mały|Beata Kozidrak – wokalistka mały|Maria Dobrzańska – gra na instrumentach klawiszowych, w zespole od 2000 r. mały|Perkusista Krzysztof Nieścior Bajm – polski zespół muzyczny założony w 1978 w Lublinie. Początkowo grał ballady i piosenki turystyczne, później poszerzył repertuar o muzykę z pogranicza popu i pop-rocka. Skład zespołu zmieniał się kilkukrotnie, przy czym od samego początku występuje w nim Beata Kozidrak.
Zespół zyskał ogólnopolski rozgłos dzięki występowi z utworem „Piechotą do lata” na 16. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 1978. Od tamtej pory wydał 10 albumów studyjnych: Bajm (1983), Martwa woda (1985), Chroń mnie (1986), Nagie skały (1988), Biała armia (1990), Płomień z nieba (1993), Etna (1995), Szklanka wody (2000), Myśli i słowa (2003), Blondynka (2012), które rozeszły się łącznie w nakładzie ponad 2,5 mln egzemplarzy. Za sprzedaż swoich albumów grupa otrzymała dwie podwójnie platynowe płyty, dwie platynowe i dwie złote.
Historia Lata 70.: Początki Historia grupy Bajm zaczęła się w marcu 1978, kiedy to wokalista Andrzej Pietras zaproponował stworzenie wspólnego zespołu rodzeństwu Kozidraków: wokalistce Beacie i śpiewającemu gitarzyście Jarosławowi, po ich występie w klubie „Hades” przy Lubelskim Domu Kultury. Do grupy wkrótce dołączył gitarzysta Marek Winiarski. Nazwę BAJM – będącą akronimem od pierwszych liter imion założycieli zespołu – wymyśliła siostra Pietrasa. Zespół stopniowo poszerzał instrumentarium, toteż skład uzupełnili kongista Andrzej Koziara i basista Andrzej Grądkiewicz.
Podczas VII Przeglądu Wokalistów i Zespołów Młodzieżowych w Świdniku muzycy zdobyli Brązowego Koziołka za piosenkę „Rano”. Następnie wystąpili na Młodzieżowym Przeglądzie Piosenki w Toruniu, na którym zajęli miejsce w pierwszej dziesiątce z piosenką „Piechotą do lata”, dzięki czemu zakwalifikowali się do konkursu „Debiutów” w ramach 16. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Występ w Opolu okazał się dla nich przełomowy; za utwór „Piechotą do lata” zdobyli drugie miejsce, a piosenka podbiła całą Polskę, błyskawicznie zapewniając zespołowi status gwiazdy. Przebój ten utrzymany był w turystyczno-harcerskiej stylistyce i taki też był cały początkowy repertuar Bajmu aż do 1980. Bajm grał wtedy w akustycznym składzie, a jedyną pozostałością po tym okresie były single i kilkanaście utworów, bo do wydania całego albumu z tym materiałem nigdy nie doszło. Od samego początku za repertuar odpowiedzialni byli głównie Kozidrakowie – Jarosław za kompozycje, a Beata za teksty. W 1979 Bajm opuścił Winiarski, który wybrał karierę lekarza, oraz Grądkiewicz, zastępowani tymczasowo przez Adama Honca i Tomasza Olejnickiego, a od początku 1980 przez Dariusza Kwietniewskiego i Krzysztofa Taracha.
Lata 80. W 1980 Beata i Jarosław Kozidrakowie zaśpiewali na płycie Ona przyszła prosto z chmur Budki Suflera. W tym samym roku do Bajmu dołączył perkusista Bogdan Tchórzewski i w tym składzie Bajm zaczął grać muzykę rockową. Z tego powodu w połowie 1981 grupę opuścił Koziara. Na początku 1982 nowym gitarzystą zespołu został Henryk Mazurek, a basistą – Marek Makuch, natomiast Jarosław Kozidrak już nie tylko grał na gitarze i udzielał się wokalnie, ale występował także na instrumentach klawiszowych. W tym samym roku muzycy odnieśli swój pierwszy zagraniczny sukces, zdobywając nagrodę dziennikarzy na festiwalu piosenki Schlagerfestival w Dreźnie, gdzie wykonali niemieckojęzyczne wersje hitu „Piechotą do lata” oraz piosenki „Żal prostych słów”. Wkrótce z przebojami „W drodze do jej serca” i „Co mi Panie dasz” trafili na szczyt Listy Przebojów Programu Pierwszego Polskiego Radia. W 1983 wydali debiutancki album studyjny, zatytułowany po prostu Bajm, na którym umieścili m.in. przeboje: „Co mi Panie dasz”, „Józek, nie daruję ci tej nocy” i „Nie ma wody na pustyni”. Krążek rozszedł się w 200-tysięcznym nakładzie, za co zespół odebrał certyfikat złotej płyty. Wyruszyli w ogólnopolską trasę koncertową i zagrali recital w ramach programu Bajm na dachu, który wyprodukowała i wyemitowała Telewizja Polska.
W 1984 zaczęli nagrywać bardziej surowe brzmienia i nagrywać piosenki z bardziej zaangażowanymi politycznie tekstami inspirowanymi przeżyciami w stanie wojennym. Wyrazem buntu był też bardziej ekspresyjny styl śpiewania Kozidrak, który był inspirowany wokalem Niny Hagen. Odbyli także trasę koncertową po Wietnamie. Następnie wydali album pt. Martwa woda, który nagrali w studiu Radia Lublin. Na płycie znów umieścili swoje komentarze do bieżących wydarzeń politycznych. Płytę promowali przebojami: „Małpa i ja”, „Piramidy na niby” i „Diabelski krąg” oraz wyemitowanym w telewizji recitalem, który nagrali w Starej Gazowni w Warszawie. Po nagraniu drugiej płyty w zespole nastąpiły kolejne zmiany personalne – do stanowiących trzon zespołu Kozidraków i Pietrasa, dołączyli gitarzyści Grzegorz Płecha i Dariusz Lipiński, basista Robert Kozak oraz perkusista i główny aranżer Jarosław Pruszkowski. W tym składzie przystąpili w 1985 do prac nad nowym albumem i nagrań studyjnych.
W 1986 wydali utrzymany w rockowej stylistyce album pt. Chroń mnie zawierający przeboje: „Płynie w nasz gorąca krew” i „Dwa serca, dwa skutki”. Z pochodzącym z płyty utworem „Diament i sól” Kozidrak zwyciężyła w finale Festiwalu Piosenki Krajów Nadbałtyckich w Karlshamn, a zespół otrzymał za tę kompozycję wyróżnienie na 23. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki „Sopot 1986”. Na początku roku Bajm zdobył Grand Prix na festiwalu Ost-West Rocktreff w Wunsiedel.
Pod koniec 1986 z zespołu odeszli Lipiński i Kozak, a w następnym roku – Jarosław Kozidrak. Beata Kozidrak skompletowała kolejny skład, tym razem z udziałem muzyków grających dotąd głównie w zespołach rockowych – do zespołu dołączyli: gitarzysta Piotr Nalepa, basista Dariusz Adamczyk, klawiszowiec Kostek Joriadis i perkusista Alan Baster, którzy byli także odpowiedzialni za nowe kompozycje Bajmu. Pierwsze wyniki tej współpracy, czyli przeboje „Nagie skały” i „Jezioro szczęścia”, opublikowano w 1987. W 1988 cały materiał ukazał się na czwartej płycie, Nagie skały, zaskakującej stonowanym brzmieniem, odchodzącym od gitarowego rocka na rzecz spokojniejszej muzyki popowej z przewagą instrumentów klawiszowych. Za aranżacje odpowiedzialni byli głównie Joriadis i Kozidrak. Tuż po nagraniu płyty, jeszcze w 1987, grupę opuścili wszyscy muzycy poza Płechą i Basterem, a dołączyli odpowiedzialni także za kolejne nowe kompozycje, basista Adam Abramek oraz klawiszowiec Paweł Sot. W tym składzie zespół wyruszył w trasę koncertową po Bułgarii, Włoszech i dla Polonii w Stanach Zjednoczonych. W ramach promocji albumu wystąpili z recitalem w programie telewizyjnym Sąsiedzi. Również w 1988 wystąpiła w konkursie na festiwalu MESAN w Belgradzie, na którym zwyciężyli po wykonaniu anglojęzycznej wersji przeboju „Męski świat”. Na początku roku przygotowali kilka nowych kompozycji do musicali z cyklu „Dziecko potrafi”, w których także występowali. Pod koniec roku wystąpili gościnnie w superprodukcji filmowej Pan Kleks w kosmosie, do której nagrali premierową piosenkę „Ratujmy kosmos”. Odbyli też serię koncertów w Związku Radzieckim, począwszy od udziału w Festiwalu Piosenki Polskiej w Witebsku, na którym wykonali utwory „Małpa i ja”, „Józek, nie daruję ci tej nocy” i „Dwa serca, dwa smutki”. Pod koniec 1988 Andrzej Pietras opuścił skład muzyków Bajmu, aby poświęcić się wyłącznie funkcji menedżera i producenta zespołu. Liczne zagraniczne wyjazdy Bajmu na koncerty w drugiej połowie lat 80. oraz opuszczenie zespołu przez wszystkich oryginalnych muzyków, stały się jednocześnie inspiracją do pracy nad solową, anglojęzyczną płytą Kozidrak. W 1989 jej przedsmak stanowiło nagranie „Hurry My Love”, z którym wokalistka wygrała Midnight Sun Song Festival w Lahti. Gorzej przyjęto jednak jej solowy recital na 26. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki „Sopot 1989”, przez co artystka zrezygnowała z planów nagrania solowego albumu i przystąpiła do dalszych prac z Bajmem. Z zespołem koncertowała również ponownie we Włoszech.
Lata 90. Jeszcze w 1989 Bajm podbił polskie listy przebojów hitem „Biała armia”, który dał tytuł piątemu albumowi, nagranemu w radiowym Studiu S4 w Warszawie. W trakcie prac nad płytą miejsce Grzegorza Płechy w zespole zajął gitarzysta Marek Raduli. Zespół zaprezentował na albumie dynamiczny, inspirowany amerykańskim brzmieniem pop-rockowy materiał, wyprodukowany przez czołowego wówczas w Polsce producenta, Rafała Paczkowskiego. Biała armia przyniosła jeszcze hity, takie jak „Miłość i ja” oraz „U stóp szklanych gór”. Album trafił na rynek w marcu 1990, początkowo na płycie winylowej, następnie na kasecie magnetofonowej (pod tytułem „Żywe cienie”), a później także na płycie kompaktowej jako pierwsza w historii Bajmu. Niedługo po premierze album uzyskał status złotej płyty za sprzedaż w Polsce. W tym samym roku zespół odbył dwie trasy koncertowe dla Polonii po Stanach Zjednoczonych (jedna obejmowała regularne występy w Cricket Club), gdzie muzycy spędzili łącznie pół roku. Na początku 1991 Bastera zastąpił Jakub Majerczyk, a rok później Sebastian Urban. W połowie 1992 Raduli udał się na półroczny urlop, a zastępował go wtedy Piotr Zander, gitarzysta rozwiązanego właśnie zespołu Lombard. W tym samym roku z Bajmu odeszli Abramek i Sot. Z zespołem przez kilka lat ponownie koncertował Jarosław Kozidrak.
W nocy z 11 na 12 stycznia 1992 w Hali Partii w Koninie zagrali koncert „Dyskoteka z zespołem Bajm”, który 19 marca tego samego roku został wyemitowany w telewizji. 27 czerwca zagrali na stadionie Lublinianki podczas charytatywnego koncertu rockowego „Serce dzieciom”, podczas którego zbierano pieniądze na zakup echokardiografu dla dzieci. W latach 1992–1993 liczne przeboje Bajmu zgromadzono na płytach The Very Best of i The Very Best of, vol. II. Trafiły na nie również pierwsze, niewydane dotąd na płytach nagrania zespołu, z „Piechotą do lata” na czele. W 1993 na rynek trafił szósty, popowy i najbardziej melancholijny album zespołu, Płomień z nieba, na którym znalazły się utwory skomponowane głównie przez Jarosława Kozidraka. Do grupy dołączył klawiszowiec Grzegorz Górkiewicz, który dodatkowo programował na komputerze bas i perkusję oraz był odpowiedzialny za większość aranżacji. Album przyniósł przeboje: „Płomień z nieba”, „Ta sama chwila” i „Już bez ciebie”. Zespół nakręcił też teledysk do piosenki „Za za za”, w którym umieścił fragmenty reportażu z parady równości.
Po nagraniu Płomienia… z zespołu odszedł dotychczasowy skład, a do Beaty Kozidrak wkrótce dołączyli: gitarzyści Adam Drath i Piotr Bielecki, klawiszowiec i harmonijkarz Tomasz Spodyniuk, perkusista Krzysztof Nieścior i basista Wojciech Nawracała, którego miejsce w zespole kilka miesiące później zajął Artur Daniewski. W nowym składzie w 1994 odbyli trasę koncertową dla Polonii w Stanach Zjednoczonych, a rok później – trasę po USA i Kanadzie. Również w 1994 wystąpili w telewizyjnym programie Gala piosenki biesiadnej, podczas którego na nowo spopularyzowali klasyk Andrzeja Dąbrowskiego „Zielono mi”, a także zagrali podczas symfoniczno-rockowego koncertu charytatywnego „Dwa światy” w Bydgoszczy. W 1995 nagrali i wydali swój siódmy album pt. Etna, przy którym powrócili do cięższych brzmień. Za tworzenie nowych kompozycji odpowiedzialni byli Drath, Bielecki i Spodyniuk. Znalazły się na nim m.in. przeboje: „Dziesięć przykazań” i „Dzień za dniem”. W 1997 do sklepów trafiła kolejna kompilacja hitów Bajmu pt. Ballady, zawierająca wyłącznie wolne kawałki z repertuaru zespołu, a także premierowy utwór „Kraina miłości” oraz nowe wersje czterech przebojów z pierwszych trzech płyt. Zespół koncertował także wtedy dla Polonii w Niemczech.