Stanisław Grochoczyński, ros. Станислав Карлович Грохочинский (ur. 22 listopada 1899 w Łodzi, zm. 1 lipca 1992 w Wilnie1941g.wordpress.com) – generał major artylerii Armii Czerwonej, generał brygady ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Od 1905 mieszkał z rodziną w Petersburgu. W 1918 skończył gimnazjum i podjął pracę kancelisty w urzędzie. Krótko studiował w Piotrogrodzkim Instytucie Politechnicznym. W listopadzie 1917 podczas rewolucji październikowej wstąpił do Czerwonej Gwardii, a 1 grudnia 1918 do Armii Czerwonej. Brał udział w walkach z armią gen. Judenicza o Piotrogród, a następnie w walkach na froncie południowym. W 1920 dowodził plutonem Armii Czerwonej podczas wojny z Polską i wstąpił do Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików).
Po ukończeniu szkoły wojskowej w 1923 został dowódcą baterii, a po ukończeniu Wojskowej Akademii Technicznej im. F. Dzierżyńskiego w 1932 został dowódcą pułku. Od 1940 wykładał w tej akademii. Od czerwca 1941 szef artylerii Leningradzkiego Korpusu Obrony Powietrznej. Uczestnik walk w obronie Leningradu. W kwietniu 1943 został zastępcą dowódcy korpusu Armii Obrony Przeciwlotniczej.
Od kwietnia 1944 służył w Wojsku Polskim utworzonym w ZSRR jako pułkownik i zastępca Dowódcy Artylerii 1 Armii Wojska Polskiego ds. Obrony Przeciwlotniczej. 11 września 1944 został zastępcą Dowódcy Artylerii WP ds. OPL. W listopadzie 1944 mianowany generałem brygady przez Prezydium KRN; później zweryfikowany przez Radę Komisarzy Ludowych ZSRR w stopniu generała majora Armii Czerwonej. Od października 1945 komendant Centrum Wyszkolenia Artylerii i komendant garnizonu Toruń do sierpnia 1946. W końcu października 1946 został zastępcą Głównego Inspektora Artylerii WP ds. OPL - szefem Obrony Przeciwlotniczej Państwa. Od 20 marca 1947 Inspektor Artylerii WP ds. OPL.
W listopadzie 1947 zakończył służbę w WP i powrócił do ZSRR. Od 1953 w stanie spoczynku. Na emeryturze mieszkał w Wilnie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1945) Order Krzyża Grunwaldu III klasy (11 maja 1945) „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą”. Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (1946) Medal za Warszawę 1939–1945 Order Lenina (ZSRR, dwukrotnie) Order Czerwonego Sztandaru (ZSRR, dwukrotnie) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (ZSRR)
Przypisy
Bibliografia
Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, t. I: A–H, Toruń 2010, s. 486–488.
Kategoria:Członkowie Czerwonej Gwardii (Rosja) Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Generałowie majorowie Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Polacy i obywatele polscy w Armii Czerwonej (1918–1946) Kategoria:Polacy w wojnie domowej w Rosji (czerwoni) Kategoria:Radzieccy oficerowie w ludowym Wojsku Polskim Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona bolszewicka) Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1992 Kategoria:Żołnierze ludowego Wojska Polskiego w II wojnie światowej