Izraelscy politycy postanowili, że zamiast budować sojusze w organizacjach międzynarodowych, należy skupić się na relacjach dwustronnych. Pod koniec lat 50. XX wieku Ameryka Południowa znajdowała się pod wpływem Stanów Zjednoczonych. W Azji z kolei wpływy dzieliły się pomiędzy państwa komunistyczne i muzułmańskie. Kontynentem, na którym można było skupić swoje wpływy była wówczas Afryka. Izraelczycy świadomi byli rodzących się ruchów narodowowyzwoleńczych w tym regionie świata i uznali, że nowe państwa mogą stać się potencjalnymi sojusznikami. Ben Gurion w szczególności interesował się Afryką Wschodnią (Etiopia, Kenia, Rwanda) ze względu na bliskość do Morza Czerwonego, przez które napływały do Izraela towary z Azji. Chciano również wykorzystać obawy tych państw przed ruchami islamskimi. Ponadto na południu Sudanu zamieszkiwali chrześcijanie będący w konflikcie z muzułmańską północą tego kraju.