W latach 70. XX wieku doszło do pogorszenia relacji Izraela z państwami Afryki. 29 państw zawiesiło swoje relacje z Państwem Izrael, częściowo pod wpływem państw arabskich, które z kolei oferowały tańszą ropę i pomoc finansową. Przed wybuchem wojny Jom Kipur (1973) Organizacja Jedności Afrykańskiej wezwała swoich członków do zerwania relacji z Izraelem. Niektórzy członkowie organizacji zawiesili oficjalne stosunki, jednak zachowali komunikację poprzez ambasady państw trzecich (np. Nigeria, Sierra Leone, Ghana, Republika Środkowoafrykańska). W okresie nieformalnych stosunków w Afryce przebywało więcej izraelskich specjalistów niż w momencie, kiedy Izrael utrzymywał oficjalne relacje dyplomatyczne z państwami regionu. Pod koniec lat 70. XX wieku 35% izraelskiego handlu bronią stanowiła sprzedać do Afryki. Jednak w związku z zaistniałą sytuacją izraelscy politycy postanowili w 1974 roku zacieśniać współpracę i relacje z Południową Afryką. Z programów Maszawu korzystały również państwa azjatyckie jak np. Indie, Pakistan czy Indonezja, które nie formalizowały swoich stosunków dyplomatycznych z Izraelem. Do 1973 roku izraelskie rządy prowadziły politykę wsparcia wszystkich międzynarodowych projektów. Od 1973 roku zaczęto redukować budżet pomocowy na rzecz projektów w polityce wewnętrznej.