– w prawie rzymskim umowy zawarte nieformalnie (w przeciwieństwie do kontraktów zawartych z zachowaniem przewidzianych formalności) wyposażone wskutek zaskarżalności (w przeciwieństwie do pozbawionych tej możliwości umów zwanych pacta nuda) przez chronienie ich w edykcie pretorskim.
Do umów tych zaliczano: – umowa uczestników sporu z sędzią polubownym (zwanym ) mającym rozsądzić ich spór. – odpowiedzialność właścicieli statków, oberży i stajni zajezdnych za rzeczy powierzone ich opiece przez podróżnych. – umowa bankiera (), zobowiązującego się zapłacić istniejący lub przyszły dług swego klienta (p. ).
Kategoria:Prawo rzymskie