Stymulacja przezprzełykowa przedsionka (TAP) – badanie wykorzystywane w kardiologii polegające na stymulowaniu serca elektrodą umieszczoną w przełyku. Badanie wykorzystuje bliskość przełyku i tylnej ściany lewego przedsionka.
Procedura Elektrodę wprowadza się przez usta lub nos do przełyku na głębokość około 20 cm, do miejsca, w którym rejestruje się najlepsze potencjały lewego przedsionka. Następnie wykonuje się program stymulacji, który podobny jest do używanego w inwazyjnym badaniu elektrofizjologicznym.
Wada Wadą TAP jest częsty brak stymulacji komór, przez co efektywne jest jedynie w przypadku pomiarów związanych ze stymulacją przedsionka.
Przygotowanie pacjenta pacjent musi być na czczo, istnieje możliwość znieczulenia tylnej ściany gardła z użyciem lidokainy, nałożenie na elektrodę żelu w celu ułatwienia wprowadzenia elektrody. Cel badania ocena automatyzmu węzła zatokowo-przedsionkowego oraz przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, ujawnienie preekscytacji (diagnostyka utajonego WPW), wstępna ocena zagrożenia nagłym zgonem u chorych z WPW, zróżnicowanie częstoskurczów na podstawie lokalizacji załamka P.
Wykorzystanie jako metoda terapeutyczna Z użyciem stymulacji przezprzełykowej stymulacji przedsionka istnieje możliwość przerwania nawrotnych częstoskurczów nadkomorowych (ponad 95%) oraz w około 55% przypadków innych częstoskurczy przedsionkowych, w tym trzepotania przedsionków.
Przeciwwskazania brak zgody chorego na badanie, choroby przełyku (zwężenie przełyku).
Powikłania uszkodzona błona śluzowa przełyku (bardzo rzadko) wywołanie migotania komór
Bibliografia Piotr Gajewski: Interna Szczeklika 2015. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna: Kraków 2015.
Kategoria:Kardiologia