu między właścicielami a pracownikami największej fabryki włókienniczej (fabryki Schlössera) w Ozorkowie. Robotnicy, doprowadzeni do ostateczności, w ramach strajku, przez 6 tygodni okupowali fabrykę z powodu krzywdzących warunków pracy. Ówczesny właściciel fabryki, Mayer Floger, wymówił pracę wszystkim pracownikom, a podczas strajku, przy pomocy kordonu policyjnego, odcięto strajkujących od dostaw żywności, aby tym sposobem przerwać strajk pracowników. Staraniem i pod przewodnictwem proboszcza, ks. Leona Stypułkowskiego, społeczność w Ozorkowie zorganizowała i dostarczyła żywność głodującym strajkującym. Nim tak się stało, brama była zamknięta, lecz proboszcz mową przełamał opór kordonu policyjnego. Dostawy trwały kilka dni. Proboszcz, broniąc robotników przed wyzyskiem ze strony fabrykantów, pisał listy do ówczesnych władz – do premiera Sławoja Składkowskiego. Sprawa została nagłośniona w kraju. Ze strony rządu przybył delegat premiera – dr Wrona. Po tych wydarzeniach doszło do rokowań i ugody między zwaśnionymi stronami, a strajk zakończono.
W 1937 r. (lub w 1938 r.), staraniem proboszcza założono nowy cmentarz, znajdujący się przy ul. Podleśnej.
Okres II wojny światowej W obronie Ozorkowa, podczas walk we wrześniu 1939 r., poległo wielu mieszkańców, w tym dzieci. Niektórzy mieszkańcy uczestniczyli w obronie Warszawy.
W 1941 r. kościół został zamknięty przez okupanta oraz sprofanowany. Posłużył jako magazyn zbożowy. W 1942 r. Niemcy zrabowali i przetopili trzy dzwony. Pewnej nocy zniszczono, znajdującą się na rogu Zgierskiej i Krzeszewskiej, figurkę przedstawiającą Jezusa Chrystusa z krzyżem na ramieniu.
Księża zostali wysłani do niemieckiego obozu koncentracyjnego Dachau. Wśród nich znajdował się:
proboszcz ks. kan. Leon Stypułkowski, aresztowany (po raz pierwszy, dnia 9 listopada 1939 r. przez gestapo, zwolniony za wstawiennictwem władz kościoła, a także ówczesnego pastora ewangelickiego w Ozorkowie, Teodora Bergmana) i zabrany 6 października 1941 r. (w kwietniu 1940 wg K. Wojewody), który następnie zginął w komorze gazowej w TA Hartheim; wikariusz ks. Zygmunt Mikołajewski, aresztowany i zabrany 6 października 1941 r. (w kwietniu 1940 wg K. Wojewody), który następnie zginął z wycieńczenia, głodu i tyfusu, na który zachorował podczas opieki nad chorymi w szpitalu obozowym w KL Dachau.
Okres PRL Po zakończeniu wojny, kościół wrócił do właścicieli. Rozpoczęły się kolejne inwestycje, m.in. zainstalowano nową radiofonię w dniu 6 grudnia 1981 r. Sala parafialna (zwana też domem parafialnym) została przejęta i zamieniona w Kino „Ludowe” przez władze komunistyczne, zarządzana przez OPRF w Łodzi.
Dnia 5 sierpnia 1946 r. uroczyście poświęcono autocysternę, a 1 lutego 1947 r. również drugi, już zmontowany samochód oraz sztandar należące do OSP w Ozorkowie. W 1962 r., parafianie ufundowali tablicę, upamiętniającą ks. kan. Leon Stypułkowski, która została wmurowana w kościół parafialny. Została odnowiona w latach 80. XX w.
4 maja 1982 r. rozpoczęto budowa kaplicy pw. Najświętszej Maryi Panny Bolesnej (pw. Matki Boskiej Miłosierdzia) na starym cmentarzu, która powstała z pomocą wiernych. Dnia 31 października 1982 r., ksiądz proboszcz sprawował w niej pierwszą Mszę świętą. Bp Józef Rozwadowski (ówczesny ordynariusz) dnia 13 października 1984 roku dokonał poświęcenia tejże kaplicy. Bp Władysław Ziółek (kolejny ordynariusz) w roku 1986 poświęcił cztery, nowe dzwony wykonane w Przemyślu, a ufundowane przez wiernych, które zamontowano przy kaplicy.
Budowa nowej plebanii i sal przeznaczonych na spotkania młodzieży trwała 2 i pół roku. Przy pracach budowlanych znacznie zaangażowali się parafianie.
Okres III RP W 1990 r. parafia odzyskała budynek przedwojennej sali parafialnej, służącej w PRL jako kino i wyremontowanej w połowie lat 70. Budynek ów oddano w dzierżawę p. Gołębiowskiemu z Łodzi (na rok), a następnie (w dniu 1 listopada 1991 r.) spółce cywilnej „ARANDA”.
Między 1990 a 1994, podczas transformacji systemowej, Urząd Miejski w Ozorkowie dokonał zmian nazw niektórych ulic.
11 stycznia 1991 r. do Szkoły Podstawowej nr 2 w Ozorkowie przybył ks. bp Władysław Ziółek. Odbyło się spotkanie opłatkowe z nauczycielami wraz z księżmi dekanatu ozorkowskiego. Dzieci zaprezentowały program artystyczny pt. „Aby w Waszych sercach było zawsze Boże Narodzenie”.
W grudniu 1991 r. Rada Miasta przyjęła ustawę o zawieszeniu krzyża w sali posiedzeń, który to ksiądz proboszcz uroczyście poświęcił miesiąc później.
19 marca 1992 r. uroczystości odpustowe celebrował ks. dr Andrzej Świątczak – pierwszy dyrektor (od 13 września 1988 r. do dnia śmierci dnia 8 stycznia 2004 r.) łódzkiej filii UKSW.
Z racji piątej rocznicy II Kongresu Eucharystycznego i wizyty Jana Pawła II, dnia 14 czerwca 1992 r., odbyła się tradycyjna procesja ulicami Łodzi, w której wzięła udział asysta kościelna wraz z osobami towarzyszącymi.
2 sierpnia 1992 r. abp Władysław Ziółek erygował parafię pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Ozorkowie, wyłączając ją z części tej parafii. Został również poświęcony plac pod budowę nowego kościoła. Obok budowanej świątyni wzniesiono prowizoryczny kościół, a parafianie nowej parafii mogli dalej korzystać z posług religijnych w dotychczasowej świątyni.
4 kwietnia 1995 r. do Ozorkowa przybył ks. bp Adam Lepa, zaproszony przez nauczycieli oraz siostry Urszulanki. Po mszy świętej w kościele przy ul. Łęczyckiej odbyło się spotkanie dyskusyjne nt. propagandy w mediach. Księdzu biskupowi wręczono także Drogę Krzyżową, którą 31 marca tegoż roku, nauczyciele przeprowadzili w kaplicy na Starym Cmentarzu.
18 czerwca 1995 r., z racji obchodów 75-lecia istnienia Zgromadzenia Sióstr Urszulanek w Ozorkowie, w kościele przy Łęczyckiej odbyła się uroczysta msza święta Jubileuszowa z Procesją Eucharystyczną, która była sprawowana przez ks. bpa Adam Lepę.
Dnia 7 czerwca 1999 r. papież Jan Paweł II udzielił błogosławieństwa strażakom i poświęcił nowy sztandar Ochotniczej Straży Pożarnej w Ozorkowie, która obchodziła jubileusz 100-lecia.
XXI wiek W czerwcu 2001 r., staraniem proboszczów i parafian obu parafii istniejących w Ozorkowie, rozpoczęto budowę kaplicy na nowym cmentarzu. Ks. abp Władysław Ziółek poświęcił ją dnia 28 września 2002 r.