Ponadto po straceniu Lewskiego Luben Karawełow, który już wcześniej wyrażał bardziej umiarkowane niż Lewski poglądy, zaczął tym bardziej przyjmować stanowisko ugodowe i zwracać się przeciwko walce zbrojnej. Równocześnie komitet tyrnowski, jeden z niewielu komitetów, które nie zaprzestały aktywności, wysłał swojego delegata do Serbii, by starać się o pomoc w czasie powstania, a także apelował o natychmiastowe rozpoczęcie walki. Lider komitetu tyrnowskiego Panajot Chitow otwarcie występował przeciwko umiarkowanym poglądom Karawełowa. Przedstawiciele starszego pokolenia hajduków, organizujących w górach bułgarskich antytureckie czety, na nowo zaczęli również wzywać do takiej formy walki (był jej przeciwny Lewski). W celu zakończenia sporów działacze krajowi i emigracyjni zgodzili się spotkać w maju 1873 r. w Bukareszcie. Podczas konferencji wprowadzono pewne zmiany do statutu i postanowiono skierować do Bułgarii kolejną czetę, faktycznie jednak zebranie nie odegrało swojej roli, a Centralny Komitet Rewolucyjny w Bukareszcie niemal całkowicie zaprzestał działalności.