Ignacy Pawłowski (ur. w Słobodzie Czerneckiej (na Nowogródczyźnie), zm. 28 października 1998 w WarszawieLeszek Kuberski Profesor Ignacy Pawłowski, w: Indeks. Pismo Uniwersytetu Opolskiego, nr 5 (13), grudzień 1998/styczeń 1999, s. 31) – polski wojskowy i historyk, pułkownik Ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys W 1936 ukończył szkołę w Marchlewsku, następnie studiował historię w Instytucie Pedagogicznym w PietropawłowskuTomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945-2000, wyd. Arkadiusz Wingert, Kraków 2010, s. 143. W 1941 został zmobilizowany do Armii Czerwonej, od 1943 służył w I Dywizji im. Tadeusza Kościuszki, m.in. walczył pod Lenino. Następnie służył w 2 Dywizji Piechoty im. Jana Henryka Dąbrowskiego, gdzie dowodził plutonem, następnie kompanią 5 Pułku Piechoty, uczestniczył w operacji berlińskiej.
Po II wojnie światowej pozostał w Polsce, służył w Warszawskim Okręgu Wojskowym. W 1949 przyjął obywatelstwo Polskie i został skreślony z ewidencji Armii Czerwonej, był wówczas w stopniu podpułkownikaEdward Jan Nalepa Oddani partii Lenina i Stalina. Czerwonoarmiści w Wojsku Polskim 1943-1968, wyd. Instytut Historii i Stosunków Międzynarodowych Filii Uniwersytetu Jana Kochanowskiego, Piotrków Trybunalski 2017, s. 215. W tym samym roku rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim (został wpisany na IV rok). W 1951 obronił pracę magisterską napisaną pod kierunkiem Żanny Kormanowej. W latach 1951–1971 pracował w Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego. W 1958 obronił pracę doktorską w Instytucie Historii PAN. W 1963 otrzymał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Polityczna działalność KPP w latach 1918-1928 (było to pierwsze kolokwium habilitacyjne w dziejach WAPAndrzej Ciupiński Wojskowa Akademia Polityczna im. Feliksa Dzierżyńskiego 1951-1986, wyd. WAP, Warszawa 1986, s. 67) i został zatrudniony jako docent. Był tam m.in. prodziekanem Wydziału Historycznego (1956-1964) i kierownikiem Katedry Historii Polski i Polskiego Ruchu Robotniczego (od 1969)Andrzej Ciupiński Wojskowa Akademia Polityczna im. Feliksa Dzierżyńskiego 1951-1986, wyd. WAP, Warszawa 1986, s. 41, 46. Służbę wojskową zakończył w stopniu pułkownika
Od 1972 pracował w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu, jako docent w Instytucie Historii. W 1976 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych, w latach 1978-1981 był dyrektorem Instytutu Historii, kierował także Zakładem Historii Najnowszej. W 1983 ubiegał się o stanowisko rektora WSP. Przeszedł na emeryturę w 1987.
Wypromował 7 doktorów i ponad 360 magistrów.
Był odznaczony Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem „Za udział w walkach o Berlin” i Medalem za Warszawę 1939–1945.
Wybrane publikacje Rządy ludowe w Polsce w 1918 Historia powszechna 1918-1945 Geneza i działalność Organizacji Spiskowo-Bojowej PPS
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polacy i obywatele polscy wcieleni do Armii Czerwonej 1939–1945 Kategoria:Radzieccy oficerowie w ludowym Wojsku Polskim Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Absolwenci Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wojskowej Akademii Politycznej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za udział w walkach o Berlin” Kategoria:Pułkownicy ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Lenino (1943) Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Opolskiego Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1998