Wycofanie wparcia politycznego i społecznego dla Maszawu poskutkowało ponad pięćdziesięcioprocentowym obcięciem budżetu struktury. Nie doprowadziło to do ograniczenia działalności Maszawu w świecie. Kosztem spadku stażystów z Afryki (402 osoby w 1972; 80 osób w 1975) zyskały Ameryka Południowa (wzrost 246 do 399 stażystów) i Azja (wzrost z 207 do 354 stażystów). Tak jak w przypadku Afryki liderzy państw regionu sami prosili o wsparcie i doradców, tak w Ameryce Południowej Izrael wychodził z własną inicjatywą i angażował się tam, gdzie jego pomoc mogła rzeczywiście przynieść skutki. Wynikało to z faktu, iż w Ameryce Południowej duże wpływy utrzymywały Stany Zjednoczone, a rozwój gospodarczy tych państw był szybszy niż Izraela.
Pod koniec lat 70. i na początku lat 80. Icchak Szamir i Ariel Szaron zintensyfikowali aktywność Izraela w Afryce, w szczególności w dziedzinie współpracy wojskowej. W 1982 roku Idi Amin zerwał stosunki dyplomatyczne z Państwem Izrael. Podobne decyzje podjęły: Czad, Kongo-Brazzaville czy Burundi. Były jednak państwa, które odnowiły relacje z Izraelem, np. Zair, Liberia (oba w 1982 roku). W latach 80. programy Maszawu otwarto na zewnętrzne współfinansowanie.