43 Tartuska Dywizja Strzelecka (, 43 DS) – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej i Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej.

Formowanie i walki Dywizja została sformowana w latach 1924-1925, w Wielkich Łukach, w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, jako 43 Dywizja Terytorialna. W jej skład weszły 129 Pułk Strzelecki, 130 Boguński Pułk Strzelecki i 131 Taraszczański Pułk Strzelecki. Następnie w latach trzydziestych dywizja została przeniesiona do Białoruskiego OW. W 1937 została przeniesiona do Leningradu.

Od 30 listopada 1939 brała udział w wojnie zimowej w składzie 7 Armii. Poniosła straty i 24 grudnia 1939 została przeniesiona do rezerwy. 21 marca 1940 „za pomyślne działania bojowe w czasie wojny fińskiej” została odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru.

W czerwcu 1941 pod dowództwem gen. mjra Władimira Kirpicznikowa pozostawała w składzie 50 Korpusu Strzeleckiego 23 Armii Frontu Północnego, brała udział w walkach aż do zakończenia II wojny światowej.

Struktura organizacyjna W jej skład wchodziły: 66 Pułk Strzelecki 147 Pułk Strzelecki 708 Pułk Strzelecki 181 Pułk Strzelecki (do 28 lipca 1941, został przeniesiony do 19 Dywizji Strzeleckiej) 62 Pułk Artylerii 200 Pułk Artylerii Haubic (do 5 października 1941) 73 Samodzielny Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej (do 7 października 1941 i od 7 czerwca 1943) 337 Bateria Artylerii Przeciwlotniczej (299 Samodzielny Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej, 43 Bateria Artylerii Przeciwlotniczej, do 05 lutego 1943) 379 Dywizjon Moździerzy (od 20 października 1941 do 15 października 1942) 299 dywizjon artylerii przeciwlotniczej 25 kompania zwiadu 37 batalion saperów 3 samodzielny batalion łączności (297 i 810 samodzielne kompanie łączności) 101 batalion medyczno-sanitarny 92 samodzielna kompania obrony przeciwchemicznej 32 kompania transportu samochodowego 297 (810) piekarnia polowa 43 (78) dywizjonowy lazaret weterynaryjny 186 (20) stacja poczty polowej 189 polowa kasa Gosbanku

W sierpniu 1941 dywizja została okrążona i rozbita, część dywizji przerwała okrążenie w kierunku na Koivisto i stamtąd została ewakuowana okrętami Floty Bałtyckiej.

7 września 1944 dywizja otrzymała nazwę wyróżniającą „Tartuska”.

.

Dowódcy dywizji sierpień 1927 – 1930 Roman Łągwa; 25 listopada 1932 - 5 października 1934 Leontij Czeremisow 23 sierpnia 1939 – 10 września 1941 kombrig, od 5 czerwca 1940 gen. mjr Władimir Kirpicznikow 11 września 1941 – 24 października 1941 płk Andriej Andriejew 25 października 1941 – 15 stycznia 1942 płk Konstantin Antonow 16 stycznia 1942 – 6 maja 1942 płk Andriej Maszoszyn 07 maja 1942 – 26 stycznia 1944 płk, od 28 kwietnia 1943 gen. mjr Jan Sinkiewicz 27 stycznia 1944 – 9 maja 1945 płk, od 03 czerwca 1944 gen. mjr Piotr Borisow

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Jednostki wojskowe odznaczone Orderem Czerwonego Sztandaru