Tritlenek diglinu (, zwyczajowo tlenek glinu), – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków, w którym glin występuje na III stopniu utlenienia. Występuje w wielu odmianach polimorficznych, z których najważniejsze to: α- (korund) postać najtrwalsza, odznaczająca się dużą twardością (9 stopień w skali Mohsa); temperatura topnienia , a wrzenia (dla korundu naturalnego temperatura topnienia wynosi , a wrzenia ); dobrze przewodzi ciepło, jest odporna na działanie czynników chemicznych, nierozpuszczalna w kwasach; powstaje podczas prażenia do odmiany γ; stosowana do wytwarzania materiałów szlifierskich (szmergiel) i ogniotrwałych γ- biały, higroskopijny proszek, nierozpuszczalny w wodzie, rozpuszczalny w mocnych kwasach, otrzymywany przez łagodne prażenie wodorotlenku glinu; ma właściwości amfoteryczne, z alkaliami tworzy gliniany (np. NaAlO2), jest surowcem do otrzymywania metalicznego glinu metodą elektrochemiczną
Znane są również formy η, χ, δ i θ, różniące się właściwościami i budową krystaliczną. Związek określony w 1916 r. jako β- okazał się w rzeczywistości glinianem sodu o wzorze . Ma on bardzo duże znaczenie jako stały elektrolit ze względu na wysokie przewodnictwo elektryczne.
Wytwórstwo przemysłowe Podstawową rudą aluminium, z której uzyskiwany jest tlenek glinu, są boksyty. Tak uzyskany tlenek glinu może służyć do produkcji aluminium.
Największym producentem tlenku glinu na świecie jest korporacja Alcoa; za nią plasują się Alcan i Rusal. Największymi wytwórcami aluminium są połączone Rio Tinto i Alcan, a kolejnymi Rusal i Alcoa.
W Polsce Jerzy Grzymek opracował metodę spiekowo-rozpadową (zwaną metodą Grzymka), w której do wytwarzania tlenku glinu oraz cementu portlandzkiego wykorzystuje się tylko surowce krajowe z pominięciem boksytów.
Inne tlenki glinu Oprócz tlenku glinu(III) znane są również (rzadko spotykane): tlenek diglinu (tlenek glinu(I)), monotlenek glinu (tlenek glinu(II)), AlO
Zobacz też proces Bayera
Przypisy
Glinu, tlenek Kategoria:Związki glinu Kategoria:Środki suszące