Aleksander Marian Korwin-Szymanowski (ur. w Petersburgu, zm. 27 kwietnia 1987 w Warszawie) – polski architekt.
Życiorys Urodził się w rodzinie lekarza Stanisława Feliksa Korwin-Szymanowskiego herbu Ślepowron i Teresy Leonii z Domachowskich. Po wybuchu rewolucji październikowej Korwin-Szymanowscy przenieśli się do Warszawy. Po ukończeniu w 1932 I Państwowego Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie Aleksander Korwin-Szymanowski rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (PW). W 1935 obronił tzw. półdyplom, a rok później odbył roczne, przymusowe wyszkolenie wojskowe w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii w Włodzimierzu Wołyńskim. Podczas studiów odbywał staż zawodowy na budowach m.in., jako praktykant przy rozbudowie portu w Gdyni, budowa Zbrojowni nr. 2 w Warszawie, był kreślarzem w pracowni Bohdana Pniewskiego i Juliusza Żakowskiego. Dzień przed wybuchem II wojny światowej otrzymał kartę mobilizacyjną i brał udział w kampanii wrześniowej. Pod koniec września 1939 dostał się do niewoli i uwięziony w koszarach w Łowiczu skąd zbiegł. Pracował jako zastępca kierownika budowy, początkowo w Warszawie a następnie w Zamościu. W lipcu 1944 powrócił do Warszawy, brał czynny udział w powstaniu warszawskim. Walczył w XI Zgrupowaniu Batalionu „Chrobry I”, szóstego dnia walk został ciężko ranny w nogę, groziła mu amputacja. Dzięki ojcu nogę udało się uratować, ale Aleksander Korwin-Szymanowski do końca życia pozostał inwalidą, kończyna pozostała sztywna. Po upadku powstania dostał się do niewoli i przebywał w Stalagu XI-A Altengrabow.
Po zakończeniu wojny przez rok był rehabilitowany w Poznaniu, ale leczenie nie przyniosło skutku. Od 1946 związał się zawodowo z pracownią projektową Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej i Biurem Projektów „Miastoprojekt”. W 1948 został uznany za inwalidę wojennego. W tym samym roku powrócił do przerwanej nauki i rok później ukończył studia zostając magistrem nauk technicznych, inżynierem architektem na PW. Od 1961 był projektantem w pracowni urbanistycznej Wydziału Architektury, Nadzoru Budowlanego i Geodezji Rady Narodowej m.st. Warszawy. W 1968 wyjechał na Kubę, gdzie był specjalistą planowania przestrzennego i instruktorem ds. budownictwa osiedlowego. Po powrocie do kraju w 1972 podjął pracę w Wydziale Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta st. Warszawy i był tam zatrudniony do przejścia na emeryturę. Był członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A29-5-21). thumb|Grób Konrada Józefa Zielińskiego i Aleksandra Korwin-Szymanowskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Projekty Projektował budynki mieszkalne, zarówno pojedyncze jak i zespoły mieszkaniowe (Koszutka w Katowicach i Rakowiec w Warszawie). Ponadto był autorem licznych obiektów sakralnych tj. kaplic, kościołów.
Odznaczenia Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Warszawski Krzyż Powstańczy (?) Brązowy Krzyż Zasługi Srebrna Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” Odznaka Odbudowy Warszawy
Przypisy
Bibliografia Muzeum Powstania Warszawskiego, Powstańcze biogramy - Aleksander Korwin-Szymanowski
Kategoria:Absolwenci II Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Batorego w Warszawie Kategoria:Absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Petersburgu Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi Kategoria:Odznaczeni medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939” Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy” Kategoria:Odznaczeni Warszawskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Powstańcy warszawscy Aleksander Marian Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 1987