Piotr Paweł Frydrych (ur. w 1806 w Siemieni, zm. 24 kwietnia 1879 w Warszawie) – warszawski architekt i budowniczy. Wieloletni pracownik Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu Królestwa Polskiego, współpracownik Antoniego Corazziego i Fryderyka Schütza, projektant m.in. miejskiej rzeźni na Solcu w Warszawie.
Życiorys Syn Jana Frydrycha, budowniczego i Apolonii z Wenclów. Urodził się w Siemieni, po czym w dniu 30 czerwca 1806 został ochrzczony w ParczewieAkt chrztu Piotra Frydrycha, Akta stanu cywilnego parafii rzymskokatolickiej św. Krzyża w Warszawie – aneksy, Archiwum Państwowe w Warszawie, sygn. 72/158/0/-/53..
Ukończył szkołę wojewódzką w Lublinie, następnie Wydział Architektury Uniwersytetu Warszawskiego. Praktykował u Antonia Corazziego przy budowie Teatru Wielkiego w Warszawie.
W 1832 zaczął pracę jako adiunkt budowniczy w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu przy Fryderyku Schützu. W 1845 awansował na stanowisko radcy budowniczego tejże komisji i funkcję tę pełnił aż do przejścia na emeryturę. Do jego zadań należał nadzór i praca nad budowlami skarbowymi, w tym magazynami soli, składami celnymi i rzeźniami. Podczas początkowego okresu swojej pracy w Komisji przebudował budynek Mennicy w Warszawie, a w pałacu Komisji Skarbu wzniósł pawilon na pomieszczenie kasy głównej.
W 1849 wyjechał do Niemiec, Belgii i Paryża, by zapoznać się z architekturą nowoczesnych rzeźni i zaprojektować budynek rzeźni w Warszawie. Owocem tej wyprawy była rzeźnia miejska na Solcu. Jednakże, ze względu na konieczność oszczędności, pierwotny projekt Frydrycha został zmieniony decyzją komitetu budowy.
Do ważniejszych budowli wzniesionych przez Frydrycha należą też: kościół ewangelicki w Ozorkowie, dom przy ulicy Leszno dla urzędników skarbowych, dom Smolikowskiego przy ulicy Chmielnej, dom własny Frydrycha przy ulicy Jasnej. Wykonał też projekt konkursowy gmachu dla władzy Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Warszawie. W 1873 otrzymał na wystawie w Wiedniu dyplom honorowy za projekt szpitala Dzieciątka Jezus, gdzie potem honorowo pełnił obowiązki budowniczego.
Prowadzona przez niego pracownia wykształciła wielu warszawskich budowniczych.
Zmarł 24 kwietnia 1879 w Warszawie.
Życie prywatne Piotr Frydrych ożenił się w 1833 roku z Karoliną Kamińską. Miał z nią dwie córki: Natalię i Kamilę Apolonię. Obie były żonami znanego malarza Wojciecha Gersona: po śmierci pierwszej żony (młodszej córki Frydrycha) Kamili w 1864 roku, Gerson ożenił się ze starszą córką, Natalią (w 1868 roku). Córką Wojciecha Gersona i Natalii była Maria Gerson-Dąbrowska.
Ważniejsze prace Przebudowa pałacu dyrekcji Mennicy przy ul. Bielańskiej nr 607 (przy zbiegu z ul. Daniłowiczowską) (1840–1841), zburzonego później w związku z budową Banku Polskiego w tym miejscu; Dom Skarbowy przy ul. Leszno nr 734–5/5 na pomieszczenie loterii, a następnie Prokuratorii Generalnej; Rzeźnia miejska na Solcu. Do budowy tej przygotowywał się przez parę lat: w 1849 odbył podróż po Niemczech, Belgii i Paryżu, aby obejrzeć tamtejsze wzorowe rzeźnie; Kościół ewangelicki w Ozorkowie; Hotel Wiedeński na ul. Marszałkowskiej 102, róg ul. Widok w Warszawie (1845); Budynek mieszkalny, późniejszy Hotel „Victoria” przy ul. Jasnej 26 w Warszawie (1852); Projekt szpitala Dzieciątka Jezus, za który otrzymał dyplom honorowy na wystawie wiedeńskiej w 1873, został później honorowym budowniczym tego szpitala; Mapa generalna Imperium Rosyjskiego.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Architekci Królestwa Kongresowego Kategoria:Urodzeni w 1806 Kategoria:Zmarli w 1879