W 1958 roku Golda Meir odwiedziła Liberię, Ghanę, Nigerię i Wybrzeże Kości Słoniowej. W trakcie podróży dyplomatycznej podkreślała istotę więzów izraelsko-afrykańskich. Wyraziła także troskę w związku z klęskami głodu, chorób i ubóstwa w Afryce, oferując pomoc ze strony Izraela. W tym samym roku w ramach Ministerstwa Spraw Zagranicznych utworzono specjalny program współpracy i pomocy dla państw rozwijających się. W 1960 roku program przekształcono w departament w ramach ministerstwa, którego zadaniem było oferowanie i udzielanie pomocy międzynarodowej na różnych płaszczyznach.
W połowie lat 60. Izrael ustanowił misje dyplomatyczne w 32 państwach Afryki, do których wysłano 1800 specjalistów w dziedzinie medycyny, rolnictwa i edukacji, co plasowało Izrael w 1963 roku na drugim miejscu, zaraz po Francji, pod względem wielkości sieci powiązań dyplomatycznych w Afryce. W 1966 roku Izrael nawiązał relacje ze wszystkimi niemuzułmańskimi państwami Organizacji Jedności Afrykańskiej. Do 1969 roku 14 państw afrykańskich posiadało swoje przedstawicielstwa dyplomatyczne w Izraelu, w Jerozolimie, a nie w Tel Awiwie. W latach 60. Izrael nawiązał także stosunki wojskowe z prozachodnimi i antykomunistycznymi państwami jak np. Etiopia, Zair, Togo, Tanzania, Wybrzeże Kości Słoniowej, Uganda i Ghana.